The Song

Το έχω χαρακτηρίσει σαν το τραγούδι του 2012. Έχω ξεκαθαρίσει ότι μου βγάζει το πιο British feeling που έχει καταφέρει τραγούδι τα τελευταία χρόνια. Αγάπησα εκ νέου τη Rihanna μέσα από αυτό. Όταν το ακούω χαμογελώ σα χαζό παιδί και κουνιέμαι ασυνείδητα ελαφρά στο ρυθμό του. Κάποιες φορές έκλαιγα πάνω στο ποδήλατο όταν το άκουγα στο Νησί, σκεπτόμενος τι άφησα πίσω στην Ελλάδα. Μετά από καιρό με ταξίδεψε μια version του σε μια παράσταση στο Γκάζι, με μια ερμηνεία που είναι παρασάγγας η καλύτερη από όσες έχω ακούσει (δυστυχώς μη μπορώντας να τη βάλω εδώ)!

Συνοπτικά, για όλες τις αγάπες που βρήκατε κάτω από ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες, εκεί που λέγατε ότι τίποτα δεν είναι ορθό, ότι τίποτα δε σας γεμίζει με ελπίδα, ότι όποια σκέψη και να κάνετε πάντα θα πέφτετε πάντα στο κενό της μοναξιάς. Ξέρω πως ακούγεται μελό, πολλοί θα πουν και ηλίθιο, αλλά συχνά εκεί που δεν το περιμένεις, εκεί που έχεις παραιτηθεί, εκεί που ψάχνεις για κάτι άλλο, εκεί που τελοσπάντων όλα φαίνονται απέλπιδα, μια λάμψη σκάει και σου ξεδιαλύνει λίγο το σκοτάδι. Δεν είναι ανάγκη να είναι ένας έρωτας! Μπορεί να είναι ένας νέος φίλος, μια βοήθεια από το πουθενά, μια δουλειά, ένα χαμόγελο από το διπλανό. Δεν έχει σημασία, ο έρωτας είναι παντού, είναι εκεί έξω, είναι η θέρμη του ήλιου πάνω στο πρόσωπο σε μια πρωινή κυριακάτικη βόλτα. Ο έρωτας δε χωρά ορισμούς!

Για μένα τι λέει αυτό το τραγούδι; Σας τα είπα και πάνω. Να προσθέσω κάτι απλό: αν έχουμε ένα τραγούδι, στο μυαλό μου θα είναι μέχρι σήμερα αυτό… σε όποια εκτέλεση κι αν υπάρχει… αλλά περισσότερο σε εκείνη στο Γκάζι από την Αλίκη… γιατί πολύ απλά… σε είχα δίπλα μου!!!   

Thoughts

Πέρασαν σχεδόν 20 μέρες από την τελευταία ανάρτηση, τη βραδιά στο ημίψηλο τραπέζι κάπου στον Κεραμεικό. Στο ενδιάμεσο, παρά τις όποιες προσδοκίες, δεν κατάφερα να πετύχω την Έξοδό μου από την πραγματικότητα. Αυτό βλέπεις δεν είναι εφικτό για τους προσεχείς μήνες, για πιο μετά και πάλι δε σου ορκίζομαι, έχω μάθει στη ζωή μου να είμαι ανοικτός στα σημάδια της τύχης που μπορεί να σπαρθούν στο διάβα μου. Ωστόσο, στο μεσοδιάστημα αυτό διάνυσα ήσυχες μέρες αδείας και χαλάρωσης, οι οποίες συνοδεύτηκαν από παραπανίσια κιλά, χαρούμενες ώρες με το Ζουζούνι και γενικά γιόμισα από αγαπημένα πρόσωπα και στιγμές με πολύ γέλιο. Η επιστροφή στη δουλειά – έτσι έχω αποφασίσει να αντιμετωπίζω όλο το θέμα της θητείας, κάτι σαν internship – συνοδεύτηκε από τα καθημερινά τσιτάτα του Χρυσαυγίτη, ο οποίος λίγο πολύ - χωρίς να το θέλει βέβαια – κατήργησε εκτός από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου ΚΑΙ το Έπος του 1940. Άραγε όταν λένε ότι ο στρατός είναι μεγάλο σχολείο, εννοούν το γεγονός της αναγκαστικής συναναστροφής με ανθρώπους, με τους οποίους υπό άλλες συνθήκες δεν θα τους απεύθυνες καν το λόγο;

