Semantics^16

Καλησπέρα από την παράνοια του εγκλεισμού! Δυο βδομάδες κοντά, μέσα σε κλειστούς τοίχους, χωρίς ούτε μία επίσκεψη σε ανοιχτό χώρο και ειδικά την «Πλατεία Ανάπτυξης». Τι εννοείς δεν ξέρεις που πέφτει τούτη η πλατεία; Καλέ είναι το νέο όνομα της Πλατείας Αγίας Ειρήνης, γιατί πολύ απλά αν κρίνω από τον κόσμο που σφύζει, το γεγονός ότι δεν βρίσκεις ούτε πάσαλο να κάτσεις για έναν καφέ… πάει η Ύφεση… μας τέλειωσε ρε παιδί μου… ήρθε η Ανάπτυξη που τόσο καιρό μας τα είχε κάνει τσουρέκια ο Antoine.

Αυτές που λέτε τις δύο εβδομάδες, οι οποίες πολλά υπόσχονται να γίνουν και τρεις με το καλό, είχα την ευκαιρία να οργώσω το διαδίκτυο και να μάθω ό,τι νέο είχα αφήσει αδιάβαστο. Για να καταλάβεις, έφτασα στο επίπεδο να διαβάσω Tlife… Ναι, το ανεκδιήγητο εκείνο γραφείο που αναφώνησε “Wow!” όταν έμαθε ότι ο Ρουβάς θα παίξει Βάκχες υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Λιγνάδη (…ααα ρε Λιγνάδη που κατάντησες κι εσύ). Για του λόγου το αληθές, πάτα εδώ! Στο site του συζύγου της Τατιάνας διάβασα και για το εξώδικο των νταλικέρηδων στην εμετική διαφήμιση της Airfastickets… που ο διαφημιστής θα έπρεπε να συλληφθεί άμεσα για έλλειψη αισθητικής και IQ ραδικιού! Μέσα σε όλα αυτά, ανακάλυψα και ένα μουσικό διαμάντι (δύο για την ακρίβεια, αλλά για το άλλο θα επανέλθω με ξεχωριστό post).

Ήξερες εσύ ότι ο Πάνος Κιάμος είχε ερμηνεύσει άσμα με τίτλο «Το αίμα μου πίσω». Εγώ πάντως… ΟΧΙ! Στην αρχή, η αλήθεια είναι ότι νόμιζα ότι ο Κιάμος τα είχε φτιάξει με κάποιο Vampire και είχε καταντήσει η Blood Slut του… αλλά φευ! Έψαξα στο «έγκυρο» site της συζύγου Ευαγγελάτου, όμως το μόνο που βρήκα περί Βρικολάκων ήταν η ακύρωση του μεγαλόπνοο re-make του True Blood από το MegaTV το επόμενο season. Ο ρόλος της Sookie είχε ανατεθεί στον Πέτρο Φιλιππίδη, λόγω του ακριβώς ίδιου κενού στα μπροστινά δόντια, αλλά το project τινάχθηκε στον αέρα όταν η χορηγία της εκπομπής ανατέθηκε στα πατατάκια Tsakiris, γεγονός που εξόργισε τον μέγα ηθοποιό… για ευνόητους λόγους (δες εδώ). Κρίμα πάντως γιατί είχαν ακουστεί τρελά ονόματα στο cast, όπως για παράδειγμα της Ορθούλας Παπαδάκου στο ρόλο του Erik, της Τζο Τόγκου στο ρόλο του Bill, της Νίκης Σερέτη στο ρόλο του Lafayette και της Βάνας Παρθενιάδου στο ρόλο της Βασίλισσας των Vampires.

Η άκαρπη αναζήτηση με οδήγησε τελικά στην εξέταση του στίχου, γιατί εν τέλει πίσω από τις λέξεις πάντα κρύβεται μια μεγάλη αλήθεια! Απόρησα ειλικρινά πως δεν είχα εξ αρχής καταλάβει πως το τραγούδι αποτελεί ένα μανιφέστο οργής ενάντια στην πολιτική σκηνή αυτού του τόπου. Μη βιαστείς να το συνδέσεις με αγανακτισμένους και λοιπές μαλακίες. Το άσμα είναι έτη φωτός μπροστά από το προφανές.

