Towards Zero

Lemma

2012-01-27T23:37:00.001+02:00

Κύριε Μπαμπινιώτη,

Πάρτε χαρτί και γράφτε, σας έχω επικαιροποιήσεις (update τολένε στα Τρίκαλα Κορινθίας του Apos) γιατην επόμενη έκδοση του λεξικού σας.

Θράσος: Το γεγονός ότι μετά από αρκετούς μήνεςστο Ηνωμένο Βασίλειο, εσύ συνεχίζεις να μην έχεις αγοράσει ομπρέλα.

Απελπισία: Η κατάσταση στην οποίαβλέπεις από μακριά τύπο με σακούλα από τα TESCO και νομίζεις με βεβαιότητα ότι κρατάεισακούλα από το Βάρσο της Κηφισιάς.

Κατάντια: Η προσμονή κάθε μέρα να τελειώσεις γιανα κάνεις ένα τσιγάρο από τη δουλειά μέχρι τα John Lewis…μετρημένο λέμε!

Παλιμπαιδισμός: Η σχεδόν παιδική και ηλίθιαχαρά που έχεις όταν συνειδητοποιείς ότι έχεις γράμμα στο γραμματοκιβώτιο… καιδεν είναι λογαριασμός.

Είμαι σίγουρος ότι θα έχω κι άλλες προσθήκες στο μέλλον.

Μετά τιμής,

Μηδενικός

Semantics^3

2012-01-23T23:17:00.001+02:00

Το ελληνικό λαϊκό μουσικόπαλκοσένικο είναι γεμάτο από άσματα που μπορούν να αποτελέσουν πηγή για τις πιοαστείες ιστορίες. Ακόμα συχνότερα είναι βέβαιη πηγή ντροπής, φτάνοντας στα όριατης δημοσίας αιδούς, αλλά ποιος έχασε τη ντροπή αγαπητοί μου στην Ελλάδα για νατην βρουν στα αζήτητα οι έλληνες στιχουργοί;

Τα τραγούδια του χωρισμού καιτου πόνου είναι πάντα πιο πιασάρικα αφού εκφράζουν με διάχυτο τρόπο την καψούρατου κατατρεγμένου μέσου Έλληνα, ο οποίος πρώτον δεν φταίει ποτέ για το χωρισμό(εδώ δεν φταίει για την οικονομική ύφεση!), δεύτερον πονάει λες και τον σφάζουν(γνήσια dramaqueen μέσα στο ρου της ιστορίας),τρίτον αναρωτιέται για την κακιά του τύχη (που είναι το κράτος; Οέο!), τέταρτονβλογάει τα γένια του (εμείς χτίσαμε την Ακρόπολη ρε!), πέμπτον έχει μονίμωςαπορίες (τι στο διάολο είναι αυτό το PSI;), έκτονφιλοσοφεί ακατάσχετα (από πού κι ως που δεν είμαι αριστερός επειδή ψήφισαΚαραμανλή το 2004;)

Τυπικό δείγμα τέτοιου άσματοςπου μου θύμισε το timelineτουfacebookαποτελεί το καλλιτεχνικό δημιούργημα της Πέγκυς (μην ακούσω ποιας Πέγκυς!).Στίχοι Ελεάνας Βραχάλη, που με το Χατζηγιάννη κοπελιά σε γνωρίσαμε, τιπεριμέναμε να μου πεις! Η καλλιτέχνιδα αρχικώς τοποθετεί τον ακροατή στοσκηνικό ‘ούτε τυπικά δεν μιλάμε πια’, να ξέρεις βρε αδερφέ πουβρίσκεσαι. Έπειτα προχωρά στις απορίες ‘ρώτησα γιατί φωνάζεις φύγε’ (θα έχειτους λόγους του), ‘ρώτησα ο έρωτας που πήγε’ (στο διάολο), ‘ρώτησα γιατί κρατάς μαχαίρι’(μπορεί να είναι χασάπης). Έπειτα προχωρά στον προσωπικό της Γολγοθά ‘ποτέμου Θεέ μου’ (γιατί είναι και θρήσκα), ‘δεν είχα μια αγάπη απλή’(μαλακομαγνήτης λέγεται καλή μου), ‘πώς να ‘μαι, τι να ‘μαι’ (λίγοΚορκολής μου κάνει αυτό). Τέλος, προχωρά σε μια προσωπική ψυχανάλυση ‘ ευαίσθητηή λογική;’ (μουλάρα θα έλεγα εγώ).

Το πιο τραγικό είναι πωςκάποιοι εκεί έξω, μπορεί και να το θεωρήσουν και ‘πολύ γαμώ τραγούδι’…!

Ενοχή

2012-01-21T13:26:00.000+02:00

Διαβάζοντας τις απαντήσεις τουΚορτώ στο ‘Ερωτηματολόγιο του Προύστ’δύο πράγματα συνειδητοποίησα. Πρώτον,ότι το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός είναι δυο χαρίσματα που είναι εξ ορισμούγοητευτικά. Δεύτερον,ότι μερικές ατάκες είναι για να τις κάνεις post.

Σε πρώτο επίπεδο, δεν έχωδιαβάσει πολύ Κορτώ, πέρα από τη στήλη του στο Protagon και το ‘ΑυτοκτονώνταςΑσύστολα’, το οποίο, παρένθεση, δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε.Ωστόσο, δεν θέλει και πολύ μυαλό να καταλάβεις ότι ο άνθρωπος έχει έναεκφραστικό ταλέντο, που εμένα προσωπικά μου κάνει, επιφυλασσόμενος στο μέλλοννα διαβάσω περισσότερα δείγματα από τη συγγραφή του.

Γυρίζοντας στο δεύτερο σημείο,κατά τη διάρκεια του ερωτηματολογίου αναφέρεται συχνά στη μητέρα τους, στην οποίαείναι φανερό πως είχε ιδιαίτερη αδυναμία. Ο Κορτώ μοιράζεται, λοιπόν, ατάκα τηςκα. Κορτώ (αν αυτό είναι αληθινό όνομα και όχι καλλιτεχνικό ψευδώνυμο), η οποίαλέει το εξής: “Η ενοχή είναι ο πιο άχρηστος πόνος”! Σκέφτεσαι τι είπε ηγυναίκα. Ξέρεις από εκείνες τις ατάκες που θα ήθελες να είχες πει κι εσύ και ναέχουν re-tweetαριστεί στο διηνεκές τουχρόνου, να έχουν μεταφερθεί από γονείς σε παιδιά, να έχουν γίνει Graffiti σετοίχους της λατρεμένης Αθήνας και γενικά να έχουν μεταφερθεί από γενιά σεγενιά! Όμως το είπε κάποιο άλλο άτομο που προφανώς το έζησε στο πετσί του καιόχι εγώ, το οποίο και θέλει να σε γλιτώσει από τον άσκοπο πόνο. Ακόμη κι αν δεννομίζω ότι έχει την ανάγκη μου, κα. Κορτώ να ξέρετε ότι συνυπογράφω… όπου καινα είστε… Μηδενικός!

Έτσι

2012-01-19T01:29:00.002+02:00

Έτσι οι μέρεςπερνούν! Πως;Απλά έτσι!

Έτσισημαίνει πως έχω μετρήσει πόσο κρατάει ένα τσιγάρο… δηλαδή από τη δουλειά μέχριτο John Lewis!Έτσι σημαίνει πως γνωρίζω πόσα τραγούδιαείναι η απόσταση για τη δουλειά… δηλαδή γύρω στα τέσσερα! Έτσι σημαίνει πως η κυρία στηκαφετέρια με έχει μάθει και μου τη λέει όταν αργήσω να πάω για καφέ… δηλαδή ανπάω μετά τις έντεκα! Έτσισημαίνει πως τα απογεύματά μου σημαδεύονται από την ψηφιακή εποχή… δηλαδή τηλαχτάρα να μιλήσω στο skype!Έτσισημαίνει πως η λήξη της μέρας έρχεται όλο και πιο νωρίς… δηλαδή γύρω στις έντεκα!

Στον κόσμο του Matrix κάπως ‘έτσι’ πρέπει να ήταν. Προς τοπαρόν, και μέχρι να γίνει το λάθος του ‘συστήματος’ παραμένω απλός παρατηρητής…

Wool

2012-01-11T23:55:00.000+02:00

Οι άνθρωποι είναι πάντα προσκολλημένοιμε αντικείμενα που τους θυμίζουν καταστάσεις ή πρόσωπα. Είναι υλικά σημείααναφοράς που αντικαθιστούν στη μνήμη τους τις άυλες στιγμές. Το μνημονικό, βλέπεις,είναι σπανίως αρκετό για κάτι τέτοιους σκοπούς. Επίσης, μην ξεχνάς ότι η μνήμηέχει παράλληλα το κακό συνήθειο να είναι ασθενής.

Δεν έχεις αναρωτηθεί ποτέγιατί οι άνθρωποι κρατούν φωτογραφίες των αγαπημένων τους προσώπων στοπορτοφόλι, γούρια στην τσάντα, ή ακόμα αναμνηστικά αντικείμενα; Πιο σπάνια,συνδέουν συγκεκριμένες μυρωδιές με γεγονότα. Για παράδειγμα, όσο παράξενο κι ανακούγεται, η μυρωδιά από το φιδάκι για τα κουνούπια μου θυμίζει πάντα τοεξοχικό μου. Στα ανεξήγητα της φύσης μπορεί να προστεθεί η συνήθεια που είχε ο ξάδελφοςμου, όταν ήταν μικρός, να ηρεμεί με ένα κομμάτι ύφασμα από ένα γυναικείο ρούχο.

Τελευταία βρίσκω τον εαυτό μουνα επηρεάζεται συναισθηματικά από δύο ρούχα. Το ένα είναι ένα πουλόβερ που μουέκανε δώρο το ζουζούνι και το δεύτερο μια ζακέτα, χριστουγεννιάτικο επίσης δώροαπό μια φίλη. Επάξια συμπλήρωσαν το κασκόλ που μου δώρισαν δύο συμμαθητές μουόταν έφυγα πίσω τον Σεπτέμβρη. Στην προχωρημένη μου ηλικία, μάλλον το μάλλινοστοιχείο είναι το νέο σημείο αναφοράς μου με έναν κόσμο που ένιωθα ήρεμος καιασφαλής. Δεν πίστευα ποτέ ότι φορώντας ένα ρούχο, θα ένιωθα τέτοια γαλήνη, αλλάτελικά το μυαλό του ανθρώπου μπορεί να παίξει πολύ παράξενα παιχνίδια…

Greek-lad

2012-01-07T21:25:00.003+02:00

Γυρίζοντας απότην πατρίδα, είχα ανταπόκριση σε ένα ευρωπαϊκό αεροδρόμιο.Σε αυτό το σημείο θέλω να σου εκμυστηρευτώ ότι η αναμονή σε ένα αεροδρόμιομονάχος είναι από τα πιο βαρετά πράγματα του κόσμου, πλάι στο να βλέπεις Λάνθιμοκαι να προσπαθείς να βγάλεις νόημα. Σε μια καρέκλα, λοιπόν, καθήμενος, δίπλα απόμια πύλη για πτήση προς Manchester(εγώαλλού πήγαινα), ο δόλιος ο υπάλληλος φώναξε ίσα με 20 φορές μια ελληνίδαυπήκοο, η οποία μάλλον είχε βάλει ωτοασπίδες. Αυτό θα το ισχυριζόταν, βέβαια,κάποιος καλοπροαίρετος, γιατί εγώ ως σκυλί μαύρο ήμουν σίγουρος ότι η περήφανηελληνίδα είχε χαθεί κάπου στα dutyfree. Ποιος λέτε νακέρδισε; Η πτήση σαφώς και αναχώρησε με μια καθυστέρηση γύρω στη μισή ώρα καιχωρίς την τσουπωτή πατριώτισσα, η οποία κατέφθασε καθυστερημένη τρέχοντας –λέμε τώρα – γεμάτη σακούλες.

Πίσω στην πατρίδα,καθημερινή και λίγες μέρες πιο πριν, ήθελα να βγω για καφέ με το ζουζούνι καιαγαπημένους φίλους. Δεν είχα ιδέα ότι σε μια χώρα που μαστίζεται από οικονομικήύφεση, η αναζήτηση τραπεζιού στο Κέντρο της Αθήνας προϋποθέτει μισή ώρα ψάξιμο!Όταν αργότερα θέλαμε να πάμε και για φαγητό, φανερά πιο αργά, με εργάσιμη τηνεπόμενη μέρα, ο χρόνος αναζήτησης κινήθηκε στα ίδια πλαίσια.

Μακριά από την πατρίδα, όλατα παραπάνω εκλείπουν, η διάθεσή μου είναι υπό το μηδέν, και όσο κι αν προσπαθώ να ξορκίσω τα κακά της‘Ελλάδας της κρίσης’ συνειδητοποιώότι μου λείπει τόσο που δεν μπορώ να της τα σούρω όπως θέλω. Εσύ, βέβαια, τώραθα μου πεις ότι πρακτικά δεν μου λείπει αυτή, αλλά τα πρόσωπα που τυχαίνει να βρίσκονταιακόμα εκεί. Σαφώς και δεν έχεις άδικο… από την άλλη όμως η Ελλάδα, όπως είπεκαι ο Apos στοτηλέφωνο, είναι σαν εκείνη την κυρία που έτρεχε ‘πανικόβλητη’, τίγκα στη ‘σακούλα’και με χαμένη ‘πτήση’. Όπως και να το κάνουμε, θα γελάσω με την κυρία, θα τηχλευάσω, αλλά είναι αθάνατη ρε φίλε. Κι επειδή κινδυνεύω να διολισθήσω στο παραλήρηματου Ελληνάρα… σωπαίνω!

Post-holiday

2012-01-04T00:19:00.000+02:00

Όσο όμορφο είναι να φτιάχνεις έναpuzzle, τόσοάσχημο είναι να το διαλύεις. Εκτός αν πάλι το κορνιζάρεις, λίγο πολύ ότικάνουμε όλοι μας στις ωραίες στιγμές της ζωής μας. Όπως και να το κάνουμε όμως,μην κοροϊδευόμαστε, η χαρά του να φτιάχνεις ένα puzzle δεν αντικαθίσταταιμε το όποιο καδράρισμα. Βλέπεις και παιδί όταν ήμουν, ποτέ δεν αρεσκόμουν στονα χαλάω πράγματα, πάντοτε τρελαινόμουν να τα φτιάχνω.

Γυρίζοντας στην Ελλάδα, με τηνοποία θα ασχοληθώ σε επόμενο post,βρέθηκα να εξιδανικεύω τα πάντα. Βλέπεις εκεί είχα το ζουζούνι μου, οπότε καιστα σκατά να με έβαζες, εγώ πάλι ευωδιές θα μύριζα. Νομίζω ότι σιγά-σιγάσυνειδητοποιώ πως αν τα πράγματα ήταν κάπως διαφορετικά, τότε μόνο στην Αθήναθα ήθελα να μένω… πάντα με παρέα.

Σε τόσες λίγες μέρες, σίγουραδεν μπόρεσα να κάνω πολλά πράγματα. Πώς να χωρέσεις μια Αθήνα έτσι κι αλλιώς σετόσες λίγες μέρες; Θα ξεχωρίσω τις συχνές βόλτες στα Δυτικά Προάστια μετο αμάξι, εκείνο το βράδυ στο Μαγκαζέ, και τη βόλτα στο πεζόδρομο γύρω από τηνΑκρόπολη με μια σοκολάτα στο χέρι από τα Everest. Αυτές τις μέρες κατάλαβαπραγματικά τι σημαίνει να είσαι ευτυχισμένος με απλά πράγματα, χωρίς ψώνια,χωρίς υπερβολές, απλά στολίζοντας με το μωρό σου ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Τώρα αν με ρωτήσεις… καλά δενείμαι… ωστόσο επιβιώνω γιατί έχω κάτι να ελπίζω! Πάντα βέβαια στηριζόμενος καιστο ότι η καθημερινότητα έχει μια κλίση στη λήθη…

Puzzle

2011-12-25T23:15:00.003+02:00

Κάποια πράγματα χρειάζεσαι λίγοχρόνο για να τα συνειδητοποιήσεις. Είναι εμφανείς μικρές ενδείξεις που από μόνεςτους, όμως, δεν σου λένε και πολλά πράγματα, αλλά αν τις βάλεις όλες μαζί, τότεσυμπληρώνεται ένα πάζλ με πολλά κομμάτια, όχι όμως τόσα πολλά όσο νομίζεις, ίσα-ίσαόσα έχει ένα για παιδάκια έως δύο χρονών!

Πρώτον,μπορείς να πιεις Coca-Cola της προκοπής. Δεύτερον,μπορείς να φας και σουβλάκι της προκοπής. Τρίτον, το σεξ ξαναγίνεται κομμάτι της καθημερινότητας σου. Τέταρτον, τρως σαν το βόδι, τόσο που δεν μπορείς να περπατήσεις. Πέμπτον, μπορείς να καπνίσεις μέσα στο σπίτι σου. Έκτον, μπορείς να ανάψεις και κεριά μέσα στο σπίτι σου. Έβδομον, καταλαβαίνεις σχεδόν όσους κυκλοφορούν γύρω σου (όσο μπορείς πλέον να καταλαβαίνεις όλο τον κόσμοπου περπατά στην Πατησίων). Όγδοο, βλέπειςτηλεόραση, η οποία βέβαια δεν έχει απολύτως τίποτα. Ένατο,στολίζεις δέντρο με την πιο λατρεμένη παρέα του κόσμου. Δέκατο, βλέπεις πλέον ανθρώπους που αγαπάς.

Συμπληρώνοντας αυτό το πάζλ των δέκα κομματιών, καταλαβαίνω ότι έχω επιστρέψεισπίτι και είναι Χριστούγεννα… κι είμαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου!

Ρανδομ

2011-12-18T16:28:00.001+02:00

Τελευταία Κυριακή του χρόνουπου είμαι σε αυτό τον τόπο που το χώμα δεν λέει ποτέ να στεγνώσει. Ο καιρόςφαίνεται να είναι με το μέρος μου, δηλαδή έχει ήλιο, κάτι βέβαια που δεν τονεμποδίζει σε δέκα λεπτά να αρχίσει να χιονίζει. Σου λέει ο καιρός εδώ είναιαναποφάσιστος σαν τον Έλληνα ψηφοφόρο ένα πράγμα. Το κρύο, βέβαια, σε κοκαλώνει!

Σε περιβαλλοντικό επίπεδο, στοδρόμο σήμερα για το supermarket,συνειδητοποίησα κάτι σχεδόν σοκαριστικό για τις οικολογικές μου ανησυχίες: οιΒρετανοί είτε δεν πρέπει να έχουν ακουστά περί ψεύτικου χριστουγεννιάτικουέλατου, είτε ζω στη γειτονιά με το μεγαλύτερο ecological footprint τουπλανήτη! Σχωράτε με, αλλά δεν εξηγείται αλλιώς! Εν τω μεταξύ, δεν έχω πιοάσχημο θέαμα από αυτό του αληθινού στολισμένου ελάτου, μου κάνει κάτι σαν ναστολίζω πεθαμένη μου θεία.