Σε ξεχωριστή σελίδα, μέσα σε αυτές τις γιορτές υπήρξαν στιγμές που μου έλειπε το Νησί. Αρνήθηκα στην αρχή να το παραδεχτώ, ένιωθα ότι πρόδιδα τη σχέση μου που υπέμενε ένα χρόνο φυγής, τους κοντινούς μου ανθρώπους που άφηναν μια καρέκλα κενή στους καφέδες στην αγαπημένη μας καφετέρια, τους γονείς που περίμεναν καρτερικά πάνω από ένα skype. Μολαταύτα, αναλογιζόμενος όλα αυτά, συνέχιζα να λησμονώ λεπτομέρειες του βίου εκεί στο νησιωτικό Βορρά. Μια πολύ αγαπημένη μου ύπαρξη, όταν της το εκμυστηρεύτηκα τις προάλλες, μου είπε ότι είναι άδικος κόπος, καθώς όταν είμαι εκεί θα μου λείπει το εδώ, ενώ όταν βρίσκομαι στην Ελλάδα θα μου λείπει πάντα το Νησί. Μπορεί να έχει και δίκιο, αλλά δεν μπορώ παρά να αναρωτιέμαι ποιοι είναι οι συμβιβασμοί που πρέπει να κάνει κανείς στη ζωή του. Ποιο είναι το φυσικό όριο που μπορεί να θέσει κάποιος στα θέλω του.

Γνωρίζω καλά, είμαι σχεδόν βέβαιος, ότι δεν θέλω να γυρίσω στο Νησί με τους όρους που αρχικά πήγα, το κόστος βλέπεις θα είναι δυσβάσταχτο πλέον. Δεν αντέχω να βιώσω ξανά εκείνο το πρώτο κλάμα όταν έκλεισα τη πόρτα του καινούργιου μου σπιτιού και σε πήρα τηλέφωνο.  Θέλω, είμαι σίγουρος πλέον, πως το επόμενο κλείσιμο πόρτας οφείλει να είναι διπλό, όχι για να γλιτώσω το κλάμα, αλλά για να είναι απλά διπλό.  

Έξοδος^2013

Πέρασε και η χρονιά! Για απολογισμούς δεν έχω όρεξη, τους βαρέθηκα. Οι απολογισμοί είναι ψυχοφθόροι από κάθε άποψη (…εντάξει, έχεις δίκιο πως σίγουρα θα ξανακάνω, αλλά άσε με να γκρινιάζω τώρα!), άσχετα αν το 2012 είχα να αθροίσω ένα σωρό πράγματα, τόσο ανομοιογενή μεταξύ τους. Η ζωή στο Νησί, το λειψό καλοκαίρι και ο στρατός είναι μερικές μόνο από τις εικόνες που συνθέτουν το μεγαλύτερο καμβά του χρόνου που πέρασε και πίσω δε γυρνά. Νέα άτομα, νέες εμπειρίες, νέες στιγμές που στοιβάζονται με υπομονή στο σωρό του βίου μου.

Σας είχα ενημερώσει σχετικώς, αλλά την Κυριακή που μας πέρασε, λίγο πριν αλλάξει ο χρόνος, πήγα και είδα την παράσταση που σας είχε συστήσει στην προηγούμενη ανάρτηση. Προφανώς και δεν έχω λόγο να μη συνεχίζω να σας τη συστήνω ανεπιφύλακτα για τις επόμενες 4 Κυριακές που θα παίζεται. Κάπου εκεί, σε ένα σκαμπό στην Αυλαία, με την καλύτερη παρέα του κόσμου, συντροφιά μελωδιών που με έκαναν να ταξιδεύω άλλες φορές νοσταλγικά, άλλες θυμωμένα και άλλες εντελώς ονειρικά βρέθηκα να σκέφτομαι φευγαλέα τη ζωή μου μέσα στα επόμενα χρόνια. Σε μια χώρα που αλλάζει, μια κοινωνία που δοκιμάζεται, μια γενιά που προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει γιατί της συμβαίνει ό,τι της συμβαίνει, αλλά παράλληλα δεν παύει να ελπίζει... να ονειρεύεται… να σκέφτεται τι να κάνει στο επόμενο σταυροδρόμι. Όποια απόφαση και να πάρω, ειδικά μετά από το trance που διανύω, νομίζω ότι το μόνο σίγουρο, το μόνο στέρεο πράγμα στο οποίο πιστεύω είναι στους ανθρώπους γύρω μου. Άλλοι έστεκαν στις μοναξιές μου στο Νησί μέσα από ένα Skype, άλλοι μέσα από ατέλειωτα threads στο Facebook, άλλοι με απολαυστικές συζητήσεις στο Κέντρο Εκπαίδευσης. Στο γύρνα μου, στην επιστροφή στη βάση της καρδιάς μου, γέμιζαν με θέρμη τα Σαββατόβραδα πάνω σε έναν καναπέ. Νομίζω, είμαι σχεδόν σίγουρος, ότι όσο έχω αυτούς, δεν έχω τίποτα να φοβάμαι…

Κάθε νέος χρόνος είναι ευκαιρία για αυτό το επίθετο που συνειδητά χρησιμοποιούμε… για το νέο! Παράλληλα με τα προφανή, δηλαδή την υγεία και την όσο το δυνατόν οικονομική ευκολία, ένα έχω μόνο να ευχηθώ: πολλές, δυνατές και γόνιμες νέες στιγμές! Και να σου εκμυστηρευτώ και κάτι; Αν, λέω αν, κάνεις και κάνα νέο λάθος, μη σκας, κι αυτό εσύ είσαι… άκου με!