Από την πρώτη στροφή κιόλας εκφράζεται πέραν κάθε αμφιβολίας η οργή του μέσου Έλληνα ψηφοφόρου που μπούχτισε από Μνημόνια, φόρους, ΕΕΤΗΔΕ, ενδεικτικές φυλακίσεις δημόσιων προσώπων, θέατρα του παραλόγου σε Προανακριτικές, Τρόικες να πηγαινοέρχονται και το Σαμαρά με ονειρώξεις ανάπτυξης να λερώνει τα βραδινά του σεντόνια. Τι άλλο να πεις στο «το πράγμα με έχεις αφήσει θηρίo μ’ ανοιχτό το τραύμα, το μυαλό σε κόμμα, η ψυχή στο στόμα, θα σε κυνηγήσω όσο χρειαστεί».

Η έκφραση «Θέλω να πάρω το αίμα μου πίσω» είναι σχεδόν μεταπολιτευτικό και συνάμα μεταμνημονιακό statement, κάνοντας για πρώτη φορά στην καριέρα του τον Κιάμο, έναν στρατευμένο ερμηνευτή! Τα πράγματα αποκρυσταλλώνονται, με ευθείες βολές ακόμα και στο sexy Alexis που ευαγγελίζεται το μονοπάτι της καταγγελίας και της επαναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου, με το στίχο: «Σε αυτή τη σχέση εφτάψυχος μπήκα, κατάφερα από θαύμα να ζήσω, διαπραγματεύσεις δεν έχει στο είπα, θέλω να πάρω το αίμα μου πίσω». Δηλαδή πόσο πιο απλά να το πει ο ποιητής;

Ο Θάνος Παπανικολάου (στιχουργός γαρ) προσεγγίζει ακόμα και το δόγμα «με εντολή Σαμαρά», καταγγέλλοντας ευθέως την κίβδηλη στοργικότητα στο προφίλ του κατ’ ευφημισμόν πρωθυπουργού που καλλιεργούν οι μανιπιουλάτορες επικοινωνιολόγοι του: «Εγκληματίας δεν είναι όποιος σε σκοτώνει, είναι και εκείνος που λέει πως σ’ αγαπά ακόμη».

Και ερωτώ… ο Μέγας Κιάμος ελάλησε! Ποιος τον ακούει εκεί έξω; Οέοοο;

Πάνος Κιάμος Το Αίμα Μου Πίσω 2012 Official...

από panosgia1

Πρωταπριλιά

Μεγάλωσε η μέρα στο περβάζι του καθενός μας, γιατί λοιπόν φωνάζεις; Έχει περάσει καιρός που σ’ αυτή τη χώρα έφτανε μονάχα ο ήλιος για να διορθώσει τα πάντα. Πλέον έχουμε ανάγκη κάτι παραπάνω, το τι μένει απορίας άξιο βέβαια! Φθάσαμε να αποδυναμώνουμε ακόμα και τα λεγόμενα του Ελύτη, αυτό το σημείο προσέγγισε πια η αυθάδεια του Έλληνα.

Σήμερα Πρωταπριλιά, η ευκαιρία να διασκεδάσουμε τις όποιες αλήθειες με ένα αθώο ή και μεγαλύτερο ψέμα. Το μόνο ένοχο ψέμα που θα προτιμούσα να πλασάρω ακόμα και στον ίδιο μου τον εαυτό είναι ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα. Ίσως αν πάθουμε σαν κοινωνία μια ομαδική παράκρουση σε αυτό το θαυματουργό λευκό ψέμα, τότε ίσως – μόνο τότε – ανατείλει μια μικρή ελπίδα στον ορίζοντα. Στο ενδιάμεσο απλά θα βαθαίνουμε σε μια εσωτερική κοινωνική υποτίμηση, η οποία αναμφίβολα μας αξίζει.