Τέλος σε προσωπικό επίπεδο,έχω να εξομολογηθώ κάτι, ξέρεις μιας που είναι και οι μέρες, φέτος νομίζω ότι όλομου το άγχος και την κατάθλιψη τα έβγαλα στα ψώνια. Ωστόσο, ως γνήσιος καρκίνος(αυτό τελικά νομίζω ότι είναι πραγματικά από κάθε άποψη αρνητικόχαρακτηριστικό) αγόρασα ελάχιστα για μένα και περισσότερα για τους φίλους μου,οι οποίοι είναι η αλήθεια ότι μου λείπουν πολύ. Κακές γλώσσες λένε ότι μέρος τηςκατάθλιψης το έριξα και στο φαί, αλλά ελλείψει ζυγαριάς δεν μπορεί αυτό ναπιστοποιηθεί…

Half

2011-12-16T01:24:00.002+02:00

Τα έχουμε πει αυτά μανίτσαμου, μη με κουράζεις και έχω και τα λουμπάγκα μου! Και δεν έχω χειρότερο από τονα επαναλαμβάνομαι, γιατί μπορεί η επανάληψη να είναι η μητέρα της ριμάδας της μάθησης,αλλά το πολύ το κυρ ελέησον το βαριέται και… η Μαριάννα Ντούβλη (το παπάς είναιπλέον πασέ!). Το «άλλο μισό» είναι κατασκεύασμα του διαβόλου, κοινώς εκείνου τοπορνιδίου της Σταχτο-μπούτας που επειδή αρνιόταν να πετάξει το σφουγγαρόπανοστη μητριά της, μυξόκλαιγε γύρω από το τζάκι. Σιγά μαντάμ, τόσα παιδιά δενπήγαν πενταήμερη για να ξεπαρθενευτούν, αλλά δεν έκαναν και έτσι.

Πολύ ανάρτηση αυτή τη βδομάδαστα blogs γιατον έρωτα, τα πρώτα ραντεβού, τον princecharming καιτο «άλλο μισό»… και να πω ότι είναι άνοιξη, να πω πάει στο διάολο! Από τηνάλλη, τα Χριστούγεννα πάντα δημιουργούν σύνδρομα στέρησης (τα έχει πει και ηΒανδή… δις). Σχολιάζοντας, λοιπόν, στα blogs είπα ότι το άλλο μισό, μονοσήμαντατουλάχιστον, δεν υπάρχει, και μεταξύ μας ευτυχώς. Αν υποψιαζόμουν ότι το μισό μαςείναι ένα και κάπου εκεί έξω, θα έπαιρνα μια πέτρα και θα φούνταρα στον Τάμεση(τώρα αυτόν έχω πρόχειρο). Γιατί αγαπητοί μου, οι πιθανότητες να το έβρισκα, θαήταν όσες η Άννα Βίσση να κάνει διεθνή καριέρα (ποιος είπε εκεί πίσω ότι η Απόβλητηκάνει ήδη διεθνή καριέρα; Μόνο αν τρελαθώ…). Δεν υπάρχει κάτι πιο απαισιόδοξοαπό τον έναν και μοναδικό έρωτα.

Σε αυτό το σημείο συγχωριανοίσυμπαθάτε με… δεν εννοώ να μη βιώνετε τον κάθε έρωτα ωσάν τον έναν και μοναδικό…το αντίθετο! Ο έρωτας οφείλει να είναι ανυπέρβλητος, ένας, μοναδικός,τελειωτικός… απόλυτος! Σαφώς και όταν, ή εφόσον, τελειώσει, θα τον κλάψεις, θατον τραγουδήσεις, θα τον βιώσεις στο έπακρο, γιατί, όπως είπα και κάπου,χωρισμός χωρίς δράμα είναι χωριάτικη χωρίς ντομάτα… αλλά μετά θα σταθείς σταπόδια σου και θα προχωρήσεις. Με λίγα λόγια… ΘΑ ΖΗΣΕΙΣ!

Και εν τέλει, για να βάλουμετα πράγματα στη θέση τους… έχεις διαβάσει μανίτσα μου τα πρωτότυπα παραμύθια τωναδελφών Grimm; Τοκάθε τσουλάκι για να φτάσει στο τέλος του παραμυθιού… το έφτυνε (κυριολεκτικά)το αίμα του!

Advices

2011-12-13T22:43:00.000+02:00

Βλέποντας ταινίες του από το1950 μέχρι και το 1970 παρατηρείς ότι κάθε μάνα προς τη μοσχαναθρεμμένη κόρηείχε μόνη μία ευχή και κατάρα… ‘κορίτσι μου, μην πέσεις στον έρωτα κανενόςδημοσίου υπαλλήλου’. Μπορούσε η θυγατέρα να πάρει γιατρό, δικηγόρο,πολιτικό μηχανικό (πάρτι για τον τελευταίο)… ιδιώτη τελοσπάντων. Ωστόσο, στονκινηματογράφο και στην τηλεόραση αργότερα που κυριάρχησε, το σκηνικό αλλάζει,και ο τέλειος γαμπρός είναι εργαζόμενος στο Δημόσιο, σε ΔΕΚΟ κατά προτίμηση,δουλεύει 8.30-13.00 και πηγαίνει απαραιτήτως Βασιλόπουλο τα Σαββατοκύριακα.Ενοχικά , όταν έχουν τραπέζι στα σόγια αγοράζουν τα τυροπιτάκια του Lidl και πλασάρουν ότι η πολύτιμη κόρη ταάνοιγε από το πρωί… ο πλάστης πλάι στα μάτια, ξέρεις… για ξεκάρφωμα!

Κλειδί πάντα πίσω από τησυμβουλή της μάνας είναι… η σιγουριά…όπως και να εκφράζεται αυτή σε κάθε καιρό…

υ.γ. Τι να πεις… όταν όλα ταλέει η Θεοπούλα!!

Survivor

2011-12-11T14:34:00.001+02:00

Λένε ότι όσο πλησιάζει οκαιρός που θέλεις κάτι, η αναμονή σου φαίνεται αιώνια. Αλήθεια είναι, το πιστεύω!Όπως και με λύπη, μάλλον, σε λίγο καιρό θα πιστοποιήσω, πως αυτό πουκαρτερούσες τόσο καιρό περνά σα νερό. Άτιμη ανθρώπινη ζωή, αυτό έχω μόνο να πω.Σίγουρα θα γίνω πρίγκιπας, το αποφάσισα…

Θα ήθελα πολύ να κάνω έναναπολογισμό της μέχρι τώρα πορείας μου εδώ στα ξένα, αλλά νομίζω ότι δεν είναιακόμα η ώρα. Αυτά βλέπεις παραδοσιακά γίνονται την παραμονή της Πρωτοχρονιάς,τότε που το ζάχαρο έχει χτυπήσει κόκκινο από τα μελομακάρονα, πλησιάζει η ώρα τηςεπιστροφής, συνεπώς είσαι και πιο ευσυγκίνητος, σαν άλλη TV persona σεώρες υψηλής τηλεθέασης. DramaQueen δηλαδή!

Άλλη μια Κυριακή, τόσες πουέχω χάσει πλέον τον αριθμό, που ο καιρός είναι συννεφιασμένος. Συνειδητοποιώτελικά ότι όταν είμαι στο σπίτι, αυτός ο καιρός μου αρέσει και λίγο. Πόσομάλλον δε όταν έχεις συντροφιά λίγη ελληνικότατη Merenda. Όλα τελικά περνάνε με λίγηγλυκιά και σοκολατένια πραλίνα φουντουκιού. Νόμος!

Και τέλος… άσχετο, αλλά θασκάσω αν δεν το πω… το concept του video clip της Adele για τοSomeonelikeΥou ήταν ‘η Adele γυρνοβολάει στο Παρίσι’…;

Litsa

2011-12-09T22:34:00.001+02:00

Σήμερα , κάπου ανάμεσα στονπόνο στο στέρνο και το λατρεμένο lunchbreak, είχα χρόνο να σκεφτώτι άλλο θα ήθελα να κάνω για δουλειά όταν μεγαλώσω. Τι πάει να πει είμαι ήδημεγάλος; Για αναγνώστες σαν πολύ θάρρος έχετε πάρει μου φαίνεται. Όταν, λοιπόν,μεγαλώσω θέλω να κάνω μια δουλειά που θα μου αποφέρει τα μέγιστα δυνατά, αλλάδεν θα κάνω και πολύ σοβαρά πράγματα. Ευθύς, αμέσως, το μυαλό μου πήγε στηνπολιτική, αλλά εκεί βλέπεις έχεις και εκλογικές μάχες. Αν προσθέσεις και τογεγονός ότι δεν είμαι από πολιτικό τζάκι, τότε χέσε μέσα, πολύ κούραση και δενβαστάω μάνα μου.

Γυρίζοντας στο σπίτι από τογιατρό, ο οποίος γέλασε από το σχόλιό μου ότι κατάλαβα ότι όντως μπορώ ναπετάξω (…και μετά σου λέει οι Βρετανοί δεν έχουν χιούμορ!), σκεπάστηκα με τηφλις κουβέρτα από τα Primark (…3λίρες παρακαλώ και ωραιότατη!) και άρχισα να χαζεύω στο youtube. Το μάτι μου έπεσε σεχριστουγεννιάτικο μήνυμα της Λίτσας (…κατά τον κόσμο Ελισάβετ η Β’), και το έναέφερε το άλλο. Πολύ ωραία τα λέει η κοπέλα κάθε χρόνο, λες και πηγαίνει στονψυχολόγο και μοιράζεται τα απωθημένα της. Τραβάει και μια ευχή για μακροημέρευσηστο τέλος και είναι αρχόντισσα. Μέγλα!

Από πού πάνε για Buckingham; Τον William τονπαντρέψαμε. Αυτός ο Harryελεύθεροςδεν είναι είπαμε…;

Myths

2011-12-05T22:07:00.001+02:00

Ηανθρωπότητα στο ρου της ιστορίας (…πως τα λέω ο πούστης!) συντηρήθηκε καιεξελίχθηκε στηριζόμενη σε αστικούς και μη θρύλους. Για παράδειγμα, ο Μπαμπούλαςμε τον οποίο όλοι μεγαλώσαμε, ενίοτε και με τοπικές παραλλαγές του, βοηθούσεσυστηματικά στο να μην κάνουμε τόσες πολλές σκανταλιές. Από τα πλαίσια μύθων δεγλίτωσαν προφανώς τοιουτοτρόπως και τα Χριστούγεννα. Το παρόν κείμενο αποσκοπείστο να κατακρημνίσει όλες τις ιστορικές ανακρίβειες που στοίχειωσαν τα παιδικά μαςχρόνια. Σε μελλοντική ανάρτηση πρέπει να ασχοληθώ και με τα παραμύθια, τα οποίαείναι η πηγή όλων των δεινών της ανθρωπότητας…

Μύθος πρώτος: Οιβλαβερές συνέπειες του κρυολογήματος ή αλλιώς γιατί είναι τουμπανιασμένη η μύτητου Ρούντολφ.

Έχεις ποτέ μανίτσα μουκρυώσει; Ρητορικό είναι το ερώτημα μαρή… μην απαντάς! Αν, λοιπόν, έχεις κρυώσεικαι η μύτη σου έχει μυξιάσει ό,τι χαρτομάντηλο κυκλοφορεί, τότε θα ξέρεις πολύκαλά ότι η μύτη γίνεται κόκκινη σα ντομάτα και πρησμένη σα μελιτζάνα. Διόλου,λοιπόν, παράλογο και ο Ρούντολφ, ο οποίος πετάει Δεκέμβρη μήνα κι εγώ δεν ξέρωστα πόσα πόδια, να έχει παγώσει το ζωντανό. Ο απάνθρωπος, όμως, καπιταλιστής iΒασίλης είπε να το πλασάρει πιο χαριτωμένακαι να ισχυριστεί ότι ο Ρούντολφ έχει μύτη για sonar. Ποιο αρρωστημένο και εξαιρετικά μηφιλόζωο ον σκέφτηκε κάτι τόσο ανώμαλο;

Μύθος Δεύτερος:Οι βλαβερές συνέπειες των χριστουγεννιάτικων γλυκών ή αλλιώς γιατί ο Santa είναι τόφαλος.

Προφανώς και ο σημερινός ΆγιοςΒασίλης δεν έχει καμιά σχέση με το ασκητικό και fit προφίλπου είχε στην Καισάρεια. Βλέπεις η οικονομική ανάπτυξη αιώνων, αλλά και ηεπικράτηση του καπιταλισμού ανά τον κόσμο, συνοδεύτηκε από μελομακάρονα,κουραμπιέδες, marshmellows, praline mocha, ginger breads και άλλες λιχουδιές που ακόμα και Άγιο θακόλαζαν για να γίνει όχι απλά παχύσαρκος, αλλά η ετήσια κατάρα του μέσουτάρανδου.

Μύθος τρίτος: Οιβλαβερές συνέπειες των Σκανδιναβών ή αλλιώς γιατί οδεύουμε στην οικολογικήκαταστροφή.

Οι Σκανδιναβοί είναι ο Grinch της οικολογίας.Βλέπεις τα καμάρια μου έχουν σε αφθονία τα έλατα. Φτύνουν στο χώμα και βγαίνουνέλατα, όπως ο Μίδας ακούμπαγε καθετί και το έκανε χρυσό. Τυχαίο ότι αυτοίέφτιαξαν τα ΙΚΕΑ; Μην απαντάς πάλι μαρή, και αυτό ρητορικό ήταν! Το έθιμο τουχριστουγεννιάτικου έλατου είναι πρώτον μια σκανδιναβική συνωμοσία για αύξησηεξαγωγής δέντρων, αλλά και μια μεθοδευμένη προσπάθεια να αποψιλώσουν κάθε έλατοστον κόσμο για να έχουν το μονοπώλιο. Αντιστάσου… εν ανάγκη στόλισε με λαμπάκιατο μισητό γείτονα!

Μύθος τέταρτος: Οι βλαβερές συνέπειες των λαμπακίωνή αλλιώς γιατί γιορτάζουμε για τη ΔΕΗ.

Ποιος είπε καλό μου ότι ο St. Nicolas ή ο έτεροςΒασιλάκης (όχι ο ταξιτζής που βλεφάριαζες χτες μαρή στο Σύνταγμα) είχε φωτάκιακάθε Χριστούγεννα; Βασικά και ηλεκτρικό ρεύμα να είχαν τότε, με τη φτώχια πουτους έδερνε και τους δυο (αφού τα μοίρασαν όλα στον κόσμο… να δεις κάνα χαράτσιθα είχαν και τότε) ούτε kerosan δενθα μπορούσαν να ανάψουν. Αντιστάσου σε αυτή τη παγκόσμια προσπάθεια τωνεταιρειών ηλεκτρισμού για υπερκατανάλωση. Εναλλακτικά δες το και σαν μια ευκαιρίαγια αισθητική βελτίωση του περιβάλλοντος χώρου και αποφυγή του περιρρέοντοςκιτς!

Οιμύθοι αγαπητοί μου δεν τελειώνουν εδώ… αλλά λέω να μη στο καταστρέψω καιτελείως το x-mas spirit…

Flying

2011-12-04T16:49:00.001+02:00

Παρακαλώ ας μείνει μεταξύ μας!Ξέρεις τώρα εσύ, μέσα στους τέσσερις (;) τοίχους αυτού του blog. Εκεί που περιχαρής έκανα ποδήλατο,γυρίζοντας κεφάτος σαν να λέμε από του Βερόπουλου, μόνο που στην περίπτωσή μας βάλεTKMax, να σου το ποδήλατο νακάνει αεροδυναμικές φιγούρες στον αέρα (mum I can really fly!), λες και έπαιζα σε ταινία του Τζίμη τουΜποντ, Peter Pan στην καλύτερη. Περήφανος Μηδενικός εκτοξεύτηκε και βρέθηκε να σέρνεται στα τσιμέντα,στα πλακάκια. Οι σακούλες τριγύρω στο πάρκο, και τα βιβλία, ως άλλη πέτρα τουσκανδάλου, σφηνωμένα στη μπροστινή ρόδα του ποδηλάτου. Τσάμπα η χαρά που ταπήρα καινούργια, για να φαίνονται τελικά second-hand. Τώραπου το σκέφτομαι, θα ήταν ωραίο να μπορούσα να δω το όλο σκηνικό σε playback!

Σε κάθε αναποδιά λέει πρέπεινα βλέπεις το θετικό του πράγματος, και στην παρούσα περίπτωση, το θετικό είναιμάλλον ότι τα πλευρά και τα χέρια μου είναι στη θέση τους. Ενώ η δερματίνη απότα Zara πρέπει να ομολογήσωότι είναι extraανθεκτική.Απορίας άξιο!

υ.γ. Πούστη γκαντέμη, θα σε βρω!Ήδη έχει παραγγελθεί κατάρα κατ’ αγνώστου από ειδικό στο θέμα...

Hope-some

2011-11-30T21:54:00.001+02:00

Είναι περίπου δυο μέρες πουνιώθω πραγματικά εξασθενημένος. Δεν έχω κουράγιο ούτε να νευριάσω με τονπαραλογισμό και τα κακώς κείμενα. Το στομάχι μου είναι μονίμως σαν κόμπος, δενέχω όρεξη για τίποτα άλλο παρά για ύπνο, και έχω πιάσει ορισμένες φορές το χέριμου να τρέμει από μόνο του. Οι κακές γλώσσες, ειδικά για το τελευταίο, θα πουνότι είναι αρχή γεραμάτων και Parkinson.Έχοντας μπει στη τρίτη δεκαετία μου πάνω σε αυτό τον άδικο πλανήτη, μπορεί ναείναι και αυτός ο λόγος… τι να πω!

Ο καιρός συνεχίζει να είναι μετο μέρος μου, ίσως από τα λίγα καλά κιόλας. Χτες που βγήκα για τσιγάρο στοδρόμο δεν πέρναγε άνθρωπος, ήταν έτσι κι αλλιώς αργά. Ο αέρας ήταν κρύος καιπραγματικά ήταν η δεύτερη φορά σε αυτή τη χώρα που ήθελα να κλάψω, δεν το έκαναόμως. Η πρώτη θυμάμαι ήταν όταν πρωτομπήκα στο σπίτι και έτρεξα να πάρωτηλέφωνο στην Ελλάδα. Δεν ξέρω κι εγώ για πόση ώρα έκλαιγα εκείνη τη μέρα. Οιμέρες κύλησαν και το ένστικτο της επιβίωσης υπερίσχυσε, ουσιαστικά υπερισχύειακόμα και σήμερα, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς.