Σε αφήνω με το τραγούδι που αγάπησα όσο κανένα άλλο μέσα στο 2012. Επίσης, αν πας στο Έξοδος δώσε σημασία όταν θα το ερμηνεύσει μια αξιολάτρευτη και ταλαντούχα νέα ηθοποιός σε μια ταξιδιάρικη διασκευή…

Καλή χρονιά φάτσες!

Έξοδος

Γραφή μια στο τόσο, όσο σε πιάνει η όρεξη να ρίξεις τρεις αράδες σε ένα φύλλο του Word, για να ελέγχεις την ορθογραφία. Η ζωή του φαντάρου λένε πως πάει από άδεια σε άδεια, στο ενδιάμεσο είναι σαν hibernation ένα πράγμα. Ξέρω τι θα πεις… δεν είσαι ο μόνος! Δίκιο έχεις! Σα να μη φτάνει αυτό έχεις και το τέλος του κόσμου που αρχίζει αύριο και σκέφτεσαι ότι θα σε βρει εν ώρα υπηρεσίας. Που χειρότερο δεν έχει άνθρωπος από το να τον πιάσει η συντέλεια πάνω στο καθήκον, όπως και να το ορίζεις αυτό.

Πάντως αν τυχόν οι προ πολλού πεθαμένοι Μάγια βγουν ψεύτες, σου έχω πρόταση για τις 6 Κυριακές που έρχονται. Μια ομάδα παιδιών, ανεβάζουν για δεύτερη χρονιά μια “μουσική παράσταση” που υπόσχεται να σε ταξιδέψει. Χρησιμοποιώντας τα λόγια των ιδίων “ένα πάρτι για τις ευτυχισμένες μέρες”. Μια παράσταση που προσπαθεί με τον τρόπο της να απαντήσει σε ένα ερώτημα που ταλανίζει πολλούς εκεί έξω, ειδικά κάτω από τις παρούσες συνθήκες: “Να συνεχίσω να ονειρεύομαι;”.

Στο παραπάνω ερώτημα, η απάντησή μου θα είναι πάντοτε θετική… έτσι αγόγγυστα και αβασάνιστα!

Μια από τις ερχόμενες, λοιπόν, Κυριακές, ραντεβού στην Αυλαία, για την παράσταση Έξοδος. Για περισσότερα δείτε κι εδώ.

Conscription

Είναι πλέον παγιωμένο το παιχνίδι των εντυπώσεων στο οποίο αρέσκεται όποια πολιτική ηγεσία κι αν περάσει από αυτό τον τόπο, ανεξαρτήτως κόμματος. Οι μέθοδοι προπαγάνδας θα είναι βλέπεις πάντοτε το αγαπημένο παιχνίδι των ηγετών, ειδικά ελέω της δεδομένης δύναμης των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Ξέρω σου ακούγονται λίγο Αλεκίστικα όλα αυτά, αλλά παραδόξως είναι εμπειρικά αυταπόδεικτα. Στο πλαίσιο αυτό, αναμφισβήτητα κινήθηκαν και οι διαρροές περί της 46% κλίμακας φορολόγησης των εισοδημάτων άνω των 26.000 ευρώ, που είχαν ως αποτέλεσμα την ενεργοποίηση για μια ακόμη φορά του δόγματος “με εντολή Σαμαρά”, το οποίο εσχάτως έχει ελαφρά μετασχηματιστεί στο “με παρέμβαση Σαμαρά”, ίσως εξαιτίας των διαδοχικών κριτικών που έχει λάβει από την κριτικά σκεπτόμενη κοινή γνώμη, δηλαδή όχι τα συμβατικά ΜΜΕ.

Σε παράλληλο πλαίσιο κινήθηκαν και οι δήθεν συστάσεις της Τρόικα περί κατάργησης της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας. Ευθύς αμέσως, σχεδόν αυτόματα, το ΓΕΕΘΑ διέρρευσε πρόταση περί 11μηνης θητείας, με υποχρεωτική στράτευση στα 18 χρόνια. Με τόσες διαρροές σε πολιτικό επίπεδο αναγκάζεσαι να αναρωτηθείς αν η πολιτική ζωή μοιάζει με τρύπιο σωλήνα! Από την άλλη μεριά, η αλήθεια είναι ότι η τέχνη της Πολιτικής ανέκαθεν στηριζόταν στη δύναμη και τον εκκωφαντικό θόρυβο που δημιουργούν οι διάφορες “διαρροές”.