Στο background η Rihanna λέει κατά το ήμισυ τηναλήθεια, ίσως δραματοποιημένη στο βαθμό που της αρμόζει. Στην αρχή τα λόγια τηςείναι σχεδόν προφητικά, σε σχεδόν βρετανική γλώσσα, σε ένα σχεδόν εκκωφαντικάβρετανικό τραγούδι (βλ. CalvinHarris). Στηνεικόνα, αυτό που φάνταζε μέχρι και χτες στα μάτια μου η Βρετανία, decadence και έρημα στενά μέσα στηδυσωδία. Από την άλλη, νιώθω τυχερός για τις μη-εκπληρούμενες προσδοκίες μου.

Ακτίνα αισιοδοξίας που σπάειλίγο τα σύννεφα, ένα videoπουμου έστειλε ένα φίλος λίγο πριν φύγω σήμερα από τη δουλειά. Ξέρω… κλισέ, πολιτικήορθότητα, ιδανικά casting, κάποιοιθα το ονόμαζαν και συμβιβασμό, αλλά σε συνδυασμό με το hopeless τουπράγματος, έφερε στο μυαλό μου εικόνες καλοκαιριού και ελπίδας από μια Ελλάδαπου μου λείπει.

Αν στο hope-lessπρέπεινα αντιτάξω κάτι, τότε θα προτιμήσω το hope-full, ήτουλάχιστον το hope-some. Μαγικός αριθμός, κάτι σαν αυτούς στα fortune cookies… το 3!

Δ.Ο.Υ.

2011-11-26T02:37:00.001+02:00

Στη χώρα της Λίτσας (μην ακούωχαζές ερωτήσεις τύπου ‘Ποια Λίτσα’), δεν πας στη ΔΟΥ, όπως με ακούς. Αντιθέτως,η ΔΟΥ έρχεται σε σένα κάθε τέλος του μήνα, μέσα στο τσέκι, που έλεγε μια γειτόνισσααπό τα Δυτικά προάστια, του μισθού. Οπότε, καθώς καταλαβαίνεις, ούτε γριές σεουρές, ούτε παππούδες που θέλουν να κανονίσουν τον ημι-υπαίθριο, ούτε υστερικήεφοριακός που αυτό το μήνα δεν της βγήκαν τα γρηγορόσημα. Εδώ έχουν έναν καιμόνο κανόνα, όπως ακριβώς στο Αμέρικα: «μη μας ψάξεις, θα σε βρούμε εμείς»!

Στην Ελλάδα πάλι δεν μπορούμεόχι να βρούμε το λεγόμενο tax-payer, αλλά χάνουμε και το δηλωμένο λαμόγιο non-payer, βλ.Τόλη (μην ακούω επιπλέον χαζές ερωτήσεις του τύπου ‘Ποιον Τόλη’). Αν η Εφορίαστο UKέχειγια ύμνο το ‘Don't be ashamed to cry/ Let me see you through/ Cuz I'veseen the dark side too’, στην Ελλάδα έχει το ‘Αν θυμηθείς στο όνειρομου, σε περιμένω να ‘ρθεις’… και εσύ περίμενε!

Για να μη προλάβεις ναδυσανασχετήσεις, να σημειώσω ότι όταν η Λίτσα τον προηγούμενο μήνα μου κράτησεκατά λάθος έναν εξτρά φόρο, τον επόμενο μου το γύρισε πίσω. Από την άλλη, αυτότο council tax δεν θα μπορέσω ποτέ να της το συγχωρήσω.

Αλήθεια το Buckingham έχει council tax exemption, κι αν όχι… πόσο πάει τομήνα;

Spitting

2011-11-23T00:25:00.001+02:00

Δεν έχω χειρότερο από το ναπρέπει να ξυπνήσω το πρωί με το ζόρι, να φάω κρύο γάλα με corn flakes στοπόδι, να πω δυο γρήγορες κουβέντες με τη πρώην συνάδελφο που μου λείπει στο gtalk, να ντύνομαι ταυτόχρονα όσο καλύτεραμπορώ, να βγαίνω να πάρω το ποδήλατο για να πάω δουλειά… και ο γαμημένος καιρόςνα είναι βροχερός. Ξέρεις, όχι βροχή κανονική, αλλά εκείνη που σε φτύνει ο Θεόςγια όλες τις αμαρτίες που έχεις κάνει… κι έχω κάνει και μπόλικες!

Είμαι πεπεισμένος πλέον ότι οαγγλικός καιρός είναι μια καλά οργανωμένη παγκόσμια συνωμοσία υπέρ της χρήσηςτων φακών επαφής έναντι των αναμφισβήτητα εύκολων στη χρήση γυαλιών οράσεως.Δεν μπορεί κάθε φορά που οδηγώ και βρέχει, να τα βλέπω όλα όπως ακριβώς ταέβλεπε η Αλίκη Βουγιουκλάκη πριν τρακάρει με το αυτοκίνητο, άκουγε φωνές, καιτελικά χειρουργήθηκε από τον μπεκρή Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Σε μια καλύτερη διανομήείναι λες και είμαι σε όνειρο ταινίας του Δαλιανίδη, το χορευτικό από τους γύρωμου μόνο λείπει.

Σημειωτέον σε όλα αυτά είναιπως αρνούμαι πεισματικά να πάρω ομπρέλα, γιατί δεν θα το παίξω και ζογκλέρ, στοένα χέρι το τιμόνι και στο άλλο το ομπρέλι! Προς το παρόν, λοιπόν, διασκεδάζωτο ‘φτύσιμο’ σε μια χωρά που είναι μονίμως υγρή… μόνο στον καιρό!

Idle

2011-11-19T19:29:00.001+02:00

Το έχω πει ξανά σε προηγούμενοκείμενο, η ελάχιστη πολυτέλεια που επιτρέπω στον εαυτό μου σε αυτή τη χώραείναι ο καφές από τα StarbucksκάθεΣάββατο, ο οποίος ενίοτε συνοδεύεται από ένα muffin. Ειδικά αν ο καιρός είναι καλός, όπως σήμερα,τότε με πιάνει μια ακατανίκητη έλξη να βγω και να γυρίσω σπίτι λίγο πριναρχίσει να βραδιάζει… στις 4 δηλαδή. Είναι τρομερό τι επίδραση μπορεί να έχειτο φως του ηλίου στον άνθρωπο!

Ένα ακόμη Σάββατο, λοιπόν, μεκαλό καιρό και πήρα σβάρνα όλα τα café γιανα βρω κάποιο χωρίς ουρά. Άδικος κόπος, το Σάββατο εδώ είναι ακριβώς όπως ότανκάνει απόβαση ένα κρουαζιερόπλοιο γεμάτος Γιαπωνέζους σε ελληνικό νησί, δηλαδήη χαρά του όχλου. Τελικά κατέληξα σε ένα Starbucks στουδιαόλου τον πατέρα και πήρα ένα εορταστικό Praline Mocha.

Στην Αγγλία, καθώς και σεοποιαδήποτε ξένη χώρα φαντάζομαι που δεν ξέρεις άνθρωπο, καταλαβαίνεις τισημαίνει να είσαι οκνηρός κατά τη διάρκεια μιας ηλιόλουστης μέρας. Παραδίπλα σουστο γρασίδι παλικάρια και κοπελιές που επίσης λιάζονται, ενίοτε κοιτάζονταιμεταξύ τους, και η άεργη ζωή συνεχίζεται. Εγώ πάλι ανακαλύπτω νέες πτυχές τουεαυτού μου και καταρρίπτω κανόνες ζωής, όπως για παράδειγμα το ότι δεν πας ποτέγια καφέ μόνος σου. Ενώ την ίδια στιγμή μοναδική, ιδανική παρέα στα ακουστικάμου οι Oasis, οιοποίοι δένουν αρμονικά με το τοπίο.

Cravings

2011-11-15T23:35:00.001+02:00

Πολλά πράγματα δεν ξέρω σεαυτή τη ζωή. Γνωρίζω, όμως, μετά βεβαιότητας ότι αν βγαίνεις από το γραφείο καιστον κοινόχρηστο χώρο σου μυρίζει τραχανάς… καλά δεν είσαι!

Βέβαια σου λέει, αν είσαι στα ΤρίκαλαΚορινθίας, όπου σύμφωνα με τον Aposμιλάνεάπταιστα τη βρετανική, τότε μπορεί το εν λόγω σκηνικό να μην είναι καιενδεικτικό της κατάντιας σου. Όταν, όμως, είσαι στην Αγγλετέρα indeed (που λένε και στα ΤΚ), τότε μάλλον έχεις αρχίσεινα έχεις ισχυρές δόσεις έλλειψης της Ελλάδας. Θαρρώ πως όταν αρχίσουν να μου μυρίζουνκαι μελομακάρονα, τότε είτε έγκυος θα είμαι, πράγμα φυσικώς αδύνατο, είτε θαέχω περιέλθει σε φάση Σινούρη!

Στα παραλειπόμενα μπορείκανείς να εντοπίσει μια λαχτάρα να πίνω το τσάι μου με γάλα. Παλιές αγάπες πουμε θέλαν να λατρεύω τη souredcream και τοlemon curd παραμένουν αναλοίωτες.

Countdown

2011-11-13T19:58:00.001+02:00

Αν ένα πράγμα περιγράφει την υφιστάμενήμου κατάσταση, τότε αυτό είναι σίγουρα η ‘αντίστροφη μέτρηση’. Ο χρόνος καθόλουσχετικός, αλλά αυστηρά ημερολογιακός, διόλου υποκειμενικός. Τελευταία νιώθωολοένα σα διαφήμιση των Jumbo πουμετρά ανάποδα.

Πιέζω τον εαυτό μου, έστω καιασυναίσθητα να μπει σε κλίμα Χριστουγέννων. Κάθε Σάββατο στα Starbucks, τη μοναδική ίσως πολυτέλειαπου επιτρέπω στον εαυτό μου, αντικατέστησα τον Frappuccino Caramel με τονεποχιακό PralineMocha. Στο mp3 μου, έκανε την εμφάνιση του τοχριστουγεννιάτικο πόνημα του MichaelBuble, στο repeat. Το περιβάλλον πρέπει να ομολογήσω ότιοριακά με διευκολύνει, με όλες τις βιτρίνες να είναι γιορτινά στολισμένες. Αν οδήμαρχος αποφασίσει να ανοίξει και τα φωτάκια στους δρόμους, τότε μπορώ να πωότι θα έχω μπει για τα καλά στο mood. Γιαπρώτη φορά νιώθω να αφουγκράζομαι το πραγματικό νόημα του σουξέ της Mariah Carey.

Χτες με ρώταγαν γιατί επέλεξατο Towards Zero. Τους έστειλα εδώ,αλλά ευθύς αμέσως αναρωτήθηκα αν πλέον κοιτώ άλλο ένα μικρό σημείο μηδέν, καισυμβιβάστηκα μαζί του, γιατί φαντάζει τόσο χαρούμενο.

Parallelisms

2011-11-08T00:01:00.000+02:00

Επιστροφή στο μέλλον…

- I havestarted to feel that they are trying to empty me… I would say neither in a riggedmethod, nor sophisticated, but instead very organized! In the whole process Ibelieve that some co-players play a significant role. In the last two weeks Ihave sensed some kind of negativism and suspiciousness against the Greek economy.

- By whom?

- Mainly byMerkel…you know from the glance…but also from Sarkozy. You know, before makingthe public announcements, just before the ending of the meeting of the G20. Sowhen Merkel said “Eurozone or notEurozone” should be the only dilemma, I felt such a vindication! I mean Ilooked myself at the mirror of the venue’s toilettes and said “Bravo dude, your intuition has never provenyou wrong!” And you know something, how did the whole thing of thecoalition government started?

- Really, how did it start?

- How? Ofcourse, from the fact that Germany wants to play the role of the Ruler. Yes,Germany does have strong manufacturing and a solid economy. Everybody knowsthat the people of this race work like dogs. But do not tell me that France isgoing better. Everyone is blaming us…and I am getting MAD!!

- What about Merkel?

- About Merkel,I loathe her. I cannot stand her. You would reasonably ask me: “Can you be so mean?” Yes, I may be, I donot care…THAT’S MY POSITION!! It is like she doesn’t exist for me, I just don’tstare at her…but look the bad eye agitates me.

- True!

- You knowsomething…we are talking about a predetermined route. I shall tell you who isnext. Belgium, very nice country, the base of EU, but apart from this it is onlypotatoes and waffles. Italy…yes Italy…and it should be Italy, because they havere-elected so many time Berlusconi. France, lie “personalized”…we also had asex symbol for First Lady, but we did not make such a big fuss.

- You are pissed off, right?

- Look dear,when I entered EU, because I am also from a very good family, I had a very optimisticvision for integrated Europe and the common currency. So I had the idea that Ientered a “game” that would might incorporate some “cheap” people, but it wouldalso portray reciprocity.

- Would this be a reason to leave the EU?

- This one? Andmake them the grace to leave…are you kidding? I won't give pleasure to thosethat envy me, like Turkey and Aleka.

Sundays

2011-11-06T14:47:00.004+02:00

Οι Κυριακές εδώ είναιδιαφορετικές, δεδομένο αυτό. Εν πολλοίς εξαρτώνται από το τι καιρό θα έχει έξω,και συνεπώς πόσο ήλιος θα μπαίνει από τους φεγγίτες. Συνήθως βέβαια η ποσότητατου ζωογόνου φωτός παρέχεται με το σταγονόμετρο, οπότε είσαι χαρούμενος ακόμακαι αν μπουν έστω και δυο αχτίδες. Η ψυχολογία σου, λοιπόν, μπορεί να φτιάξειβία και με τα ελάχιστα.

Το πρωτόκολλο θέλειαπαραιτήτως καφέ ελληνικό, ο οποίος κάτι στραβό έχει πάθει μάλλον με το νερόεδώθε. Ωστόσο, είναι από τις λίγες υπάρχουσες αναμνήσεις της πατρίδας. Συνοδείατου, συνήθως, θα έρθουν κάτι σαν τηγανίτες που συνοδεύονται με κρέμα λεμονιού,ίσως μια από τις πιο γευστικές βρετανικές ανακαλύψεις, μαζί με την soured cream.

Το κυριακάτικο τσιγάρο είναι επιβεβλημένο,εκεί έξω στο δρόμο σαν εξόριστος. Η σκέψη να το κόψω δεν περνά από το μυαλό,αφού έχω αναγκαστεί να αποκοπώ από τόσες απολαύσεις, αυτό έστω και ρομαντικάμου θυμίζει την καταγωγή μου. Η σπιτονοικοκυρά παραξενεύεται που με βλέπει νατηρώ τους κανόνες και να καπνίζω μόνο στο δρόμο, σε σημείο που ίσως νααμφιβάλλει και για το αν είμαι γνήσιος Έλληνας Οριακά αυτό με στεναχωρεί, αλλάτουλάχιστον της αποδεικνύει ότι τα στερεότυπα είναι για να καταρρίπτονται.

Ο κυριακάτικος ελληνικός τύποςείναι διαρκώς όλο και πιο καταθλιπτικός. Είναι στιγμές που νιώθω σαν νύφη που θωρείσυνεχώς τα στέφανα του γάμου της, μα κείνα στέκουν αμίλητα, σχεδόν θλιμμένα, όπωςακριβώς στο κυπριακό τραγούδι.

Αυτό ίσως τελικά να είναι τοχειρότερο στην Ελλάδα, ότι δηλαδή ο καθείς το κοιτά όλο αυτό αποστασιοποιημένα,σαν μια νύφη που λες και δεν πήγε ποτέ καλοντυμένη για να πάρει τον Καλό της.Οι βραδιές που στεκόμασταν με τα πόδια ανοιχτά στον ‘Καβαλάρη’ κάθε βράδυ,τηρώντας τα ‘συζυγικά’ μας καθήκοντα έχουν καλυφθεί με πέντε οκάδες μελάνι σουπιάς,ενώ αγαπημένο μότο μας είναι το ‘άλλον μας έταξες, άλλον μας έβαλες’. Ακόμα καισε κεντρικό επίπεδο η διαμάχη πλέον έχει εστιαστεί, σχεδόν μεσαιωνικά καιρομαντικά, στην επιλογή του επόμενου ‘Καβαλάρη’. Διάθεση για να το παίξουμε καιλίγο σουφραζέτα, πουθενά. Τελικά και στην πολιτική, το παραμύθι της Σταχτοπούταςέχει καταστρέψει γενιές ολόκληρες.

Καλές Κυριακές να έχουμε…

Semantics^2

2011-11-05T01:49:00.000+02:00

Το στρατευμένο τραγούδι τελικάπαίρνει ποικίλες μορφές, ενώ λίγο πριν ή μετά από μια ψήφο εμπιστοσύνης ένας κατάτ’ άλλα ερωτικός στίχος μπορεί να λάβει άλλη διάσταση. Όσο για τον πόνο τουμέσου πασόκου, ο Νίκο Γκάνος μπορεί να μεταμορφωθεί σε αυτό που αντιπροσώπευε οΜίκης (προ μαλάκυνσης) για τον μέσο αριστερό.

Ο Nicko (μη λησμονούμε εξάλλου και την ευρωπαϊκήπροοπτική του καλλιτέχνη) αρχίζει με μια σαφή ομολογία λατρείας στον ΓΑΠ, εξ ουκαι το ‘με τραβάς δυνατά σαν μαγνήτης’. Η αναφορά στη ‘βουτιάστο κενό’ περιγράφει βέβαια ανάγλυφα και την πολιτική κατάσταση αυτούτου τόπου, με την οποία ο καλλιτέχνης έστω και περιστασιακά αγανακτεί, ενώ ‘ταπειραγμένα χαρτιά’ αποτελούν στυγνή στηλίτευση στο σκληρό Poker τωντελευταίων ημερών.

Το ρεφραίν είναι μεν μια μομφήστην πασοκική πολιτική, αλλά είναι δε και μια έκφραση πίστης, αφοσίωσης καικομματικής γραμμής υπέρ της γοητείας των κομμάτων του ευρωμονόδρομου (εδώ ηΑλέκα σκίζει και το τελευταίο αντίτυπο του Κεφαλαίου). Ο στίχος είναι βαθιάαυτοκριτικός, αναγνωρίζοντας το γεγονός της παραδοσιακής, σχεδόν οικογενειακήςκομματικής πειθαρχίας του καλλιτέχνη. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες φέρουν τηγιαγιά του Nicko δεξίχέρι του Ανδρέα Παπανδρέου και τη θεία του τη Μαριγούλα κολλητή της Λιάνης.

Στο δεύτερο κουπλέ η έκφραση ‘μιαφορά αν μπορώ δεν θα πω το ναι’ αποτελεί πασιφανή αναφορά στο δήθενδημοψήφισμα που διακηρύχτηκε μόνο και μόνο για να φανερωθεί πως τελικά οΑντώνης Σαμαράς μέχρι και τις κιλότες του σκίζει για το νέο Μνημόνιο… ναι-ναι εκείνοπου και καλά θα επαναδιαπραγματευόταν, αλλά και σπόντα στο Γαλλογερμανικό άξοναπου ταλαιπωρεί την Ελλάδα με την κωλυσιεργία του! Συμπερασματικά η έκφραση ‘όμως ησκέψη αυτή μόνο με ψέμα συγκρίνεται’ αποτελεί μια ακόμα ύστατη κρίσηειλικρίνειας του μέσου πασόκου ψηφοφόρου, και μπορεί να βρει εφαρμογή στοπρόσωπο της Καϊλή και της Μιλένας.

Καταληκτικά, το ‘Κοίτα τιέκανες’ είναι απλά μια ακόμα ένδειξη ότι το στρατευμένο τραγούδι σε αυτή τηχώρα όχι μόνο δεν πέθανε… απλά άλλαξε και πρόσωπο. Όπως όλα δηλαδή σε αυτό τοντόπο…

Demo-suic

2011-10-29T18:53:00.000+03:00

Παλιότερα, με έπαιρναν φίλοιαπό το εξωτερικό και με ρωτούσαν έντρομοι για την κατάσταση στην Ελλάδα. Ηαλήθεια είναι πως συνήθως γελούσα και έπειτα τους καθησύχαζα ότι όλα είναι πιοήρεμα από τον τρόπο που τους παρουσιάζονται εκεί. Ενίοτε – αν όχι πάντα – τους θεωρούσακαι υπερβολικούς. Η τραγική ειρωνεία είναι ότι πλέον βρίσκομαι στη θέση τους καιπαλεύω να μη σχηματίσω τις ίδιες ακριβώς ανησυχίες. Δες πως τα φέρνει η ζωή! Προςτο παρόν κρατιέμαι…

Εδώ πάλι αδυνατούν νακαταλάβουν θεμελιακά πράγματα της ελληνικής πραγματικότητας. Βλέπεις η ανισότηταυπάρχει και στη Γηραιά Αλβιόνα, αλλά ο τόσο έντονος και γενικευμένος δυϊσμός τηςελληνικής πραγματικότητας αποτελεί κάτι που το κεφάλι τους απλά δεν μπορεί ναχωρέσει. Πρέπει να ομολογήσω ότι δυσκολεύομαι ακόμα και να τους εξηγήσωπράγματα που στο μέσο Έλληνα είναι αυτονόητα. Η απάντησή τους στυγνή… δουλέψτε!

Παρατηρούσα, χωρίς ίχνοςέκπληξης, τα γεγονότα στις φετινές παρελάσεις. Τελικά είμαστε το τελευταίοδείγμα Σταλινισμού στον κόσμο. Σε ένα θεσμό που πλέον δεν τιμά κανέναν,πολιτικοί εμφανίζονται να τιμούν το τίποτα, μαθητές να κάνουν μια ομοιόμορφηπασαρέλα, καραβανάδες να καυλώνουν με την επίδειξη της δήθεν δύναμης τους,κόσμος να συρρέει για να συνεχίσει το χθεσινό κουτσομπολιό στη ρούγα και λεφτάνα σκορπίζονται αφειδώς και κυρίως… πανηγυρικά! Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο απόόλα αυτά. Ενδεχομένως όλα!

Το μήνυμα του Προέδρου της Δημοκρατίαςλειψό, φανερώνοντας χωρίς φόβο και πάθος ότι η επαφή του με την πραγματικότηταείναι πρακτικώς μηδενική. Από την άλλη δεν συμμερίζομαι κι αυτή τη μορφήδιαμαρτυρίας. Πες ότι η πολιτική μου ορθότητα δεν την επιτάσσει. Εν ανάγκη λιθοβόλησεμε! Ενώ δεν θέλω καν να αναφερθώ στην ελεεινή φάρα των εντεταλμένωνδημοσιογράφων.

Δεν θα μπω στην ευτελήδιαδικασία να ρίξω κάπου τις ευθύνες, οι οποίες είναι αναμφίβολα συλλογικές. Θαπροσφύγω, όμως, σε κάτι που έχω πει και παλιότερα: «Στη Δημοκρατία (ατελέςπολίτευμα κατά Αριστοτέλη, μην το λησμονούμε) ο λαός έχει ακόμα και το δικαίωμαστην αυτοκτονία». Αν θέλουμε να λεγόμαστε ουσιαστική Δημοκρατία, τότε πρέπει νατου το δώσουμε…

Semantics

2011-10-23T22:43:00.000+03:00

Eurogroup σήμερα,οπότε είπα να το αλαφρύνω λίγο το επίπεδο. Άσε που σας έχω ψυχοπλακώσει όλοαυτό τον καιρό… άνθρωπος δεν θα με αντέχει στο τέλος από την κλάψα. Εγώτουλάχιστον δεν θα με άντεχα!!

Προσφυγή, λοιπόν, στοστρατευμένο τραγούδι, υπό τις αυστηρές (παχύ το ρρρ!) σκηνοθετικές οδηγίες τουΡήγου. Με ένα τραγούδι που βγήκε το καλοκαίρι και πέρασε απαρατήρητο. Θες ηοικονομική κρίση, θες τα συμφέροντα των εταιρειών παραγωγής, θες η κυβερνητικήπροπαγάνδα… τι να πω; Πάμε να το μελετήσουμε λίγο σημειολογικά…

Ο Νίνο εμφανίζεται σενεκροταφείο αυτοκινήτων (καταλαβαίνεις τον παραλληλισμό με την κατεστραμμένηελληνική κοινωνία έτοιμη για απόσυρση). Ο Νίνο και ένας φίλος του κάνουν skate (συμβολίζει την ανεμελιά της νέας ελληνικήςγενιάς σαφώς). Τα χαμίνια αρχίζουν να ξυπνάνε και να τρέχουν σαν παρλιακά(σαφείς αναφορές στην αγανακτισμένη γενιά των 592 ευρώ). Οι στίχοι από νωρίςκάνουν αναφορές στα κακώς κοινωνικά και πολιτικά τεκταινόμενα, στις φυσικέςκαταστροφές, στην τρύπα του όζοντος, στην κλιματική αλλαγή, στις προφητείες τουΝοστράδαμου και του Πατέρα Παΐσιου… και εν πάση περιπτώσει σε οιοδήποτεεπιστημονικά τεκμηριωμένη θεωρία. Σοβαρομιλώ(που λέει και ο Ιθάκη-man)!!

Στο ρεφραίν ο ερμηνευτής, ως άλλοςΣοφοκλής, υμνεί την αξία του έρωτα, ως φάρμακο δια πάσα νόσο και μαλακία,δηλαδή και ως άλλος Περικλής…

Ομοίως κινείται ερμηνευτικάκαι συμβολικά το υπόλοιπο τραγούδι.

Στη γέφυρα, αντίθετα με τις κακέςγλώσσες που θέλουν τον Νίνο να πηγαίνει για κατούρημα, ο μέγας Ρήγος τοποθετείτον καλλιτέχνη και του ομοϊδεάτες του σε μια διαδικασία πάλης με τοκατεστημένο, καταστροφής της αποτελειωμένης κοινωνίας (συμβολικά πάντα!) καιμιας ουσιαστικής επανάστασης μπροστά σε μια νέα μέρα που ξημερώνει. Το φινάλε,φέρει το Νίνο να σηκώνει το χέρι και να αγναντεύει τον ουρανό, ενώ πλάι τουστέκονται οι συναγωνιστές. Σε αντίθεση με την μουλάρα Σκάρλετ Ο’ Χάρα, ο Νίνοδεν συμβολίζει την αναβλητικότητα, αλλά την πυγμή, την ελπίδα και τησυντροφικότητα της κομμουνιστικής κολεκτίβας, ωσάν τον φοίνικα που αναγεννιέταιμέσα από τις στάχτες του.

Και μετά σου λένε, ότι στις μέρεςμας δεν υπάρχει στρατευμένο τραγούδι… Τρίχες!!!

Urge

2011-10-22T00:48:00.000+03:00

Η αλήθεια είναι πως τον τελευταίοκαιρό μου λείπουν διάφορα πράγματα. Κάθε μέρα καταλαβαίνω ότι καταστάσεις πουμπορεί ακόμα και να με ενοχλούσαν στο παρελθόν, πλέον θα μπορούσα να τιςαντιμετωπίσω σχεδόν ευχάριστα. Η αλήθεια είναι ότι ολοένα δεν έχω και πολύδιάθεση. Η δουλειά με κάνει να ξεχνιέμαι βέβαια, ακόμα κι αν με φορτώνει μερικέςφορές με άσκοπα άγχη.

Κάθε μεσημέρι, εκεί γύρω στις δύο,λίγες ώρες πριν έρθει και η λήξη της εργάσιμης μέρας, με πιάνει μια ακαταμάχητηέλξη – σχεδόν σιγουριά – ότι ευθύς αμέσως θα βρεθώ στο εξοχικό μου με παρέα.Δεν υπάρχει εμφανής λογική εξήγηση σε αυτή την παρόρμηση, αλλιώς να μου πειςδεν θα ήταν καν παρόρμηση. Δεν νιώθω την ανάγκη να βρεθώ πίσω στην Αθήνα, ακόμακι αν υπάρχουν στιγμές που επιθυμώ το σπίτι μου. Περισσότερο, όμως, νοσταλγώ τηνπαραλία εκείνη με το εκκλησάκι και τον μεγάλο ευκάλυπτο. Κάπου εκεί στα βράχια,με μια ψύχρα που σε αναγκάζει να φοράς ένα μπουφάν και ένα χέρι να κρατάς δίπλαγια να ζεσταθείς. Αυτή η ζέστα που γεμίζει την καρδιά σου με πληρότητα. Αυτήπου νιώθω πολύ τυχερός που έχω σαν παρακαταθήκη και με κρατάει στις δύσκολεςστιγμές.

Νομίζω τελικά ότι αυτή είναι ηδεύτερη φορά στη ζωή μου που θα πρέπει να αναθεωρήσω και να αλλάξω εντός μου.Το θέμα είναι ότι προς στιγμή, δεν έχω καμιά τέτοια διάθεση…

Rain-sound

2011-10-18T21:40:00.001+03:00

Χθες άκουσα τη βροχή, λέει τοτραγούδι. Έχει φωνή η βροχή; Αυτός ο ήχος που κάνει όταν πέφτει πάνω σε μιαεπιφάνεια, έχει νόημα; Τι θέλει να λέει;

Σήμερα γυρίζοντας από τηδουλειά, σταμάτησα να πάρω μια ζεστή σοκολάτα. Συνειδητοποίησα ότι το ναοδηγείς με το ένα χέρι, δεν είναι τελικά και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο,ειδικά αν έχεις να το κάνεις από τα μικράτα σου. Λίγο πριν φτάσω στο σπίτι,καταμεσής του γειτονικού πάρκου, σταμάτησα και ξεπέζεψα, λες και το ποδήλατοείναι άλογο, ίσως σαν εκείνο που αντίκρισα άξαφνος να περνάει έξω από το σπίτιμου την Κυριακή. Κάτω από κάτι που έμοιαζε με βελανιδιά έβγαλα και έστριψα ένατσιγάρο. Θες το παρατεταμένο πράσινο, θες το ποτάμι, θα ήθελα ειλικρινά εκείνητη στιγμή να έβρεχε. Δεν με ένοιαζε αν θα βρεχόμουν, αν θα κρύωνα και θα έπεφταμετά στο κρεβάτι, ήθελα απλά να βρέχει, και εγώ να κάνω ένα τσιγάρο κάτω απότην προστασία του μεγάλου δέντρου.

Έχει περάσει κάπως ο καιρός,αλλά για έναν άνθρωπο που ζει μέσα από την τριβή με άλλους ανθρώπους είναιεξαιρετικά δύσκολο αυτό το εγχείρημα. Απλά σήμερα, σαν γνήσιο μοναχοπαίδι,ήθελα να ακούσω τη βροχή. Ίσως για να αφουγκραστώ τον καιρό που μάθαινα ότιέχει η Αθήνα. Τελικά, όμως, δεν μου έκανε τη χάρη…

Shrink

2011-10-15T01:39:00.002+03:00

- Πρώτη φορά σε ψυχολόγο…εε;

- …εεε…ναι!

- Μην είσαι σφιγμένος, για όλα υπάρχει μιαπρώτη φορά.

- Εμένα θα μου πεις γιατρέ μου;Απλά ξέρεις… μη μας μείνει και κουσούρι!

- Μη φοβάσαι… γιατί ήρθες;

- Τσάμπα κουπόνια γιατρέ μου από τοσύντροφο και συνοδοιπόρο Basilis;

- Ρώσος;

- Όχι καλέ… τώρα βέβαια καιγενεαλογικό δέντρο δε ζήτησα, αλλά η Σαλονίκη ακόμα στη Ρωσία δεν εντάχθηκε.

- Καλά και σου δώσανε κουπόνια και ήρθες;

- Γιατρέ μου εσύ μοίρασες κουπόνιακαι δεν σε νοιάζει, και σε κόφτει που εγώ τα χρησιμοποίησα; Που τον βρήκαδαύτον;

- Τελοσπάντων… ας αρχίσουμε από κάτι… πες μου κάτι για τον εαυτό σου.

- Σαν τι;

- Ξέρω εγώ; Κάτι που να έχει νόημα! Τι κάνειςστη ζωή σου;

- Βασικά μόλιςμετανάστευσα και δουλεύω στην Αγγλία και παράλληλα παλεύω εκεί ένα ρημάδιδιδακτορικό.

- Πολύ ενδιαφέρον. Σου αρέσει;

- Καλά δεν σκίζω και τα σώβρακαμου γιατρέ, αλλά παλεύεται!

- Στον ελεύθερο σου χρόνο τι σου αρέσει νακάνεις;

- Νομίζω να τραβάωφωτογραφίες και να μαγειρεύω.

- Ποιο είναι το μεγαλύτεροσου πλεονέκτημα;

- Γι’ αυτά εσύ τώρα αν δεν είχακουπόνι θα πληρωνόσουν;

- Απάντα άνθρωπε μου!

- Τελοσπάντων, μάλλον τοότι πάντα προσπαθώ σε κάθε άνθρωπο να βρω το καλό μέσα του.

- Κι αν δεν υπάρχει;

- Τότε την έκατσα!

- Μεγαλύτερη αδυναμία;

- Το φαγητό νομίζω… καιειδικά τα γλυκά! Η ζυγαριά μου τον ξέρει τον πόνο μου κυρ-φαρμακοτρίφτη μου!

- Ψυχολόγος είμαι… δεν είμαι φαρμακοποιός!

- Κανείς δεν είναι τέλειος…!

- Πάμε λίγο στην παιδικήσου ηλικία τώρα. Πότε έμαθες πως γίνονται τα παιδιά;

- Σε ηλικία τεσσάρωνχρονών από ένα βιβλίο που ήταν ιδιαιτέρως παραστατικό και με το οποίο κοιμόμουνκάθε βράδυ αγκαλιά.

- Χμμμ…

- Ναι ξέρω τι σκέφτεσαι… δεν ήταντο Playboy!

- Πολύ μιλάς…

- Δεν ήξερα να έρθω εδώ για να σεακούω!

- Και γλωσσάς επίσης!

- Όσο χρειάζεται, αν ακούωμαλακίες.

- Πφφφφ… Πάμε λίγο σε κάτι πιο σοβαρό… πιοσημαντική στιγμή της ζωής σου;

- Όταν πέθανε ένας φίλοςστα χέρια μου.

- …

- Επόμενη ερώτηση;

- Τι θα ήθελες τώρα περισσότερο από οτιδήποτεάλλο;

- Το ζουζούνι.

- Το ποιο;

- Ααααα να σου πω μανίτσα μου…πάλι καλά που δεν σε πλήρωσα τέτοιος αλμπάνης που είσαι.

- Να σου δώσω κάνα κουπόνι να δώσεις σε κάναφίλο σου;

- Γιατί; Δεν τους μισώ τους φίλουςμου!

- Όπως θέλεις… εγώ αφήνω τρία στο τραπέζι καικάντα ότι θέλεις.

- Λοιπόν τα παίρνω μόνο και μόνογια να ρίξουμε γέλια με Apos, Gi…orgioκαιCinderella στις γιορτέςόταν θα γυρίσω πατρίδα και θα μιλάμε για πάρτη σου…

υ.γ. Για λεπτομέρειες πωςπαίζεται το παιχνίδι με το νορμάλ τρόπο... έχει πήξει η Blogόσφαιρα… νισάφι… τα καλυτέρα χρόνια της ζωήςμου έχετε φάει… ;-)

Occasions

2011-10-13T00:03:00.000+03:00

Αυτό τοιστολόγιο έχει καταλήξει να είναι ημερολόγιο καταστρώματος, σε βαθμό τόσο μάλισταόσο δεν υπήρξε ποτέ σαφής στόχος του ιδιοκτήτη του. Έτσι, λοιπόν, για μια ακόμηφορά καταλαβαίνω ότι τα πράγματα στη ζωή σπανίως ακολουθούν μιαπροδιαγεγραμμένη γραμμική πορεία, αλλά αντίθετα πρεσάρονται διαρκώς σε μια ταλάντευση,σαν μετοχές πριν ή μετά το μεγάλο Κραχ.

Η θέααπό το γραφείο μου είναι παράξενη, αφού πρακτικά είμαι στον ‘ακάλυπτο’ ενόςκτηρίου και μπορώ να δω από τη μία μια φοιτητική εστία ενός κολλεγίου και απότην άλλη την προέκταση του κτηρίου μου. Μια λωρίδα αέρα χωρίζει τοεπιχειρηματικό από το οικιστικό, και όσο κι αν αυτό φαίνεται προφανές, γιακάποιον που το κοιτάει πάνω από οκτώ ώρες τη μέρα, είναι σχεδόν αφορμήαφετηρίας ολόκληρης κοινωνιολογικής μελέτης.

Βρίσκωτον εαυτό μου να νοσταλγεί την παρεΐστικη διάθεση των φοιτητών στην εστία, ηοποία βρίσκεται και πιο κοντά μου, γεωγραφικά. Σαν να βρισκόμαστε κυριολεκτικάσε αντίθετα στρατόπεδα. Ειλικρινά, δεν ξέρω ποιος επιθυμεί περισσότερο ναβρεθεί στην θέση του αλλουνού. Από την άλλη, ποιος παρανοϊκός άνθρωπος θα ήθελενα θυσιάσει μια παρτίδα trivial και σκατών, για να ψάχνει αρχεία και ναπροετοιμάζει διαλέξεις!

Σε αυτότο περιεχόμενο εντάσσεται και η ανάγκη να γυρνάω τελευταία στην πηγή τουblogging, εκεί που όλο αυτό το εγχείρημα άρχισε σε παγκόσμια κλίμακα,αντιβαίνοντας έτσι κάθε έννοια εξελικτικής πορείας. Αφορμές θα μπορούσε ναισχυριστεί κάποιος. Ακόμα και έτσι, όμως, βοηθάει…

Chill

2011-10-07T23:58:00.000+03:00

Η ζέστη που με καλωσόρισε αρχικάέδωσε τη θέση της στο ελαφρύ κρύο, αυτό που οι Άγγλοι θα ονόμαζαν chill. Μαζί, σχεδόν χέρι-χέρι, πάει η καταχνιάπου αφήνει, βέβαια, τον ήλιο να κάνει την εμφάνισή του που και που. Καμιά φοράδειλά μπορώ να τον διακρίνω πίσω από κάνα δέντρο, ένα μεγάλο σύννεφο που κινείταιμε διαολεμένη ταχύτητα ή τελοσπάντων… γενικά. Ευτυχώς το ‘σπίτι’ μου είναι φτιαγμένοέτσι ώστε επιτρέπει τη βέλτιστη διαχείριση του έστω και ελάχιστου φωτός.