Πολλοί έσπευσαν, δοθείσης της ευκαιρίας, να αρθρώσουν τη γνώμη τους πάνω στο θέμα, ειδικοί και μη. Αν και στο θέμα της στρατιωτικής θητείας, ο καθένας μπορεί να έχει γνώμη, καθώς είτε άμεσα, είτε έμμεσα τον αφορά. Σε πρόσφατο άρθρο του, το εξειδικευμένο portal onalert, δια στόματος Π. Καρβουνόπουλου (celebrity του στρατιωτικού ρεπορτάζ) παρεμβαίνει εξηγώντας “γιατί η θητεία δεν πρέπει να καταργηθεί”. Παρότι ελαφρώς συντηρητικό το άρθρο, στα όρια του τρίπτυχου “πατρίς-θρησκεία-οικογένεια”, κάτι το οποίο εξ ορισμού με βρίσκει στην απέναντι όχθη, αναδεικνύει τη σημασία της σωστής στρατιωτικής εκπαίδευσης στο επίπεδο που εν μέρει της ταιριάζει. Ωστόσο, ακόμα και υπό την παραδοχή ότι η υποχρεωτική θητεία οφείλει να διατηρηθεί, δεν απαντά στο κρίσιμο ερώτημα της διάρκειας! Όσοι έχουν περάσει από τις ένοπλες δυνάμεις – και δεν πληρώνονται από αυτές – είναι το πιο πιθανόν να ισχυριστούν ότι μια βασική εκπαίδευση δεν θα έπρεπε να διαρκεί πάνω από ένα-ενάμιση μήνα. Όσο αφορά την υπόλοιπη θητεία είναι λίγο πολύ γνωστό σε όλους μας από τι απαρτίζεται (π.χ. σκοπιές, θέση κλητήρα, αγγαρείες, πληρωμή λογαριασμών του προσωπικού, κλπ.). Το ρεζουμέ είναι ένα απλήρωτο internship, επιφορτωμένο με ελάχιστες ευθύνες! Αυτό είναι λίγο πολύ το χρέος του καθενός μας απέναντι στη μάνα πατρίδα.

Έχω γράψει στο παρελθόν (πατήστε εδώ) για την αξία της επανεξέτασης του θέματος της εναλλακτικής θητείας, αλλά στο παρόν κείμενο επιθυμώ να πάω ένα βήμα πιο πέρα. Ας υποθέσουμε ότι αύριο μας δίνεται το δικαίωμα να καταργήσουμε πλήρως την υποχρεωτική θητεία, θα ήμουν υπέρ ενός τέτοιο ενδεχόμενου; Προς έκπληξη πολλών αναγνωστών, η απάντηση μου είναι ρητά όχι – συμπληρώνοντας μια πολύ ουσιώδη λέξη – ΑΚΟΜΑ! Ο φαντάρος δεν είναι διακοσμητικός μέσα στο στράτευμα, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Αντίθετα αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο του ελληνικού στρατού (κάτι που αν δεν έχεις ζήσεις μέσα στο στρατό, αδυνατείς να το καταλάβεις), υποκαθιστώντας την ανικανότητα της πλειοψηφίας των μονίμων υπαλλήλων, οι οποίοι ζουν, εργάζονται και συμπεριφέρονται χειρότερα και από το μέσο δημόσιο υπάλληλο! Σε μια ενδεχόμενη απομάκρυνση του συνεκτικού λίθου που λέγεται φαντάρος, το στρατιωτικό οικοδόμημα θα κινδύνευε με πλήρη κατάρρευση, ενώ σημαντικά κομμάτια του δεν θα είχαν καν λόγο ύπαρξης. Θα μου πεις, πρέπει να διατηρήσουμε ένα αναποτελεσματικό μέτρο, μόνο και μόνο προς ικανοποίηση των υπαρξιακών προβλημάτων των ένστολων; Προφανώς και όχι, απλά πριν την οποιαδήποτε μεταρρύθμιση χρειάζονται πρώτα σημαντικές μεταρρυθμιστικές τομές στο εσωτερικό των ενόπλων δυνάμεων, αλλαγές που δεν είναι σε καμιά περίπτωση απλά μισθολογικές. Μόνο όταν εμπεδώσουμε την ανάγκη να σπάσουμε κάθε κατεστημένο χρόνων στη δημόσια ζωή, θα μπορέσουμε να πούμε ότι κάνουμε ουσιαστικά βήματα προόδου και ανάπτυξης. Μέχρι τότε… καλή μας θητεία…   

December

- Hey, εσύ!

- Τι;

- Μπορείς να βγάλεις αυτόν με τη βλεφαρόπτωση να είναι πρώτη μούρη στο καβούρι στο blog; 

- Και τι να βάλω; 

- Εμένα!

- Έτσι τσιτσίδι; 

- Γιατί όχι; Άγιες μέρες έρχονται. 

- Ναι, αλλά θα ταίριαζε προς Πάσχα μεριά; 

- Εεεε και; Μην ξεχνάς ότι πριν πεθάνω, αναστηθώ και τα παρελκόμενα, έτυχε και να γεννηθώ. 

- Με λίγο ανορθόδοξες μεθόδους από ότι έχω μάθει...