Ένα πράγμα που σταδιακά μισώ όλοκαι περισσότερο είναι η πρωινή ποδηλασία για τη δουλειά, η οποία μπορεί ναείναι σχετικά σύντομη για τα δεδομένα της Αθήνας, αλλά είναι αρκετή ώστε να σεξυρίζει, όχι με έναν ιδιαίτερα ευχάριστο τρόπο. Μόνο θετικό πως πλέον δεν είμαινυσταγμένος τις πρώτες πρωινές ώρες στη δουλειά, όπως άλλοτε. Να είναι καλά τοαεράκι που φέρνει ο ποταμός.

Είναι στιγμές που θεωρώ ότι τοεπόμενο σαββατοκύριακο θα γυρίσω στο σπίτι στην Αθήνα και θα μαζευτώ με τααγαπημένα μου πρόσωπα, κάτι που βέβαια γρήγορα εξανεμίζεται, όπως και κάθε άλληπαρόμοια σκέψη. Τελικά, το μόνο που με περιμένει πίσω στο ‘σπίτι’ είναι ένα φλιτζάνιτσάι και ένα firealarm που το έχει βάλεισκοπό να χτυπάει μόνιμα και με το παραμικρό.

Νομίζω ότι προς το παρόν, αυτήείναι η λέξη που μπορεί να περιγράψει ακριβώς την καθημερινότητά μου… Chill! Υποσημείωσηήσσονος σημασίας σε όλα αυτά, το βραδινό τσιγάρο που βγαίνω να κάνω στοπεζοδρόμιο… σαν πουτάνα χωρίς ίχνος από πελάτες.

Fully-Inducted

2011-10-05T00:22:00.001+03:00

Στην Αγγλία αυτό που έχεισημασία περισσότερο από καθετί είναι να είσαι “fully inducted” κατά την έναρξη της επαγγελματικήςσου τοποθέτησης. Αυτό τώρα που εμένα μου ακούγεται σαν μεταδοτική ασθένεια,είναι ανησυχητικό; Βλέπεις αγαπητέ μου αναγνώστη, η εγκατάσταση στη χώρα της λατρεμένηςΛίτσας είναι το Α και το Ω! Δίχως αυτή, ο μέσος Βρετανός είναι άνθρωπος μισός…κάτι σαν το Ελληνικό Δημόσιο γεμάτο με παραγωγικούς εργαζόμενους.

Η διαδικασία της πλήρους καιομαλής εγκατάστασης του νεοπροσλαμβανομένου περιλαμβάνει τουρνέ από όλα ταγραφεία, συμμόρφωση με τους κανόνες υγείας και ασφαλείας, καθώς και υποδείξειςγια την προσωπική υγιεινή του δόλιου του προλεταριάτου. Αν μπορούσαν να μου δείξουνπως θα την τινάζω, πίστεψε με θα το έκαναν, γιατί το που θα την τινάζω, σαφώςκαι μου το υπέδειξαν!

Ως γνήσιος φιλοξενούμενος σεΒρετανικό έδαφος το γενικότερο κοινωνικό Induction οφείλει να περάσει και από τααξιομνημόνευτα Βρετανικά supermarket, ταοποία σε αντίθεση με τη Βρετανική κουζίνα που δεν τρώγεται, είναι η χαρά τουερασιτέχνη μάγειρα. Αυτές τις μέρες έχω ανοίξει τόσο πολύ τις γαστρονομικές μουδεξιότητες, τόσο που είμαι έτοιμος για το master chef ότανγυρίσω κάποια στιγμή. Μακάρι μόνο να το παρουσιάζει η Μπουμπούκα, έτσι ώστε νακαταρρεύσουμε μαζί!

Δεν θέλω να σε ταλανίσω μεπεραιτέρω λεπτομέρειες του βίου μου προς το παρόν. Έτσι κι αλλιώς εδώ θα ταλέμε όλα τα κουλά! Λίρες για ψυχολόγο μανίτσα μου δεν μου περισσεύουν… δενβγαίνω λέμε!

Σας αφήνω με λίγο Oasis πουπάνε γάντι και με το τοπίο…

Hot-spell

2011-10-01T20:29:00.000+03:00

Για μια ακόμη φοράεπιβεβαιώνομαι ότι όλα στη ζωή είναι διττά. Ας πάρουμε για παράδειγμα εμένα,Μηδενικός σε όλο το μεγαλείο του! Φεύγω από την πατρίδα με 5 πακέτα καφέελληνικό, μέλι από τη Σίκινο και ένα βαζάκι γλυκό του κουταλιού λεμόνι.Παραβλέπουμε το ότι ξεχνάω να πάρω μαζί μου μπρίκι, και να δω πως θα ψήσω τον ρημάδιτον ελληνικό. Στο ‘φεύγα’ ο κολλητός μου με ορμηνεύει να βγάλω από τη βαλίτσαοτιδήποτε το καλοκαιρινό, όπερ και εγένετο. Μέγα λάθος… γιατί καθώς φτάνω εδώσυνειδητοποιώ ότι ο ελληνικός καιρός έχει μετακομίσει προς Αγγλία μεριά καιόλοι κυκλοφορούν γυμνοί ή με τα αμάνικα στην καλύτερη. Και είμαι εγώ τώρα με τοσώμα μου να φοράω φανελάκια; Όμως αγαπητέ μου αναγνώστη και αυτό το παρέβλεψακαι επειδή εδώ δεν με ξέρει ούτε η μάνα μου, το έβαλα το φανελάκι με δόξα καιτιμή.

Αλλά με ξέρω, τώρα γκρινιάζωπου έχει κατακαλόκαιρο και από Κυριακή μεριά που θα φαίνεται το χνώτο μου θακακομοιριάζω και πάλι. Γιατί είναι να μην είσαι δραματικός αγαπητοί μου. Όλα ταάλλα είναι απλά δικαιολογίες!

υ.γ. Προς το παρόν κάνει πολύμοναξιά εδώ πάνω, τόσο που πρώτη φορά τη βιώνω…

One-way

2011-09-29T20:54:00.000+03:00

Μερικά πράγματα στη ζωή είναιπρωτόγνωρα! Συχνά δεν τα λες και απόλυτα ευχάριστα, αλλά μάλλον ανάμικτα. Γιατίτελικά η ζωή είναι σαν εκείνες τις σακούλες του Μπαρμπα-Στάθη με τα πολλάλαχανικά. Είναι πολύχρωμη, φαίνεται γευστική, σε κάνει να σου τρέχουν τα σάλια,αλλά να θα σου σκάσει μια πιπεριά, στην οποία εσύ δυστυχώς έχεις δυσανεξία.Βλέπεις, μέσα σε αυτό τον ορυμαγδό πρασινάδας, σε μικρές δόσεις καιποικιλόχρωμες αποχρώσεις, κάπου θα σου τύχει και κάτι που θα σου χαλάσει τηγεύση.

Σαραντατρείς χιλιάδες πόδια πάνωαπό το έδαφος και κάπου στις Άλπεις αναλογίζομαι τι μπορεί να σημαίνει έναεισιτήριο χωρίς επιστροφή για ό,τι μου διαγράφεται από εδώ και πέρα. Ποτέ δενείχα κόψει one-way! Το θεωρούσα εξαιρετικά ποζέρικο να πειςότι «φεύγω και δεν έχω ιδέα για το γυρισμό… η τόσο αυστηρή και ψυχαναγκαστικήοργάνωση με σκοτώνει». Μπαρούφες, ένας γνήσιος Μηδενικός δεν θα μπορούσε ποτένα το πει αυτό. Γι’ αυτό και τώρα κάτι με πιάνει.

Μη με παρεξηγείς, δεν είμαιαπό αυτούς που θα ευλογήσουν την Ελλάδα δίχως λόγο και αιτία. Την αγαπώ τόσοπολύ που σχεδόν οφείλω να της κακιώνω. Αυτή όμως τη στιγμή, δεν μπορεί το μυαλόμου να διαχειριστεί τίποτα παραπάνω από ένα και μόνο πράγμα, κι αυτό δεν είναιάλλο από ένα διπλό κρεβάτι που θα μείνει για λίγο καιρό άδειο. Το one-way πουδεν αφήνεις τίποτα πίσω του, μπορεί να φαίνεται ακόμη και μουράτο. Το one-way,όμως, που αφήνει πίσω το μισό συστατικό της μονάδας είναι διαφορετικό.

Ξέρεις τι έχει αξία από τησχέση μου με το ζουζούνι… πέρα από το προφανές που είναι οι όμορφες στιγμές! Τοζουζούνι μου έμαθε ότι όλα όσα πάσχιζαν κάποιοι να μου περάσουν ως καλούπια γιατις gayσχέσεις… απλά δεν ισχύουν! Και αυτό φίλε μου δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα.Νομίζω τελικά ότι αυτή ακριβώς η ψυχική ηρεμία με έχει κάνει να διαχειρίζομαιαρκετά ψύχραιμα αυτή τη νέα δοκιμασία, για την οποία κανείς δεν ισχυρίστηκε ότιθα είναι εύκολη.

Μια ευχή μόνο θέλω να κάνω…γρήγορα κάποιος από τους δυο μας να κλείσει το δικό του one-way προςτον άλλον…

Insomnia

2011-09-23T01:34:00.000+03:00

Σχεδόν κάθε βράδυ νιώθω τηνανάγκη να αποφύγω το να πέσω για ύπνο. Έτσι, γιατί υπάρχει πάντα μιαψευδαίσθηση ότι αν δεν ξεκουράσεις για λίγο τον εγκέφαλο σου, τότε η επόμενημέρα δεν θα ξημερώσει. Φρούδες, βέβαια, οι ελπίδες των ανθρώπων, ειδικά δε όταναντιβαίνουν τους νόμους της Φύσης. Παρόλα αυτά, ο οργανισμός μου πεισμώνει καιπροσπαθεί να ξορκίσει το φυσικώς γενόμενο με κάθε δυνατό τρόπο.

Το παράξενο είναι πως βρίσκωτον εαυτό μου να αναλογίζεται ότι θα του λείψουν εικόνες που μέχρι πριν δυομήνες δεν πίστευε ποτέ πως θα του λείψουν… ενδεχομένως και να τις λοιδορούσε.Για παράδειγμα, μια πλατεία στα Δυτικά Προάστια ή ένα βρώμικο στενό που μυρίζεικατρουλιό στο Κέντρο της Αθήνας. Κάπως έτσι πρέπει να νιώθουν και κάτι κατεστραμμένοικαλλιτέχνες που καταφέρνουν να ωραιοποιούν το απεχθές. Σκέφτομαι, όμως, ότι ανείχα τη δυνατότητα να πάρω μαζί μου μια «extra αποσκευή»,τότε ίσως να μη μου έλειπε απολύτως τίποτα από τα παραπάνω. Αναλογιζόμενοςαυτό, καταλαβαίνω πόσο και ο ίδιος έχω αλλάξει.

Θυμάμαι ένα βράδυ που ήμουν κλαμένος,τόσο που δεν μπορούσα να πάρω ανάσα. Τότε λέει δεν πίστευα καθόλου σε έναευοίωνο μέλλον, βαλτωμένος βλέπεις από ένα χωρισμό, προσπαθούσα να πείσω τονγνήσια δραματικό μου εαυτό ότι δεν υπάρχει καλύτερο αύριο. Σήμερα, μεομολογουμένως περισσότερο μυαλό στο κεφάλι μου, ξέρω πως σαφώς και υπάρχειπάντα ευκαιρία για ένα καλύτερο μέλλον. Η γνώση και μόνο αυτής της αλήθειας μεηρεμεί. Ωστόσο, η παροδική απώλεια, όσο να ‘ναι με ρίχνει. Τουλάχιστον, πλέονξέρω πολύ καλά ότι οι άνθρωποι διαχειρίζονται τις όποιες καταστάσεις, εφόσονφυσικά το επιθυμούν.

Πιο ήρεμος, με σθένος ότιεπιθυμώ να διαχειριστώ μια κατάσταση, μπορώ να κλείσω για λίγο τα μάτια μου.

Ημερολόγια

2011-09-19T01:06:00.001+03:00

Δεν είμαι οργανωτικός τύπος! Αυτό σε κάποιους γνωστούς μουμπορεί να ακουστεί λίγο οξύμωρο, αλλά είναι λάθος να συγχέεις τον οργανωτικό μετο ψυχαναγκαστικό, κι αν είμαι κάτι τότε είναι το τελευταίο. Η λαγνεία της τελευταίαςστιγμής είναι καθημερινή και σχεδόν λυτρωτική για τα προσωπικά μου γούστα. Γι’ αυτόακριβώς το λόγο μισώ και τις ατζέντες πάσης φύσεως, όσο μπορώ βέβαια να τις αποφύγω.Δεν σου αφήνουν κανένα περιθώριο να ‘ξεχαστείς’, να βρεις μια δικαιολογία για τηναδράνεια.

Τελευταία έχω πρόσθετους λόγους να μη θέλω να κοιτάξωκανένα ημερολόγιο. Θέλω να αψηφήσω τη στυγνή αντικειμενικότητα του χρόνου, καινα βυθιστώ στην αβάσταχτη υποκειμενικότητα του κάθε δευτερολέπτου σαν να είναιολάκερος χρόνος. Ειλικρινά αποζητώ τη ραστώνη της θερινής σιέστα, όταν το κάθελεπτό περνά βασανιστικά πάνω σε ένα σεντόνι, ενώ ο ιδρώτας στάζει στο πίσωμέρος του λαιμού σου, αλμυρός.

Αν πραγματικά η πίεση δεν έστεκε πάνω από το κεφάλι μου σαδήμιος, τότε το μόνο σίγουρο θα ήταν ότι θα πέρναγα αυτές τις μέρες κάπως έτσι.Σε ένα δωμάτιο με ένα διπλό κρεβάτι, ένα σεντόνι, τον ήλιο να μπαίνει από τοπαράθυρο και την κουρτίνα να παίζει με τον αέρα. Στην αγκαλιά μου η καλύτερηπαρέα, με πολλά πειράγματα και γέλιο.

Και κάπως έτσι, μη οργανωτικά, αποφεύγω κάθε επαφή με κάθετύπου ημερολόγιο…

He-Wolf

2011-09-15T11:47:00.000+03:00

Αυτό που έχει καταφέρει η παρούσα οικονομική κρίση θαρρώ πως είναι να με κάνει ακόμα πιο εγωιστικό ως ‘ζώο’. Για το ‘εμείς’ μου, ούτε λόγος! Ακόμα και όταν πήγε να ξυπνήσει, έπεσε με συνοπτικές διαδικασίες σε λήθαργο. Βλέπεις, η κοινωνική ανισότητα πάντοτε υπήρξε η καλύτερη αφορμή για να αρχινήσει ένας εμφύλιος. Στην Ελλάδα, βέβαια, η αποφυγή του εμφυλίου υπήρξε για χρόνια – και εν πολλοίς ακόμα είναι – θεσμικά κατοχυρωμένη.

Ειλικρινά έχω κουραστεί να είμαι δέσμιος μιας ηλίθιας άνευρης κυβερνητικής πολιτικής που τολμά μόνο την απομύζηση μέσω φόρων, ενός εγκληματικού συνδικαλισμού στο δημόσιο τομέα, ενός οκνηρού δημόσιου τομέα που έχει μάθει να μεταφράζει αυτόματα το προνόμιο σε δικαίωμα, μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης που είναι ‘ένωση’ μόνο στα χαρτιά και μιας κοινωνίας που αποφεύγει την αυτοκριτική όπως ο διάολος το λιβάνι.

Βλέποντας στρατιές ιδιωτικών υπαλλήλων να περνάν μια κρίση άνευ προηγούμενου (όχι ότι και ποτέ ο ιδιωτικός υπάλληλος ήταν ήρεμος…) και όντας για λίγες μέρες ακόμα σε ένα δημόσιο οργανισμό (από τον οποίο ευτυχώς και φεύγω παραιτούμενος…), εύχομαι η ελληνική κοινωνία να αποδομηθεί τόσο πολύ, ώστε να αποφασίσει ότι πρέπει επιτέλους να αλλάξει. Εγωιστικά και μόνο, αρνούμενος να πληρώσω κι άλλα, δίχως ίχνος πλέον δικαιώματος, ονειρεύομαι μια ελληνική κοινωνία με το μισό και παραπάνω Δημόσιο τομέα, μια Εκκλησία που δεν θα έχει ούτε ένα οικονομικό προνόμιο και μια πολιτική ηγεσία που θα είναι υπόλογος στο μέσο ψηφοφόρο καθημερινά. Πάνω από όλα, όμως, ονειρεύομαι έναν πολίτη που θα κάνει κάθε δευτερόλεπτο την αυτοκριτική του, όχι για να αρνηθεί τα λάθη του, αλλά για να τα αναγνωρίσει!

Μέχρι να ξυπνήσω και να το αντικρίσω… επιτρέψτε μου να απέχω και να ζω το ‘περιορισμένο εμείς’ μου ως λύκος στην αγέλη του και μόνο... σχεδόν ‘εγωιστικά’…

Oculist

2011-09-13T00:50:00.001+03:00

Είναι σωτήριο να βλέπεις τηδιάσταση ανάμεσα στο λόγο και τις πράξεις. Και είναι αγαπητέ μου αναγνώστησωτήριο, πρωτίστως γιατί σε κάνει να αναλογίζεσαι πόσο σημαντικά είναι μερικάπράγματα που έχεις και απολαμβάνεις, όπως μια αμοιβαία φιλία, μια υγιής αισθηματικήσχέση και μια εν γένει ισορροπημένη ζωή.

Πολύ συχνά παρατηρώ κόσμο ναδηλώνει, στις μέρες μας όλο και πιο έντονα, πως οι ανθρώπινες σχέσεις γίνονταιόλο και πιο δύσκολες, ειδικά οι ερωτικές. Παρόλο που αυτό έχει ομολογουμένωςένα ψήγμα αλήθειας, δεν μπορώ παρά να αναρωτιέμαι τι συμβαίνει όταν εμείς οιίδιοι σαμποτάρουμε την προσωπική μας εν δυνάμει ευτυχία. Το θέμα γυρίζειαναπόφευκτα ακόμα μια φορά στα περιβόητα κουτάκια, με τα οποία στολίζουμε οκαθένας την κοσμοθεωρία του. Ωστόσο, τι συμβαίνει όταν έρχεται ένας άνθρωποςπου ικανοποιεί σχεδόν όλες τις συνθήκες; Πόσο large έχουμε γίνει για να λέμε ‘έλα βρε αδερφέ… θα βρεθεί ο επόμενος’.Ειδικά δε, πόσο εγωιστές έχουμε γίνει ώστε να κρατάμε το εν λόγω ‘τεφαρίκι’ γιασυναισθηματική καβάτζα, έτσι ώστε να ικανοποιήσουμε το αδηφάγο εγώ μας.

Θα μου πεις ρε Μηδενικέ, τι μαςλες; Ότι οι άνθρωποι είναι ζώα εγωιστικά; Μάντεψε κάτι… η γη γυρίζει κιόλας! Προφανώςκαι δεν πέφτω από τα σύννεφα, απλά επειδή γενικά έχω καταφέρει σε προσωπικόεπίπεδο να ισορροπήσω, ίσως έχω χρόνο να παρατηρώ τις συμπεριφορές των άλλων.Σέβομαι απόλυτα και πάντα επικροτώ τη διάθεση κάποιου να θέλει να ζήσει τη ζωήτου με συχνές εναλλαγές. Δεν μπορώ, όμως, να γνέφω με συγκατάθεση σε κάποιονπου πετάει ‘καλές περιπτώσεις’ και παραπονιέται ότι οι ‘καλές περιπτώσεις’είναι απλά η εξαίρεση και δεν του τυχαίνουν. Γιατί σε κάθε τέτοια περίπτωση, θασυστήσω απλά έναν καλό ‘οφθαλμίατρο’…

Journeys

2011-09-07T12:32:00.000+03:00

Είναι κάποια είδους ταξίδιαπου σε εφοδιάζουν με πολύ υλικό… ξέρεις.. για καφέ, τσιγάρο και συζήτηση σεέναν καναπέ. Πάντοτε, βέβαια, αγαπούσα τα ταξίδια γιατί δεν ξέρεις τι θα σουφέρουν. Συνήθως έχουν την τάση να απομυθοποιούν, αλλά είναι και φορές που σε κάνουννα εκτιμάς. Διττά συναισθήματα, σε ένα κόσμο που αν έχει κάτι σταθερό είναιμόνο αυτό… ο έντονος δυϊσμός.

Ξέρεις κάτι;… και αυτό είναικατάθεση ψυχής… το δεδομένο είναι άτιμο πράγμα. Σε κάνει να συνηθίζεις. Από τηνάλλη, όχι ότι δεν αγαπώ τη συνήθεια. Για την ακρίβεια, τη λατρεύω! Όμως ότανσυνηθίζεις κάτι, δεν μπορείς να εκτιμήσεις τι θα νιώσεις όταν το χάσεις.

Οι παρούσες συνθήκες μεβρίσκουν πρωτίστως σε κατάσταση απώλειας και μετά αλλαγής. Καλό ή κακό… θαδείξει. Τώρα πάνω σε ένα τρένο, προσπαθώ να αφουγκραστώ για πρώτη φορά, αλλαγέςπου τρέχουν με μεγάλη ταχύτητα.

Πρώτη φορά, γύρω στα 25, είχαταρακουνηθεί, και μάλιστα όχι για καλό. Σήμερα, και 5 χρόνια αργότερα πάλι έναςσεισμός. Αυτή τη φορά, βέβαια, για καλό. Τότε δεν είχα να χάσω απολύτως τίποτα.Τώρα ήδη μετράω απώλειες που πονάνε τόσο!

Τι κάθομαι και σου λέω καισένα βρε άγνωστε αναγνώστη; Ανάθεμα κι αν καταλαβαίνεις, και δεν φταις κιόλας!Από την άλλη, γι’ αυτό εν μέρει δεν διατηρούμε όλοι τα blogs μας;Ποιος δίνει κερατιάτικα για ψυχολόγους…

Alps

2011-09-02T22:37:00.002+03:00

Αχ Κούλα…!

Κάπως έτσι καταλαβαίνεις πωςθα συνεχίσω αυτό το Post. Ήμουνπου λες σήμερα στο Ελ. Βενιζέλος. Μη νομίζεις, έναν καφέ στα όρθια και ένατσιγάρο, έτσι για να περάσει λίγο η ώρα. Αμέριμνος στην είσοδο πλάι στο Gregory’s (δεν το βγάζω από το μυαλό μου το όνομα αγγλιστί!).Απέναντι, incognitoμεγυαλιά ηλίου μύγας γνωστή φάτσα. Τελευταία φορά να φανταστείς την είδα ματωμένηνα μπαίνει σε πορτ μπαγκάζ… και να μένει εκεί. Διακρίνω βλέμμα ημι-απλανέςτύπου ‘Στέλιο ήρθες;’ και πεθαίνω στα γέλια.

Δεν προλαβαίνω καλά να συνέλθωκαι σκάει μύτη γνωστή γενειοφόρα φάτσα πίσω από τις κάμερες. Αχ Κούλα! Τοπαρεάκι μεγαλώνει λεπτό με λεπτό και στο τέλος μόνο ο δημοσιογράφος του STAR έλειπε για να καλύψει το γεγονός από τοαεροδρόμιο. Αχ Κούλα… ο Λάνθιμος πάει Βενετία!

Και σε ερωτώ, μετά από μιατέτοια επαφή ‘τρίτου τύπου’… πώς να ταξιδέψω;

υ.γ. Άσχετο… και αμαρτία ουκέχω… αλλά το παλικάρι μια χαρά βλέπεται! Καθόλου κακό σας λέω…

Moon

2011-08-30T00:49:00.002+03:00

Το φεγγάρι δεν είναι ρομαντικό γιατί είναι ψηλά και φαίνεται χλωμό.Δηλαδή μπορεί να είναι και για αυτό, αλλά τουλάχιστον όχι για τα πάντα και για όλους. Το φεγγάρι είναι σχεδόν χρηστικό, γιατί από όπου κι αν το κοιτάξεις είναι το ίδιο και αυτό. Μπορεί δηλαδή να λούσει με το φως του δυο άτομα, ακόμα και αν αυτά βρίσκονται σε άλλα μήκη και πλάτη.

Οι σταθερές πάντα φαντάζουν ρομαντικές, γιατί βολεύει να γνωρίζεις ότι 384.403 χιλιόμετρα μακριά κάτι θα στέκει κοινό για δύο ή περισσότερα άτομα. Αν αυτό είναι ένας πλανήτης γεμάτος κρατήρες, μικρό το κακό. Μη ξεχνάς ότι ο ρομαντισμός δεν είναι κάτι πέρα από μια παρηγοριά για να ξορκίσεις το κακό ή να ευλογήσεις το καλό… τίποτα παραπάνω!

Θα μου πείτε γιατί δεν κοιτάς τα αστέρια; Μα αγαπητοί μου, γιατί τα αστέρια θέλουν γνώση και ταλέντο στην ανάγνωση. Ελλείψει, λοιπόν, σωστής εκπαίδευσης, δεν έχεις την πολυτέλεια να χαζεύεις λάθος σταθερές. Το φεγγάρι από την άλλη είναι πάντα εκεί, και μόνο ένας ανεγκέφαλος θα έκανε λάθος. Τόσο απλό!

Κατά βάση, γι’ αυτό το λόγο έχω αποφασίσει να υμνώ το φεγγάρι, για την όποια παρηγόρια μπορεί να που προσδώσει. Μια υποψία ότι σε μια δύσκολη στιγμή, θα μπορώ να στρέφω το βλέμμα μου στον ουρανό και θα ξέρω ότι και κάποιο άλλο κεφάλι βλέπει τον ίδιον πλανήτη με τους ίδιους κρατήρες.

Sub-Datum

2011-08-24T09:37:00.000+03:00

Η θυσία είναι κάτι τόσο σχετικό εν τέλει. Στο ελληνικό πολιτικό παλκοσένικο μετριέται δε με το καντάρι. Βλέπε τον Βενιζέλο για παράδειγμα, ο οποίος εμμέσως πλην σαφώς μας ορμηνεύει πως πρέπει να τον συνδράμουμε στις όποιες πολιτικές του φθορές. Ως γνήσιος, μάλλον, χριστιανός απαιτεί την συμπόνια ή έστω ένα «τσάι και συμπάθεια» βρε αδερφέ!

Αναρωτιέμαι τελικά αν το «δόγμα Καραμανλή» αποχώρησε οριστικά από το πολιτικό γίγνεσθαι. Κοιτώντας τον Βενιζέλο δοκώ πως όχι! Σε συνδυασμό δε με την προηγούμενη ανάρτηση, θα κάνω Sub-proposition:

Υπό-πρόταση: Η Πολιτική (ως χείριστη υποκατηγορία του Δημοσίου) είναι από τους επαγγελματικούς τομείς που μπορεί να νιώθεις εξαιρετικά χρήσιμος κάνοντας το προφανές, δηλαδή να δουλεύεις… αλλά ταυτόχρονα απαιτείς να σε συγχαίρουν για το ίδιο αυτονόητο.

Datum

2011-08-22T14:50:00.000+03:00

Πρόταση: Νομίζω ότι το Δημόσιο είναι ο μόνος επαγγελματικός τομέας που μπορεί να νιώσεις εξαιρετικά χρήσιμος κάνοντας απλά το προφανές… τη δουλειά σου!

Σε αυτό το χρήσιμο συμπέρασμα κατέληξα μετά από πολυετή ενδελεχή παρατήρηση, αλλά και προσωπική εμπειρία. Την αξία αυτής της πρότασης κατανοείς πρωτίστως όταν απαντάς με χαμόγελο και ευγένεια σε έναν πολίτη. Ειδικά δε όταν τον βοηθάς σε κάτι που τυπικά δεν είναι καν δική σου αρμοδιότητα.

Σε άλλες εποχές, καθώς και γεωγραφικές περιοχές, νομίζω ότι παίζει να μου έρχονταν και με πάσης φύσεως πεσκέσια. Με φαντάζομαι να γυρίζω από τη δουλειά και να λέω: “Μάνα πάρε μια κότα που μου έδωκε η κυρά Μαριγούλα στη δουλειά, γιατί της έδωσα ένα τηλέφωνο!”.

Γιατί αγαπητέ μου αναγνώστη, στην Ελλάδα, το αυτονόητο δεν είναι και τόσο… αυτονόητο!

Μύγδαλα

2011-08-18T10:02:00.000+03:00

Φέτος, περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά, εκτίμησα τις διακοπές. Τις είχα ανάγκη τόσο μα τόσο πολύ που μου φάνηκαν εξαιρετικά λίγες σαν μέρες. Όχι ότι δεν ήταν κιόλας, αλλά σε αυτή τη ζωή δεν πρέπει να παραπονιέσαι. Είδες τι έπαθε ο Καραμανλής. Παραπονιόταν που δεν είχε χρόνο για ξεκούραση και κινδυνεύει από το πολύ παράπονο να ξαναβγεί ‘καταλληλότερος’.

Για μια μέρα, λοιπόν, επιστρέψαμε στα γνώριμα εδάφη, που μεταξύ μας τώρα δεν είναι και τόσο γνώριμα, γιατί αν στη δουλειά είσαι μόνος σε έναν ολόκληρο όροφο… το λες και πίκρα. Τώρα κατανοώ πλήρως τα λόγια της Έφη Σαρρή ‘θα κοιτάς το ταβάνι, τι μπορεί να σου κάνει!’ (όπα αρχίσαμε και με ποιότητα). Τίποτα δεν μπορεί να σου κάνει αγαπητέ μου αναγνώστη. Γιατί ως γνωστόν με το ταβάνι δεν συνδιαλέγεσαι. Εκτός αν το καταφέρεις βέβαια, αλλά τότε δεν θα είσαι εργαζόμενος, αλλά ένας ωραιότατος τρόφιμος.

Στη δουλειά, λοιπόν, ο χρόνος είναι σχετικός. Που και σκηνή από τα ‘Κορίτσια στον Ήλιο’ να θέλω να παίξω… πες ότι είχα μύγδαλα… μου λείπει το έξτρα άτομο για το καρέ. Με Βόγλη μόνο του… ταινία δεν έχεις… μόνο προβιά!

Στα παρελκόμενα των διακοπών μπορώ να απαριθμήσω πολύ ύπνο, πολύ φαγητό και πολύ... μπιρίμπα. Η τελευταία όχι για κάποιο άλλο λόγο, αλλά απλά για να εξασκηθώ σε αμίμητη δήλωση μητέρας αγαπημένου φίλου ότι ‘αν δεν ξέρεις μπιρίμπα, θα έχεις άσχημα γεράματα’. Κι εγώ άσχημα γεράματα δεν σκοπεύω να έχω!

Παρελκόμενο ήσσονος σημασίας ήταν τα ξυρισμένα παλικάρια γυμναστηρίου που είχαν γιομίσει τις παραλίες, σε βαθμό που έλεγες ότι εσύ μάλλον κατοικείς σε άλλον πλανήτη… εκείνου που το Gillette και η Photolysis δεν έχουν καμιά απολύτως θέση.

‘Και του χρόνου’ δεν θα πω αγαπητοί μου. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία…

Let

2011-08-09T10:44:00.000+03:00

Το ενοίκιο είναι άτιμο πράγμα! Μη με κοιτάς εμένα καρδιά μου, σε ενοίκιο δεν έμεινα ποτέ. Το λες και τύχη αυτό μεταξύ μας, γιατί δεν χρειάστηκε να ακούω το μακρύ και το κοντό κάθε «Σούλας» (βλέπε ορισμό Spy περί κάθε γυναίκας). Τι τα θες, όμως, η ζωή στα φέρνει έτσι που πρέπει να πέσεις στην ανάγκη του. Στα γεράματα, δις δύσκολο το εγχείρημα. Ποια γεράματα θα πεις εσύ αγαπημένε αναγνώστη μου; Για του αιώνες σου καλά κρατιέσαι! Από την άλλη, συμπάθα με αναγνώστη μου, στις παραλίες και στα Mojito που το έχεις ρίξει, δεν ενθυμήσε ούτε πως είναι στην όψη τα blogs. Χαλάλι σου όμως, διότι είμαι και μεγαλόψυχος!

Καταμεσής του Αυγούστου και με τα mails να έρχονται, sorry κύριος αλλά το δώσαμε το τεμάχιο, αρχίζεις να σκέπτεσαι και το ενδεχόμενο να μείνεις σε ένα ωραιότατο παγκάκι. Διότι, και άλλα “δώκαμε” δεν θα πάρεις, και οικονομικότερη ως λύση προβάλλει. Δύσκολη η καλογερική!

Σαν βγεις στο δρόμο για το ενοίκιο, να εύχεσαι να είναι “all inclusive”. Που στην Ελλάδα αυτό ακούγεται όνειρο θερινής νυκτός, αλλά εκεί όξω είναι ευχής έργον. Όλα σε ένα τακτοποιημένα, που έλεγε και η ρεκλάμα γνωστής τράπεζας. Κάτι σαν τον ελληνικό τουρισμό, χωρίς τους ελληνάρες πράκτορες βέβαια. Καλό το λες κι αυτό!

Και σε ερωτώ εγώ… πόσα βάσανα να βαστάξω μάνα μου; Δεν βγαίνω…

Cicada

2011-08-06T19:58:00.000+03:00

Νομίζω ότι το καλοκαίρι το καταλαβαίνω από έναν ήχο, εκείνον που μοιάζει περισσότερο σαν ενοχλητικό βουητό. Η συγχορδία που εκπέμπει το τζιτζίκι με βοηθά να αφουγκράζομαι καλύτερα τις υψηλές θερμοκρασίες που φέρνουν μαζί τους ο Ιούλιος και ο Αύγουστος. Φοβερό πως ένα έντομο μπορεί να σου σηματοδοτήσει μια ολόκληρη εποχή. Από την άλλη βέβαια και ένα συγκεκριμένο πτηνό, ο κούκος, μπορεί να φέρει και ολάκερη άνοιξη… ή πάλι όχι… τι να πει κανείς;

Το σκεπτόμουν σήμερα που οδηγούσα για την Κυψέλη. Άκουγα τα τζιτζίκια στο μέσο της Αχαρνών, σαν άγρυπνοι φρουροί στις παρυφές του Δήμου της Αθήνας. Ακόμα και στην Πλατεία Μαβίλη, από τον τέταρτο όροφο ενός κτηρίου, μπορώ να ακούσω τον τζίτζικα να κάνει τη δουλειά του, ενώ εγώ επιδίδομαι στη δική μου. Ισονομία σου λέει ο ‘νομοθέτης’ ότι το λένε αυτό.

Σε μια άλλη χώρα, σε άλλες ομολογουμένως συνθήκες, το τζιτζίκι μπορεί ποτέ να μην ηχεί, προμηνύοντας με τον τρόπο του ότι το καλοκαίρι θα αργεί να έρθει, και ενδεχομένως όταν θα με καταδεχθεί, θα είναι για πολύ μικρές δόσεις. Αποτέλεσμα τελικά, άλλο ένα τικ στην μεγάλη λίστα των χαμένων σημείων…

Sales

2011-08-02T16:32:00.002+03:00

Αναγνώστη μου, μέσα στο κατακαλόκαιρο σου έχω ευκαιρία από τις λίγες. Τώρα που τα real estate είναι καταβαραθρωμένα και παίρνεις δυαράκι στις Κουκουβάουνες κοψοχρονιά – άσχετο το ότι δεν έχεις βέβαια τα λεφτά να το πάρεις. Αν έχεις, λοιπόν, τίποτα petty cash στην άκρη, σου έχω τεφαρίκι από τα λίγα.

“Πωλείται πόλη ευάερη και ευήλια, 186 στρεμμάτων στη Νότια Ντακότα των ΗΠΑ. Παρέα με τη πόλη διατίθενται μόλις 10 κάτοικοι. Τιμή ανά στρέμμα 3.000 ευρώ”

Πες μου αγαπητέ μου αναγνώστη που βρίσκεις αλλού τέτοια προσφορά; Γιατί οικοπεδάκι εξ αδιαιρέτου στα Κιούρκα, δεν παίρνεις με 3.000 ευρώ το τετραγωνικό. Και που να μπλέκεις με τις «τακτοποιήσεις» του Παπακωνσταντίνου… δεν θες, trust me! Άσε και το άλλο Plus! Σε ρωτώ… 10 εργαζόμενους (aka κατοίκους) ούτε σε ΔΕΚΟ του Ελληνικού Δημοσίου δεν βρίσκεις. Εδώ και σε κάτι απίθανες έχει στη ξεφτίλα 100 εργαζομένους. Πρόσθετα, στο Αμέρικα δεν έχει και καθεστώς «εφεδρείας»…

Έλα… παραδέξου ότι σε έχω κωλο-φτιάξει και πέσε το παραδάκι. Εντός του παρόντος γίνονται και διακανονισμοί για εξ αδιαιρέτου αγορές του ευρύτερου ακινήτου. Έλα να γίνουμε συγκάτοικοι στην τρέλα…

Boxes

2011-07-27T23:31:00.004+03:00

Τα κουτάκια έχουν καταστρέψει τα καλύτερα παιδιά! Καλά, τώρα μη το δέσεις κι εσύ ότι είσαι το καλύτερο παιδί. Μπορείς απλά να θεωρήσεις τον εαυτό σου… κατεστραμμένο!