- Λεπτομέρειες...

- Το αστεράκι στο χέρι είναι statement; 

- Παρελθόν.

- Και Παρόν θα έλεγα!

- Πέστο όπως θέλεις. Θα με βάλεις;

- Δεν πάει το παλιάμπελο... μέρες Μνημονίου και ύφεσης που έρχονται...

ΥΓ. Καλό μήνα να έχουμε... και πάντα με προφύλαξη και συχνό έλεγχο για HIV!!

Semantics^13

Θα έχεις παρατηρήσει ότι στην Ελλάδα της ύφεσης, μέχρι και τα video clips των εγχώριων μαϊντανών έχουν υποστεί ένα αξιοσημείωτο κολόβωμα. Κοινώς, κάτσε μαντάμ σε μια καρέκλα με πέντε ημίγυμνα τεκνά να σε χαϊδεύουν και κάνε πως τραγουδάς και το ευχαριστιέσαι. Το τελευταίο ονομάζεται πρότυπο Ρί(ή)γου και πλασάρεται αφειδώς στα ελληνικά μουσικά κανάλια. Στην έκτακτη version με την Παπαρίζου (το πάλαι ποτέ Εθνικό Μωρό) απαραίτητη κρίνεται η αρωγή τοίχου ή καναπέ από τα ΙΚΕΑ που θα φιλοξενήσει τα πλούσια πλέον κάλλη της ερμηνεύτριας! Τι γίνεται, όμως, όταν θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα video πιο ευρείας κλίμακας; Ας πούμε ένα προεκλογικό spot. Τι εννοείς δεν έχουμε εκλογές; Συγνώμη, αλλά από πότε στην Ελλάδα τα πολιτικά κόμματα φέρθηκαν ωσάν να βρίσκονται σε μια περίοδο πέραν της προεκλογικής; Ποτέ, για να σε βοηθήσω!

Δράττοντας της ευκαιρία, σήμερα μόλις (για να δεις πως όσες αντιξοότητες κι αν αντιμετωπίζω καθημερινά βρισκόμενος στην υπηρεσία της πατρίδος, εγώ κερί αναμένω στέκω στην ενημέρωση των αναγνωστών μου – aka ναι είμαι βύσμα!) κυκλοφόρησε από το επίσημο κανάλι youtube του κυβερνώντος κόμματος spot στο οποίο ο βλεφαροπτωτικός Πρωθυπουργός μας εξέδωσε μήνυμα, στο οποίο με τόλμη και αποφασιστικότητα τόνισε πως η Ελλάδα «τώρα ξεκινάει»… what the hell που έλεγε και μια bloggική ψυχή! Σήμερα τα Semantics γίνονται πρωθυπουργικά (13^α…τυχαίο;).

Το video αρχίζει με εικόνα από το γραφείο του Antoine, με εκείνον να γράφει μανιωδώς. Τώρα μπορεί να σημειώνει τη λίστα του super market, να γράφει γράμμα σε pen pal από το Τζιμπουτί, να σκαρώνει ερωτικά ποιηματάκια για τη Frau Merkel…θα σε γελάσω! Το θέμα είναι πως το παιδί δουλεύει. Πίσω στο βάθος φωτογραφίες όλου του σογιού, τύπου «είμαι πάτερ φαμίλιας και πρέπει να το δείχνω». Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες που θέλουν στο πρώτο ράφι, μέσα στο τρίτο βιβλίο από τα δεξία, να βρίσκεται φωτογραφία με αφιέρωση της Απόλυτης Ελληνίδας Σταρ κρίνονται αβάσιμες, αλλά ποτέ δεν ξέρεις.

Ακολουθεί γκρο-πλαν στη μουτσούνα του Αντώνη. Θολούρα ολούθε σου λέει του κεφαλιού, σαν να έχει φωτοστέφανο ένα πράγμα, μόνο το αγκάθινο στεφάνι και ο Robert Powell λείπουν. Ο προβολέας στη μούρη σαν κακό-φωτοσοπαρισμένη φωτογραφία στο instagram, αλλά τι να το κάνεις, φάγαμε όλα τα λεφτά στο Flashmob της Όλγας και που να μας μείνουν ψιλά για τα spots των μεγάλων επιτυχιών της κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας. Τι εννοείς έχουμε κυβέρνηση συνεργασίας-σωτήριας-γουατέβα; Αυτά είναι λεπτομέρειες μπροστά στην ικανοποίηση της αυταρέσκειας του κάθε πρωθυπουργού.