O άνθρωπος πάντα θα έχει την ανάγκη να υπερβαίνει την αβεβαιότητα και την ελλιπή του αυτοεκτίμηση. Θα πρέπει, δηλαδή, να αντιμετωπίζει το γεγονός ότι δεν μπορεί να πετύχει συγκεκριμένα πράγματα. Αν δε κάποιος άλλος βρεθεί να ξεπεράσει την όποια του ανικανότητα, τότε το μόνο που αρμόζει σε έναν πραγματικά υποδεέστερο άνθρωπο είναι να υποβιβάζει το πεπραγμένο. Σε καθημερινή βάση, και επειδή θα αδυνατεί μονίμως να υποβιβάζει, θα δημιουργεί κουτάκια. ‘Εκείνο είναι πάντα αυτό’, ‘οι άλλοι είναι πάντα ανίδεοι’, ‘το παρ’ άλλο είναι εξ ορισμού καταδικασμένο’. Τα κουτάκια – οι επίπλαστες βεβαιότητες που φέρει σαν κανόνες – θα τον βοηθάν να αναπαράγεται μέσα στην ίδια του την προβληματική. Με απλά λόγια θα διατηρεί λόγο ύπαρξης… και η επιβίωση είναι αναμφίβολα μεγάλη δουλειά.

Τα κουτάκια δεν είναι τίποτε άλλο από το status quo. Κι αν αυτό είναι συνήθως κοινό, τότε υπάρχουν και άλλες τόσες φορές που είναι τόσο μα τόσο προσωπικό για τον καθένα μας. Κάπως έτσι, λοιπόν, δημιουργούνται οι αστικοί μύθοι! Το θέμα είναι πως η ζωή, και κατά συνέπεια ο κόσμος όλος, κινείται πάντα μέσω εκείνων των ανθρώπων που προσπαθούν να υπερβούν τα κοινωνικά και προσωπικά τους κουτάκια.

Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι έξω από ένα κουτί περιμένει πάντα ένα μεγαλύτερο, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τις μπάμπουσκες. Βέβαια, όπως και να είναι σχηματικά τα πράγματα, πάντοτε έξω από ένα κουτί τα πράγματα θα είναι σαφώς πιο σκούρα (αυτό θα μπορούσε να πει κάποιος ότι είναι ένα ακόμη κουτί… ποιος ξέρει!). Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο επιλέγεις να μείνεις πάντα μέσα στη βολή μιας ‘αλήθειας’ που η εξαίρεση δεν έχει χώρο, ξεχνώντας συστηματικά βέβαια ότι η εξαίρεση επιβεβαιώνει τον κανόνα και όχι το αντίθετο.

Μέσα στα απανταχού κουτάκια γεννιέται πάντα νοσηρότητα… ποτέ κάτι υγιές και γόνιμο. Ο ρατσισμός, η μισαλλοδοξία, ο φθόνος, η ζήλια, η κατινιά, η χυδαιότητα, ο κομπλεξισμός, η κακομοιριά, η εκδίκηση, η παραίτηση, η κυνικότητα… όλα τα υποδεέστερα γεννιόνται το καθένα μέσα σε ένα κουτάκι. Ποτέ μέσα από μία εξαίρεση!

Δεν θα αρνηθώ ότι δεν με τρομάζει η εξαίρεση. Δεν θα πω καν ότι δεν τρέμω έξω από τα κουτιά μου, όταν δειλά ανοίγω το χαρτόνι. Όμως, όπως εγώ ρίχνω καθημερινά κλεφτές ματιές από το κιβώτιο μου, ενίοτε πηδώντας και έξω από αυτό, θα αγνοώ επιδεικτικά εκείνους που συνειδητά βαλτώνουν στη βολή των δικών τους κουτιών.

Δέστε το σαν μια φιλική συμβουλή ή οδηγία προς ναυτιλλομένους…

Thir(s)ty

2011-07-20T00:23:00.003+03:00

Το καλό με τις λίστες είναι ότι σε βοηθάν να συνοψίζεις και να μη ξεχνάς. Το κακό πάλι με τις λίστες είναι ότι γίνονται όλο και μεγαλύτερες όσο γερνάς.

Τι μπορεί κανείς να συνοψίσει σε μια λίστα, λοιπόν, τριάντα κουκίδων;

Το παιδί και το σκυλί φέρονται όπως τα μάθεις. Τέλος!
Το φαγητό παλεύει με το σεξ και τον ύπνο στο top 3. Μη ρωτάτε να σας πω ποιο κερδίζει… στον πόντο παίζουν όλα!
Όσα χρώματα κι αν δοκιμάσεις, το μαύρο ποτέ δεν θα σε απογοητεύσει!
Το παγωτό θα μένει πάντα η πρώτη μου αγάπη και παντοτινή.
Όσα χρόνια κι αν περάσουν πάλι, ποτέ μα ποτέ δεν θα συμφιλιωθώ μάλλον με τη σοκολάτα!
Ομοίως, νομίζω ότι μέχρι να πεθάνω, θα μισώ τον αρακά!
Η αναβλητικότητα θα είναι πάντα το μεγάλο μου μειονέκτημα!
Είμαι πεπεισμένος στο ότι δεν υπάρχει Θεός!
Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για να πετυχαίνει τα ακατόρθωτα!
Ο άνθρωπος είναι βέβαια φτιαγμένος και για τις μεγαλύτερες μαλακίες!
Τις οποίες μαλακίες, πολλοί άνθρωποι δεν θα μπορέσουν ποτέ να στις συγχωρέσουν!
Από την άλλη σπανίως οι μαλακίες καθαυτές είναι ο λόγος για την όποια αδυναμία συγχώρεσης! Οπότε προτίμησε τις τύψεις, παρά τα απωθημένα!
Άνθρωπος που δεν αφήνει τον εαυτό του να κουτρουβαλήσει στον έρωτα, είναι άνθρωπος που απλά δεν ζει!
Ο χωρισμός είναι συνυφασμένος με τη δραματικότητα. Αφήστε τα σάπια της πολιτικής ορθότητας!
Τελικά, όσο και να χτυπιέμαι και να το αρνούμαι είμαι δραματικός του κερατά και αθεράπευτος γκρινιάρης!
Τόσα χρόνια αστρολογικών συμβουλών από φίλους και ‘ειδικούς’ συνηγορούν στο ότι το ζώδιο του Καρκίνου… μάλλον δεν είναι και τόσο καλό τελικά!
Ο άνθρωπος αλλάζει… αλλά χρειάζεται κάτι να τον ταρακουνήσει συθέμελα πρώτα!
Δυστυχώς αυτό που σε ταρακουνάει, σπανίως είναι κάτι καλό και ευχάριστο!
Η τύχη είναι σημαντικό πράγμα, αλλά κακά τα ψέματα… αν δεν σηκώσεις τον κώλο σου, δεν μπορεί να κάνει και πολλά πράγματα από μόνη της!
Ο κόσμος μπορεί να σου συγχωρήσει πολλά πράγματα, ΠΟΤΕ όμως την επιτυχία!
Αυτός που θα σου την ‘συγχωρήσει’ τελικά, ονομάζεται φίλος!
Αν δεν τα βρεις με τον εαυτό σου, οι άλλοι δεν θα σε βρουν ακόμα και αν έχεις φωτοκύτταρο και τον προβολέα του ΟΑΚΑ!
Η καλοσύνη και η ευγένεια είναι και θα είναι πάντοτε ντεκαβλέ!
Αντιθέτως, η αλητεία πάντα θα είναι διεγερτική!
Μπορεί με ένα τέλειο σώμα να θέλω να κυλιστώ στο λάκκο της αμαρτίας, αλλά πάντοτε με ένα ωραίο πρόσωπο θα πέφτω τ’ ανάσκελα από έρωτα!
Οι Έλληνες πάντα θα με πληγώνουν… η Ελλάδα ποτέ! Εξ ου και σε αυτή θέλω πάντα να γυρνώ!
Σταθερά, ο φόβος της μοναξιάς μπορεί να με αποδομήσει!
Πλέον είμαι σίγουρος ότι η αξία της συντροφικότητας είναι θείο δώρο!
Στο κάθε ‘έτσι’… οφείλεις να απαντάς με ένα ‘γιατί’!
…. (το αφήνω κενό γιατί ακόμη και μέσα στη μέρα των γενεθλίων σου, κάτι μπορεί να μάθεις!)

Vice

2011-07-17T16:50:00.001+03:00

Κυριακή σήμερα! Τώρα εσύ περιμένεις να πάθω κατάθλιψη και όπως κάθε Κυριακή να σου λέω ό,τι μαύρο και άραχνο υπάρχει. Όχι αγαπητέ μου αναγνώστη, θα σου τη σκάσω! Σήμερα δεν είναι μέρα για βαθιές φιλοσοφίες, ένεκα της ζέστης. Αντιθέτως είναι καιρός ιδανικός για βαριές αμπελοφιλοσοφίες. Τύπου για παράδειγμα… Τι θέλουν τελικά οι γυναίκες;

Στο παραπάνω ερώτημα έχουν χυθεί τόνοι μελάνι, έχουν καταστραφεί δέντρα του Αμαζονίου, έχουν γεμίσει νεκροταφεία από άντρες πεσμένους στη μάχη, έχουν εμπνευστεί μύρια λογοτεχνών… και πάνω από όλα έχουν αφιερωθεί άπειρες ώρες συζητήσεων ανάμεσα σε φίλους.

Όποτε μιλάω με μια φίλη, ενίοτε και gay φίλο (τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτή τη ζωή), συνειδητοποιώ ότι άβυσσος η ψυχή της γυναίκας. Κολλήματα κλασσικά με ρεμάλια ή κλασομπανιέρες και φτύσιμο με τη σέσουλα του κυρ Βαγγέλη, του μπακάλη στη γωνία, σε παιδιά που τις βλέπουν και λιώνουν. Θα μου πεις εύλογα, πότε το εύκολο είχε τη γοητεία που του άξιζε; ΠΟΤΕ, θα σου απαντήσω κι εγώ… αλλά είναι όλα τόσο απλά;

Πρόσφατα κατάλαβα ότι κάθε γυναίκα (πλην ολίγων εξαιρέσεων) θέλει να νιώθει ότι ο άνδρας που βρίσκεται δίπλα της, μπορεί ανά πάσα στιγμή να της αστράψει μία ανάποδη. Προσοχή, δεν θέλει να φάει ξύλο... όχι… θέλει την υποψία ότι μπορεί να φάει! Με αυτό τον τρόπο καταλήγουμε και πάλι στο παιχνίδι της εξουσίας. Εκείνο που η πατριαρχία έχει γράψει ανεξίτηλα στη ψυχοσύνθεση του γυναικείου φύλου. Αυτό που η αθάνατη Λιλή Ζωγράφου έχει ονομάσει το «σύνδρομο της Σταχτοπούτας». Πρότυπο που έρχεται σε άμεση αντιδιαστολή με εκείνο της Μήδειας!!

Έχοντας κάνει ένα βήμα στη γυναικεία ψυχολογία κάθομαι και σκέφτομαι… στους gay, λοιπόν, πόσο πιο δύσκολα είναι τα πράγματα; What the hell…

Indolencia

2011-07-15T11:36:00.001+03:00

Τη βδομάδα αυτή έχω παντελή έλλειψη έμπνευσης. Σώθηκε η blogόσφαιρα από την πολυλογία μου θα πεις! Σωστός! Θες η ζέστη που με έχει κάνει κοτόπουλο, θες μια μόνιμη αίσθηση ότι κάτι έχω ξεχάσει, δεν ξέρω τι. Το θέμα είναι ότι θέλω να πάω για ύπνο από τις 12.30 και το πρωί δεν λέω να σηκωθώ. Τελικά σηκώνομαι βέβαια, γιατί στις περιόδους αυτές δεν έχεις την πολυτέλεια να πεις “Αχ να μη πάω μωρέ σήμερα στη δουλειά!”.

Παρατηρώ εν τω μεταξύ ότι η Αθήνα αρχίζει να αδειάζει. Πως; Με τον πιο απλό και έγκυρο δείκτη… τις ελεύθερες θέσεις parking στη γειτονιά μου. Αλάνθαστο κριτήριο σε λέω! Άντε να έρθει και ο Αύγουστος να παρκάρω ακόμα και έξω από την πόρτα μου, μιας και διακοπές δεν θα δω, μάλλον, ούτε με το κιάλι…

Σε καλοκαιρινό μοτίβο μένω, με το νυχτολούλουδο που αγόρασα από το φυτώριο να μη μου δίνει, μάλλον, άνθη αυτό το καλοκαίρι… και δεν ξέρω αν του χρόνου θα μπορέσω να τα δω. Ίδια ανησυχία έχω και για τη γαρδένια, που τη βλέπω να μαραζώνει αν δεν είμαι εδώ.

Μέσα σε όλα αυτά διάβασα ότι ο Κούλης (πόσο τρομακτικός μπορεί να είναι ένας άνθρωπος;) απέσυρε το δικαίωμα του από όλα τα επιδόματα, καθώς και επέστρεψε το βουλευτικό του όχημα. Το λες και καλή επικοινωνιακή κίνηση. Στον απόηχο της κίνησης αυτή ο Στυλιανίδης – ο αλήστου μνήμης Υπουργός Παιδείας της ΝΔ που αποτελεί μία από τις πιο αποτυχημένες φιγούρες της διακυβέρνησης Καραμανλή – ξεσηκώθηκε και υποστήριξε ότι τα επιδόματα και οι βουλευτικές παροχές διασφαλίζουν το αδέκαστο του βουλευτικού καθήκοντος. Συγνώμη, αλλά να καγχάσω τώρα ή μετά; Δηλαδή νισάφι με τη μαλακία… έχει και ένα όριο!

Μότο του καλοκαιριού και παράλληλα της ψυχοσύνθεσης του Έλληνα είναι η ατάκα που άκουσα από πενήντα-φεύγα κυρία στη δουλειά: «ούτε τα μπάνια του λαού δεν σεβάστηκαν οι άτιμοι φέτος!». Ακούγοντας το μέσα στο καύσωνα και τη θερινή ραστώνη είναι σαν να αντηχεί από μακριά η βαριά φωνή του μέσου Έλληνα: «Φέτααααααααααα……!!!!»

Concern

2011-07-10T22:10:00.000+03:00

Και με τούτα και με εκείνα φθάσαμε αισίως σε μια ακόμα Κυριακή. Μη στεναχωριέσαι, αυτή τη φορά δεν θα σε πρήξω με το γνωστό μου Sunday Syndrome, αλλά με κάτι πολύ πιο καυτό… την αγωνία.

Σε έχει πιάσει αυτό το αίσθημα που κάνεις δουλειές στο ξεκούδουνο, κι ενώ δεν συμβαίνει κάτι συγκεκριμένο, εσύ έχεις μία αφόρητη ανησυχία, σαν να έχεις ξεχάσει κάτι; Εεεε αυτό έχω. Άτιμο πράγμα η αγωνία, το άγχος, το οποίο μπορεί να σε στείλει συστημένο στο φρενοκομείο. Διάβαζα κάπου ότι η ασθένεια αυτού του αιώνα δεν θα είναι επί της ουσίας παθολογική, αλλά κατ’ εξοχήν ψυχολογική, δηλαδή το άγχος. Αρκεί να δεις γύρω σου πόσοι άνθρωποι φέρονται τελείως υστερικά και παραδίδονται στις κατά περιόδους κρίσεις πανικού τους.

Σήμερα το βράδυ βρίσκομαι ξανά στο διάσημο πλέον μπαλκόνι μου και ετοιμάζομαι για μια αυριανή δοκιμασία. Κρατάω σημειώσεις, προσπαθώ να είμαι όσο το δυνατόν περισσότερο διαβασμένος και γενικά να μην αφήσω κανένα μου τρωτό σημείο να φανεί. Ελάχιστη σημασία έχει τι είναι αυτό που περνάω αύριο, μόνο στη σφαίρα ίσως του κουτσομπολιού. Ωστόσο, σημαντικό στέκει πως αν όλα πάνε καλά, τότε σίγουρα θα βιώσω ανακατατάξεις. Παρότι θα χαρώ βέβαια, κάτι θα με κρατάει ακόμα στο έδαφος και θα μου προκαλεί έναν κόμπο, καλή ώρα σαν τώρα.

Βέλτιστη στρατηγική αποτελεί μάλλον να κάνω ένα-ένα βήμα τη φορά και να μη σκέφτομαι το μέλλον από τώρα, αλλά μόνο με δεδομένες συνθήκες. Βλέπεις, όμως, είναι και αυτό το ζώδιο του Καρκίνου που κάνει τη ζημιά… ή τουλάχιστον κάτι τέτοιο θα ισχυρίζονταν κάτι φίλοι μου.

Μήπως τελικά αν κοπεί αυτή η ανησυχία, τότε σημαίνει ότι είσαι και κλινικά νεκρός;

Συστημένο

2011-07-07T13:31:00.002+03:00

Dear Jared (et al),

Πέρσι είχα πάει στην Άνω Γαστούνη. Fabulous προορισμός που θα λένε και στην πατρίδα σου, τη Λουιζιάνα. Το τι κοψίδια, το τι γλυκά του ταψιού, το τι απλωμένο τραχανά… άλλο να σου λέω κι άλλο να το βλέπεις! Κατά τα γνωστά, γιαγιά με τσεμπέρι σε υποδέχεται και σε ρωτάει ‘τίνος είσαι’. Που Μνημόνιο η γιαγιά δεν ξέρει τι πάει να πει, μόνο όσα της λένε από το Mega. Για Μεσοπρόθεσμο, ούτε λόγος! Που να καταλάβεις εσύ Jared μου, καθώς τις μόνες λέξεις που γνωρίζεις στα ελληνικά είναι το ‘σας αγαπάω’ και το ‘μαλάκας’… το πρώτο άγνωστο γιατί!

Στη Γαστούνη που λες είχα πάει σε ένα εξαίσιο πανηγύρι. Και ποιος δεν πέρασε να δεις… τι Φιλιώ Πυργάκη, τι Νίκος Μάγκας με τη Τζούλι και το κλαρίνο του, τι Έφη Θώδη. Το καλό δε στο αφήνω για το τέλος! Special guest εμφάνιση, η Πάολα!! Είπε το Ψεύτικα και κούναγε πέρα δώθε το κεφάλι σαν το παρλιακό, αλλά εμένα προσωπικά δεν με χάλασε, γιατί στη τέταρτη δεξιά στροφή να σου έφυγε μια τρέσα από το μαλλί και τώρα την έχω ενθύμιο μαζί με την τούφα της μάνας μου από τότε που είχε πάθει ιλαρά μικρή.