«Περάσαμε δυσκολίες», λέει ο Αντώνης, «ως Έθνος». Ανάδελφον να προσθέσω εγώ, αλλά γιατί μέσα στις καταστροφές δεν χώνει στο τέλος και τη φάτσα του Κωστάκη του Καραμανλή μετά την εκλογική νίκη του 2004; Εξίσου καταστροφική με εκείνη της Σμύρνης ήτο. «Κάθε γενιά έβρισκε τον τρόπο να αφήσει κάτι μεγαλύτερο στην επόμενη» ισχυρίζεται. Δεκτό και αυτό… ΧΡΕΟΣ θα σου προσθέσω εγώ! Αυτό σκοτωνόταν να αφήσει η κάθε γενιά στην επόμενη, αναβάλλοντας το παιχνίδι της εξοικονόμησης και της παραγωγικότητας όλο και λίγο πιο μετά.

Στιγμή απύθμενης ειλικρίνειας του video αποτελεί η φράση «Τώρα βρισκόμαστε σε μια τέτοια στιγμή, που πρέπει να θυμηθούμε ποιοι είμαστε και που θέλουμε να πάμε». Για πρώτη φορά, όντως, πρέπει να αναλογιστούμε τι κάναμε λάθος τόσα χρόνια, ποιο είναι το μερίδιο ευθύνης μας σε αυτή την κατάσταση, ξεπερνώντας το «αυτοί μας έφεραν σε αυτό το σημείο» και αναδεικνύοντας το «γιατί εμείς φέραμε τους εαυτούς μας σε αυτό το σημείο»… αυτή είναι η πραγματική σημασία του ΕΜΕΙΣ, για το οποίο δεν ενδιαφερθήκαμε ΠΟΤΕ εμείς τα τελευταία τριάντα χρόνια.

Για το κλείσιμο του clip, οι συντελεστές του video κλέβουν εικόνες από το εισαγωγικό video των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, και λέω «κλέβουν» γιατί πολύ αμφιβάλλω ότι πλήρωσαν πνευματικά δικαιώματα στους δημιουργούς του.

Η Ελλάδα τώρα ξεκινάει! Θες και Semantics πίσω από αυτό το motto;   

Sunday-table

Τα τελευταία χρόνια, τα οικογενειακά τραπέζια της Κυριακής μονοπωλούνται από την οικονομική κρίση, με εμένα διαρκώς να προσπαθώ να τους διορθώσω ότι κανονικά θα έπρεπε να χρησιμοποιούν τον όρο οικονομική ύφεση. Το έργο βαρετό, σε σημείο που πλέον δεν συμμετέχω σχεδόν καθόλου στις συζητήσεις. Στη «δουλειά» πάλι, θαρρείς πως το μόνο που απασχολεί το προσωπικό είναι οι μειώσεις που έφαγαν στους μισθούς. Θα μου πεις ρε φίλε τι θες να τους ενδιαφέρει, το πορτοφόλι και τα μπικικίνια μέσα σ’ αυτό θα κινούν πάντα το topic, που λένε και στο Νησί. Δεν διαφωνώ καθόλου, αλλά από την άλλη η ονείρωξη του να γυρίσεις στο 2007 δεν προσφέρει και απολύτως τίποτα, πολύ απλά γιατί δεν θα γυρίσεις ποτέ!

Ακόμα κι αν το θέμα ξεφεύγει από την οικονομική δυσχέρεια που «μας έφεραν», αυτογνωσία μηδενική λες και δεν έχει περάσει μια μέρα από τετρακόσιες είκοσι δύο εκλογικές αναμετρήσεις, τότε θα πάει αναγκαστικά στο τι θα κάνω εγώ με το μέλλον μου. Το ήξερα μετά βεβαιότητας ότι αργά ή γρήγορα θα φτάναμε στο θέμα της αποκατάστασης, απλά δεν γνώριζα εκ των προτέρων τις αντοχές μου στο να το διαχειριστώ. Όσο τα χρόνια περνάν τότε η αγωνία της οικογένειας για αναπαραγωγή και διαιώνιση θα γίνεται όλο και πιο έντονη. Είναι δράμα να αντιμετωπίζεσαι ως εργένης όταν διατηρείς μια μακροχρόνια σχέση, με την οποία μάλιστα είσαι απόλυτα ευχαριστημένος.

Εκεί, λοιπόν, εμφανίζονται οι τάσεις φυγής, αναλογιζόμενος ότι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσεις την κοινωνία σου είναι απλά να ενταχθείς σε μια άλλη κοινωνία. Κανείς δεν μπορεί να σου υποσχεθεί ότι θα είναι πιο ανεκτική και ανοιχτή, το μόνο εχέγγυο που έχεις, η μόνη δικλείδα ασφαλείας είναι ότι θα επιλέξεις εσύ τη βεντάλια της κοινωνικότητας σου.

Και κάπως έτσι κλείνει μια όμορφη, συνηθισμένη πλέον και περιοδική Κυριακή…

Zarafa

Η Ζαράφα ήταν από τις πρώτες καμηλοπαρδάλεις που πέρασε στον Ευρωπαϊκό χώρο στις αρχές του 19^ου αιώνα. Ο Αιγύπτιος Μουχαμάντ Αλί τη δώρισε στον Κάρολο τον 10^ο της Γαλλίας, γιατί ήταν πολύ καλά φιλαράκια και τότε εξάλλου δεν υπήρχαν και υποβρύχια για να παραγγείλει κανένα που γέρνει λιγουλάκι. Το ταξίδι της Ζαράφα υπήρξε ιστορικό, εμπνέοντας μάλιστα λογοτέχνες, όπως τον Michael Allin και τη Nancy Milton, να γράψουν βιβλία πάνω στο εκπληκτικό της ταξίδι.