Εχθές, λοιπόν, που ήρθα στη συναυλία (sic) σου, μου ήρθε μεμιάς η σύγκριση με τη Γαστούνη (την Άνω, μη ξεχνιόμαστε!). Κόσμο πάνω κάτω τον ίδιο είχατε αριθμητικά, αλλά σε σένα ομολογουμένως τόσο 15χρονο δεν είχα ξαναδεί. Αφού αν είχα μαζί μου τις κάρτες για τα ιδιαίτερα, χρυσές δουλειές θα έκανα, αλλά φευ. Στα θέματα σίτισης, το χύμα κοκκινέλι έτρωγε ολοσχερώς τη ‘μυθική’ μπύρα με γεύση κλούβιου αυγού που σέρβιρες, με την οποία και κάποιος fan σου με έλουσε πατόκορφα. Τώρα αν ήταν στην αγανάκτηση ή τον ενθουσιασμό του, θα σε γελάσω.

Θέλω όμως, να επικεντρωθώ στο μουσικό κομμάτι, το οποίο ήτο η αχίλλειος πτέρνα σου. Βρε αγόρι μου, βρε καμάρι μου, βρε μαλάκα, βρε βόιδι όρθιο, βρε ζωντόβολο, βρε junkie του κατακερατά… είθισται στις συναυλίες ο τραγουδιάρης να τραγουδάει και όχι να το παίζει λοχαγός σε στρατιωτικές επιδείξεις ή Χατζηνικολάου στο δελτίο των 8. Επίσης βρε αρχιμαλάκα, αν ήθελα να ακούσω τα μισά σου τραγούδια acoustic, θα πήγαινε σε μια παραλία με φιλαράκια και θα τραγούδαγα, γαμώ το Letterman σου γαμώ. Που η Πάολα βρε καριόλη, καλύτερα πατάει πάνω στο ‘Κουβέντα στη Κουβέντα’.

Μη μου κακιώνεις μάτια μου, αλλά για να φύγω ευχαριστημένος με τα 40 ευρώ που έδωσα, έπρεπε τελικά στο τέλος να μου κάτσεις κιόλας! Δεν βγαίνω μάτια μου, δεν βγαίνω…

Με εκτίμηση

Μηδενικός

Salt

2011-07-04T23:07:00.001+03:00

Η γεύση του αλατιού πάνω στην ανθρώπινη επιδερμίδα είναι το ίδιο διεγερτική με ένα ζευγάρι σαρκώδη χείλη που σου μιλούν πρόστυχα. Πιπεράτη αλλά και δροσερή, ιδρωμένη αλλά και ευωδιαστή, οικεία αλλά και εξωτική. Τελικά, ο έρωτας το καλοκαίρι έχει πάντα κάτι το διαφορετικό.

Πίσω σε ένα δωμάτιο, ενοικιαζόμενο κατά προτίμηση, απόγευμα, μετά από μια αμετροεπή έκθεση στον ήλιο, το θαλασσινό νερό και το λάδι να αναδεικνύει κάθε πτυχή του σώματος. Το απογευματινό αεράκι σε ένα νησί να παλεύει με τις λευκές δαντελένιες κουρτίνες. Κίνηση πρώτη και θεμελιακή να φιληθείς πίσω από την πόρτα που κλείνει. Ρούχα πολλά να βγάλεις δεν υπάρχουν. Το καλοκαίρι βλέπεις προνοεί ακόμα και σε αυτό. Κίνηση δεύτερη να κυλιστείς χωρίς πολύ σκέψη στα αφράτα κλινοσκεπάσματα, αδιαφορώντας για την άμμο που θα τα μαγαρίσει. Σε ένα σεντόνι που θα μαγαριστεί κατ’ εξακολούθηση από ιδρώτα και σπέρμα, τι κακό μπορεί να κάνει λίγη άμμος;

Το πρώτο ξέπλυμα μετά τη θαλασσινή αύρα γίνεται πάντα με ιδρώτα, σάλιο και μια γλώσσα που κάνει όλη την δουλειά. Μια κοιλιά που πάλλεται συγχρονισμένα, σχεδόν μελωδικά, πάνω σε μια άλλη κοιλιά και την άκρη μιας πλάτης, εκεί που συναντάει την αρχή των γλουτών. Φιλιά από χείλη που πρέπει να μουλιάσουν το ένα στο άλλο για να γλιτώσουν την αφυδάτωση. Το σώμα μόνο τότε ταλαντεύεται στις κινήσεις των κυμάτων που κάθε πρωί παραδίδουν ιδιαίτερα μαθήματα. Τήρηση της φύσης κατά γράμμα…

Ο ήλιος κάθε πρωί που ανατέλλει είναι διαφορετικός. Και ως Έλληνας, που καθημερινά γνωρίζει και άλλο ήλιο… άλλο Θεό… είμαι πιστός οπαδός του πολυθεϊσμού. Προσκυνητής του ήλιου, του θαλασσινού νερού, της αρμύρας, του έρωτα, της καύλας, της φιλίας! Πάντα μα πάντα, όμως, προσκυνητής…

Sharks

2011-07-01T10:39:00.000+03:00

“Αγάπη μου, κολυμπάς με καρχαρίες”, γύρισε και του είπε και συμπλήρωσε με στόμφο και ελαφρύ μειδίαμα, “ξέρεις καλό κρόουλ;”. Αυτά ήταν τα λόγια της και μετά σώπασε. Εκείνος πάλι πίστευε ότι έπρεπε να σταματήσει να διαβάζει πολύ Κατερίνα Τσεμπερλίδου, αλλά έχοντας διαβάσει κι ο ίδιος κρυφά, σχεδόν μουλωχτά και απείρως ενοχικά, το τελευταίο βιβλίο της Χρυσηίδας Δημουλίδου, δεν θεωρούσε ότι διέθετε την απαραίτητη πειθώ. Αυτή βέβαια δεν το ήξερε, αλλά δεν θέλει και πολύ ο άνθρωπος για να του βγει το όνομα, γι’ αυτό είναι καλό να φυλάγεται. Το τραγικό δε, ήταν πως βρήκε το βιβλίο αρκούντως διασκεδαστικό. Παράνοια!

Ανεξαρτήτως των ευφάνταστων τίτλων, το θέμα έμενε ίδιο και η άλλη είχε όντως ένα δίκιο. Τα είδη των καρχαριών ποικίλλουν εκεί έξω, από το λευκό στον μπλε και τον σφυροκέφαλο στο mako. Χώρια τα συγγενή είδη, βλέπε σκυλόψαρα και γαλέους. Κόλαση ο κόσμος, τελικά, κόλαση! Το πιο ανησυχητικό δε με τους καρχαρίες είναι ο εκνευρισμός και η αγωνία που προκαλούν στο θύμα τους. Περιστρέφονται γύρω του, εντείνοντας την αγωνία του θανάτου. Ο θάνατος καθαυτός βλέπεις δεν είναι και τόσο άσχημος. Κάτι που, ωστόσο, δεν ισχύει και για το ενδεχόμενο του θανάτου.

Δεν ήξερε τι να επιλέξει. Γνώριζε πολύ καλά ότι οι επιλογές του ήταν δύο. Είτε να σταματήσει να κολυμπά, να βγει από τη θάλασσα και σαν άλλος παλαίμαχος θαλασσόλυκος να βλέπει το γαλάζιο από την ασφάλεια του εξοχικού του μπαλκονιού, είτε να συνεχίσει τους θαλασσινούς του αγώνες, να τιμήσει τη ναυτική του ιδιότητα και να κοιτάξει να μάθει καλό κρόουλ. Δεν χρειάστηκε να το σκεφτεί και πολύ… από αύριο έπρεπε να πάει κολυμβητήριο…

υ.γ. Disclaimer: Το κείμενο διαβάζεται με τα απαραίτητα εισαγωγικά!

Numbness

2011-06-29T11:37:00.003+03:00

Παρακολουθώ πλέον τις εξελίξεις λίγο μουδιασμένα. Πως όταν έχεις πάει στον οδοντίατρο και είσαι ακόμα υπό την επήρεια της αναισθησίας; Κάπως έτσι! Μερικά σχόλια μπορώ να κάνω μόνο…

Πρώτον, αποτελεί το λιγότερο ανήθικο, η ΕΕ να εκβιάζει την Ελλάδα για τον οποιοδήποτε λόγο. Ποτέ δεν υπήρξα Ευρωπαϊστής, αλλά αν υπήρχε ένα ψήγμα ακόμα μέσα μου… πάει κι αυτό!

Δεύτερον, η αναβλητικότητα της κυβέρνησης δεν έχει προηγούμενο. Ούτε δεκάχρονο πια να αρνείται τα λάθη της και να φέρνει τον κόσμο στο χείλος του γκρεμού ώστε να γίνεται πιστευτή η απειλή της. Δεν λογαριάζει μόνο πως κάποια από τις φορές ο πολίτης θα αποφασίσει να πηδήξει οικειοθελώς και εκείνη θα μείνει σαν μαλάκας.

Τρίτον, η κυβέρνηση αρνείται πεισματικά να κατανοήσει ότι υπάρχει ένα φυσικό όριο στην άντληση εσόδων μέσω φορολογίας. Ενώ δια στόματος Χρυσοχοΐδη - κι αυτός είναι μόνο ένα παράδειγμα - λατρεύει να γλύφει από τη κορφή ως τα νύχια τους εμετικούς συνδικάλες του απανταχού δημοσίου (βλ. Φωτόπουλο).

Τέταρτον, η έλλειψη αυτοκριτικής στον Έλληνα γιγαντώνεται και ξεπερνάει κάθε προηγούμενο. Η εικόνα της Βουλής, ως γνήσια μικρογραφία της κοινωνίας, το προδίδει… ό,τι και να λέμε!

Πέμπτον, ο «Θεός της Ελλάδος» συγκαταλέγεται πλέον στις αμίμητες ατάκες της Μεταπολίτευσης, δίπλα στον «Στρατηγό Άνεμο» και την «Ασύμμετρη Απειλή».

Σε κάθε περίπτωση τη μόνη φράση που θα κρατήσω από αυτές τις μέρες είναι του κ. Κατρίνη: «η επίκληση των αναμνήσεων των τανκς του Πολυτεχνείου, είναι βέβαιο ότι βοήθησε πάρα πολλούς σε αυτή την Αίθουσα να κτίσουν πολιτικές καριέρες». Τα έχουμε πει και παλιότερα σε αυτό το blog.

Καλά στερνά να ευχηθώ…!!

Breeze

2011-06-26T23:30:00.000+03:00

Μη μου μιλάς για Κυριακές! Ειδικά εκείνες τις ψυχρές που κάνουν την τρίχα σου να ανασηκώνεται ελαφρά. Σε ένα μπαλκόνι μόνος να κουρνιάζεις σε μια καρέκλα και να παρατηρείς τους άλλους γύρω σου. Το ζευγάρι που τσακώνεται για άγνωστο λόγο, την παρέα των νέων που γελάει ξορκίζοντας τη μιζέρια, και τον παππού που ποτίζει τη θεριεμένη του χλωρίδα. Με όλους αυτούς που δεν σε συνδέει τίποτα πέρα από την όποια γεωγραφική γειτνίαση.

Στη συνοικία του καθενός μας, εκεί που το όνειρο υπάρχει άλλοτε διάχυτο ή απλά καθείς κοιτάει τη καθημερινή του ρουτίνα, εκεί μια ψυχρή Κυριακή του Ιούνη, υπάρχει μια έκδηλη ποιητικότητα. Βλέπεις, όταν στέκεις μόνος σε ένα μπαλκόνι και ακούς Χατζιδάκη, πολλοί ποιητικοί συνειρμοί μπορεί να έρθουν. Τα έχει αυτά ο Μάνος…

Δεν ζούμε στην Αθήνα του ’62. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω αποφασίσει και πολύ καλά αν θα ήθελα κιόλας να ζω εκεί. Η μουσική του Μάνου βλέπεις μπορεί να είναι εξαιρετικά επισφαλής. Όσο τουλάχιστον μπορεί να είναι και οι ήχοι του Sinatra στη Νέα Υόρκη ή του Marianelli στην αγγλική ύπαιθρο. Ομοίως αν περπατούσα σε ένα Burtonικό τοπίο και άκουγα Elfman, θα φάνταζε ιδανικό. Οι ήχοι που επιλέγουμε κάθε φορά να ακούμε, μας δημιουργούν και εναλλακτικά συναισθήματα.

Το μόνο σίγουρο τελικά, σχεδόν νόμος, είναι πως κάθε Κυριακή, όπου κι αν είσαι, πάντα μα πάντα θα νιώθεις την ίδια μελαγχολία. Ειδικά αν είσαι μόνος…

Χρυσόμυγα

2011-06-22T00:57:00.001+03:00

Ever in love with your blood lust and need?

Σε μια πόλη που γίνεται όλο και πιο αφιλόξενη, με ένα διαρκή τυφώνα πάνω από την κάρα της, το καλοκαίρι κατέφθασε κι επίσημα. Οι ρυθμοί δεν αποκτούν βέβαια τη βραδύτητα και νωχελικότητα που πρέπει. Η άδεια μοιάζει όνειρο απατηλό, άσε που παίζει σοβαρά να έχω και μόνιμη άδεια οσονούπω. Οι άνθρωποι γύρω μου γίνονται όλο και περισσότερο οξύθυμοι και εγώ πάλι σκέφτομαι ότι ο χρυσός κανόνας της ισημερίας δεν ταιριάζει γάντι σε όλα όσο κινούνται στα δέκα μέτρα από μένα. Αν η φύση έχει τη δική της ισημερία, τότε αναρωτιέμαι αν οι άνθρωποι μπορούν να βρουν ποτέ τη δική τους χρυσή τομή ή στριφογυρίζουν σαν τη χρυσόμυγα δεμένη στην άκρη μιας κλωστής.

Βάλσαμο σε όλο αυτό, μια καλημέρα και μια καληνύχτα, μια έννοια. Πάλι καλά που μέσα σε αυτό τον κυκεώνα αντικρίζω ένα ζευγάρι υπέροχα υγρά μάτια που με ηρεμούν και μπορώ να πιστεύω σε κάτι. Οι εκκλησίες βλέπεις γκρεμίστηκαν στο διάβα μου εδώ και χρόνια, μη φυσικές στην όψη. Μόνη πίστη ακλόνητη – σχεδόν φυσική - όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο κι αν γεράσω, παραμένει ο έρωτας.

Στην ισημερία, σε εκείνο που Θεοί και Δαίμονες πιστεύουν, στη σχεδόν μαγική φυσική ισορροπία. Κυνηγώντας τα προσωπεία των ζώων γυμνοί μέσα στους αγρούς, πασχίζοντας για να ξεφύγουμε από τη κλωστή και να πετάξουμε ελεύθεροι. Σου προτείνω το ψαλίδι… τράβα κι εσύ μια ψαλιδιά και αφέσου ελεύθερος στον αγέρα…

Αbsurdity

2011-06-17T00:59:00.003+03:00

Λοιπόν για να το ξεκαθαρίζουμε… ο Κύκλος της Μεταπολίτευσης έκλεισε τελεσίδικα πριν περίπου ένα έτος. Πάει, μας άφησε χρόνους!

Τους τελευταίους μήνες έχω αγανακτήσει… χωρίς εισαγωγικά! Τις δε τελευταίες δύο μέρες έχω βγει έξω από τα ρούχα μου (και πιστέψτε με, δεν είναι ωραίο θέαμα!). Σύσσωμο το πολιτικό σύστημα, αλλά και η πλειοψηφία της κοινωνίας, απέδειξαν ότι δεν καταλαβαίνουν την τύφλα τους. Η αντιπολίτευση προς πάσα κατεύθυνση έχει επίσημα δηλώσει προεκλογικές εκστρατείες χωρίς να υπάρχει ίχνος προκήρυξης εκλογών, καταλύοντας έτσι κάθε έννοια δημοκρατικού πολιτεύματος. Η κυβέρνηση διχάζεται και ενώ γκαρίζει εναντίον του Παπανδρέου (λες και αυτός είναι το πρόβλημα!), μετά τη συνεδρίαση της Κ.Ο. μόνο που δεν βγαίνει να τραγουδήσει: ‘Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο δυνατό!’, βροντοφωνάζοντας έτσι ότι δεν έχει ιδέα περί κοινωνικών αιτημάτων. Η πλειοψηφία του λαού έξω από το Σύνταγμα, οι εν εισαγωγικά «αγανακτισμένοι», θέλουν εκλογές αρνούμενοι τα χρέη αυτών που ψήφιζαν τόσα χρόνια και προτιμούν αβίαστα μια στάση πληρωμών, αγνοώντας σοκαριστικά τις όποιες συνέπειες για αυτούς και τις οικογένειες τους. Μια κοινωνία σε παράνοια και αποσύνθεση. Εγώ στη μέση να παρατηρώ όσα εξελίσσονται γύρω μου και να μη βρίσκω ανθρώπους, πλην εξαιρέσεων βέβαια, να ταυτιστώ. Η απόλυτη μοναξιά μέσα στο στόμα της τρέλας.

Θες να σου πω τι πιστεύω; Το πρώτο πράγμα που πρέπει πάση θυσία να εξασφαλιστεί είναι η επόμενη δόση. Επίσημα, ρητά, με δεσμεύσεις και άνευ όρων τουλάχιστον από την Ε.Ε. και το IMF, γιατί πολιτική με φήμες του Reuters και κλανιές… ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ! Έπειτα, αφού εξασφαλίσουμε τον κώλο μας που είχαμε εκτεθειμένο συλλογικά και ενσυνείδητα τόσα χρόνια ως άλλες πορνοστάρ, να πάμε σε εκλογές. Δεν ξέρω τι αποτέλεσμα θα φέρουν αυτές οι εκλογές, το ομολογώ! Δεν γνωρίζω καν κι εγώ τι θα ψηφίσω, μιας και πλέον το πολιτικό σύστημα με έχει αηδιάσει τόσο σε κυβερνητικό, όσο και σε αντιπολιτευτικό επίπεδο. Σε κάθε περίπτωση, όμως, η βαθιά μου πίστη στη Δημοκρατία, το επιτάσσει.

Κακά τα ψέματα ο Γιώργος βγήκε με ένα σύνθημα που του γύρισε boomerang, του τύπου ‘άλλον μας έταξες και άλλον μας έβαλες’. Αν σέβεται τον εαυτό του, οφείλει να εξασφαλίσει πρωτίστως την αποφυγή μιας ενδεχόμενης στάσης πληρωμών και μετά να δώσει το λόγο στο λαό. Αυτόν τον ηλίθιο λαό που δεν θα κάνει καμιά αλλαγή, αλλά όπως είπε κάποιος… Δημοκρατία σημαίνει ακόμα και δικαίωμα στην αυτοκτονία! Προσωπικά δεν σκοπεύω να μείνω και να επιλέξω την αυτοχειρία, αλλά το τι θα κάνω από εκεί και πέρα είναι αποκλειστικά προσωπικό μου θέμα.

Η Μεταπολίτευση μπορεί να έχει κλείσει, αλλά ο ίδιος ο ελληνικός λαός και οι πολιτικοί που αυτός εκλέγει μένουν απαράλλακτοι. Μακάρι να βγω ψεύτης, αλλά δεν είμαι καθόλου πλέον αισιόδοξος…