Για την ιστορία και μόνο του πράγματος, αξίζει να σημειωθεί ότι η Ζαράφα σε αυτή τη μεγάλη της διαδρομή από την Αίγυπτο μέχρι και το Παρίσι, πέρασε από πολλούς προορισμούς, ανάμεσα στους οποίους συγκαταλεγόταν και η Ελλάδα. Στο επίπεδο των παρασκηνιακών διαβουλεύσεων, βέβαια, η Ζαράφα δωρίστηκε στον Γάλλο Βασιλιά μόνο και μόνο για να τον καλοπιάσουν οι Τούρκοι για να αλλάξει τη στάση του απέναντι στην ελληνική επανάσταση, προς ένα πιο δυσμενή σαφώς τρόπο. Τώρα τι σκατά μίζα θα μου πεις είναι μια καμηλοπάρδαλη! Φαίνεται θα ήταν απλός άνθρωπος ο μακαρίτης βασιλεύς, ή κάποιος πιο κακοπροαίρετος θα ισχυριζόταν ότι η καμηλοπάρδαλη ήταν απλά το ανέξοδο κερασάκι σε μια τούρτα παραχωρήσεων από την πλευρά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Όποια κι αν ήταν η ορθή απάντηση, το θέμα είναι πως η Ζαράφα πέρασε όλη τη Μεσογειακή περιοχή, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, και έφθασε στο κέντρο της τότε πολιτισμένης Ευρώπης, μιας και τότε βλέπεις το Βερολίνο ήταν απλά χωράφια!

Σκέφτεσαι άραγε τι θα συνέβαινε σήμερα αν η Ζαράφα έκανε το ίδιο ταξίδι; Θα έφθανε άραγε έγκαιρα στον προορισμό της, όποιος και να ήταν αυτός; Πρώτο στη σειρά των πιθανών εμποδίων θα στεκόταν σίγουρα το Δουβλίνο ΙΙ, που ανάθεμα αν την άφηνε να πάταγε το πόδι της έξω από το λιμάνι της Πάτρας. Σαν αλαφιασμένη θα έτρεχε πίσω από τα αυτοκίνητα για να χωθεί μέσα στο αμπάρι ενός ferry boat για Ιταλία, αλλά που να κρυφτείς με ένα λαιμό αεροδιάδρομο. Ακόμη και στην περίπτωση που δεν έτρωγε πόρτα λόγω διεθνών συνθηκών, σίγουρα θα αντιμετώπιζε μια απεργία διαρκείας των ναυτεργατών ή των τελωνειακών, οπότε στο ίδιο κρατούμενο η δόλια. Εγκλωβισμένη σε μια χώρα που σαφώς δεν επιθυμούσε να βρίσκεται, εντός της οποία η νομιμότητά της θα ήταν συζητήσιμη. Μετά την καταδίκη λοιπόν, τι;

Στα παρελκόμενα της καταδίκης, περιττό να προσθέσω πως η ανάγκη για επιβίωση θα την ωθούσε με μαθηματική βεβαιότητα στη μαύρη εργασία, αφού η οποιαδήποτε αξίωση στο πλαίσιο της νομιμότητας θα απόβαινε μοιραία. Χωρίς ένσημα, χωρίς ασφάλιση, ζαλωμένη να κάνει μια δουλειά γαϊδουριού, ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί εξωτικό αξιοθέατο σε έναν διάσημο και άρτια οργανωμένο ζωολογικό κήπο. Προφανώς, οι ανέμελες στιγμές ελευθερίας μέσα σε μια άγρια σαβάνα δεν θα ήταν καν συζητήσιμες, αφού αυτές θα είχαν φροντίσει οι πρότεροι ομοεθνείς ευεργέτες της να της τις στερήσουν, σχεδόν από γεννησιμιού.

Το μαρτύριο της σταγόνας, με πενιχρούς μισθούς κάτω από το όριο της φτώχιας, ψυχολογική κακοποίηση από τους ανούσια περήφανους γηγενείς και ολική εκμετάλλευση, θα ήταν μόνο μερικά από τα καθημερινά της βασανιστήρια. Σημειωτέο, πως αν ένα πρωί τη βρίσκαμε αλυσοδεμένη και κακοποιημένη κάπου στη Σαλαμίνα, ίσως να μην προκαλούσε και τόσο έκπληξη σε πολλούς από εμάς…

Μπορώ να πω πως πλέον είμαι χαρούμενος που η Ζαράφα πέρασε από αυτό τον τόπο την εποχή που η Ελλάδα ασχολούταν με σοβαρά θέματα, μια περίοδο που είχε ανοχή και ανάγκη στη βοήθεια από διαφορετικούς ανθρώπους, χωρίς να λείπουν και τότε, βέβαια, οι εμφύλιες αψιμαχίες. Αιγύπτια μου Ζαράφα, μακάρια σου λέω που δεν σου κλήρωσε να περάσεις σήμερα από ένα έθνος που πλέον δεν φοβάται απλά το διαφορετικό, αλλά έχει ανοίξει επίσημα, και δημοκρατικά εκλεγμένα, ιερό πόλεμο μαζί του. Χαίρομαι Ζαράφα για σένα, αλλά παράλληλα δεν μπορώ παρά να φοβάμαι γιατί δεν διαφέρουμε και τόσο αν το καλοσκεφτείς…

     

Systemic

Γυρίζοντας από το Νησί, γνώριζα μετά βεβαιότητας ότι η ζωή μου θα μπει σε μια ανιαρή ρουτίνα. Εκεί βέβαια σου γκρίνιαζα για τελείως διαφορετικά πράγματα. Πρέπει να με θυμάσαι εσύ που με διαβάζεις εδώ και καιρό, δια πυρός και σιδήρου σε έχω περάσει καημένε, τόσο που απορώ τι κάθεσαι και διαβάζεις σε αυτό το ιστολόγιο.

Το να υπηρετείς τη μητέρα πατρίδα είναι σίγουρο τελικά ότι σου αδειάζει το μυαλό. Όταν δούλευα δωδεκάωρα στο Νησί, πάντα είχα την όρεξη να γράψω δυο αράδες, να σου πω τι καινούργιο βλέπω, τι μου κάνει εντύπωση, και κυρίως τι μου λείπει. Τώρα δεν έχω διάθεση να σου γράψω ούτε μια λέξη, ή ακόμα αν το πάρω απόφαση, δεν θα έχει να κάνει με αυτό το απερίγραπτο ελληνικό συστημικό μόρφωμα.

Ένα πράγμα που σύντομα, ωστόσο, συνειδητοποίησα είναι το γιατί αποτελεί εξαιρετικά δύσκολο και μεγαλεπήβολο εγχείρημα να προχωρήσεις σε μία δραστική μείωση της θητείας. Βλέπεις αγαπητέ μου, όλοι αυτοί οι παρατρεχάμενοι στρατιωτικοί είναι συνηθισμένοι σε ένα σύστημα, το οποίο είναι έτσι γραφειοκρατικά δομημένο που χωρίς την ύπαρξη ενός ικανού αριθμού φαντάρων θα κατέρρεε σαν πύργος με τραπουλόχαρτα. Πως μπορείς να πεις σε αυτούς τους ανθρώπους ότι «κοίτα να δεις, αλλά η δουλειά που κάνετε πέντε μαζί, εκεί έξω στον ιδιωτικό τομέα την κάνει ένα άτομο… στη μισή του βάρδια»! Σοκ και δέος!

Όλο αυτό που βλέπω καθημερινά, αν το επεκτείνω και στην υπόλοιπη σφαίρα του δημοσίου (από το οποίο έχω βιώματα ή έχω κάνει guest εμφανίσεις), τότε καταλαβαίνω ότι είναι σχεδόν αδύνατο να κάνουμε ένα ουσιαστικό άλμα προόδου. Πρώτον, γιατί η πλειοψηφία δεν είναι διατεθειμένη να πηδήξει, αλλά δεύτερον και κυριότερο, γιατί έτσι όπως κτίστηκε όλο αυτό το οικοδόμημα τόσα χρόνια, είναι πρακτικά αδύνατο να κάνουμε τη ριμάδα την ομελέτα χωρίς να σπάσουμε αυγά. Το δε αιώνιο πρόβλημα θα είναι τι θα κάνουμε έπειτα, όταν σπάσουμε δηλαδή και τα τελευταία μας διαθέσιμα αυγά, ειδικά εφόσον κιόλας οι κότες μας έχουν σταματήσει να κάνουν καινούργια! Πολλές απορίες και δεν θέλω να σε γεμίσω με σκέψεις, έχεις ήδη 216 σελίδες της τροπολογίας να διαβάσεις.

Στη φωτογραφία επάνω βλέπεις τον άνδρα με τη μύτη γάντζο που με δαιμονίζει. Το Ζουζούνι το ξέρει, οπότε δεν έχω πρόβλημα, άσε που έχω φροντίσει να τον συμπεριλάβω στη λίστα με τα επιτρεπόμενα κέρατα. Η τελευταία είναι βέβαια μια λίστα που απαρτίζεται από άτομα που δεν υπάρχει περίπτωση ούτε μία στο εκατομμύριο να συναντήσω! Όχι πες μου, αλλά εσύ θα μπορούσες να αρνηθείς να τον πάρεις με το αυτοκίνητο;