Πρώτη του μήνα πάντα κάνουμε θετικές σκέψεις, αυτό επιτάσσει η κοινή λογική. Ίσως να φταίει το γεγονός ότι είμαι περιορισμένος σε τέσσερις τοίχους, ατενίζοντας τον ήλιο έξω, μη μπορώντας να τον αφήσω να με λούσει. Όλα παίζουν το ρόλο τους. Μέρα με τη μέρα βρίσκω τον εαυτό μου διατεθειμένο μόνο να διαχειριστεί το μεσοδιάστημα, απλή διαχείριση, τίποτα περισσότερο. Λεπτό το λεπτό εγκαταλείπω κάθε στήριξη σε αυτό που ονομάζεται Έλληνας, ο χειρότερος «ανθέλληνας» θα πηγάζει πάντα εντός.

Τόσες αλήθειες, τόσα ψέματα, πώς να χωρέσουν μέσα σε μια μόνο μέρα; Σκορπίστε τα όλο το χρόνο για να βολεύει τον καθένα μας. Διαλέχτε εκείνο το ψέμα που σας βολεύει και πορευθείτε  άλλωστε η φαρέτρα του καθενός μας είναι γεμάτη από δαύτα. Προσωπικά λέω να επενδύσω σε καμιά αλήθεια – έτσι για αλλαγή – ακόμα κι αν αυτή δεν περιέχει πολλούς από εσάς…

Semantics^15

Πάμε σήμερα αρκετά χρόνια πίσω. Βρισκόμαστε στο σωτήριο έτος 1997. Στην Ελλάδα ο Παπανδρέου μας έχει αφήσει χρόνους, οι εποχές της διακυβέρνησης Λιάνη φαίνονται να έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, ο Σημίτης έχει έρθει στην εξουσία, και η Ελλάδα αρχίζει να κινείται στους ρυθμούς του Χρηματιστηρίου και του Ακάλυπτου (μορφή επιτομή της ύστερης νεοελληνικής κουλτούρας, ο οποίος όλως τυχαίως γυρίζει στις κινηματογραφικές αίθουσες με πρωταγωνιστή τον υπερφίαλο και αμετροεπή Φιλιππίδη). Εντάχθηκες στη γενική εικόνα; Όχι να ενταχθείς… γιατί σε αυτή ακριβώς την περίοδο εξελίσσεται το σημερινό μας… Semantics!

Αγαπητοί μου, θέλω να σας υπενθυμίσω ότι τον καιρό εκείνο, τα στρατευμένα τραγούδια αποτελούσαν σαφώς μια μειοψηφία. Μην κοιτάς τώρα που και η τελευταία τραγουδιάρα-το-παιζω-και-λίγο-ΣΥΡΙΖΑ αμολά ένα άσμα για την ύφεση και την ευρωπαϊκή πολιτική κρίση και το παίζει σουφραζέτα! Λίγες ήταν οι ερμηνεύτριες τότε που θα πρόσταζαν το μπούστο τους και θα μίλαγαν σχεδόν προφητικά για το δυσοίωνο μέλλον αυτής της χώρας, τόσο οικονομικά, όσο και πολιτικά. Η Καιτούλα η Γαρμπή, όμως, υπήρξε σίγουρα μία από εκείνες, η οποία παρέα με τον λαϊκό τροβαδούρο της επανάστασης Αντώνη Βαρδή και υπό την καθοδήγηση του μέγιστου μαέστρου Φοίβου, τραγούδησε το ηρωικό πλέον κομμάτι «Η Πατρίδα μου».

Το τραγούδι είναι μια μομφή στο πολιτικό κατεστημένο της μετά-Παπανδρεϊκής Ελλάδας, ένα γνήσιο μανιφέστο ενάντια στη φαινομενικά κοινωνικά προσαρμοσμένη πολιτική του ΠΑΣΟΚ, ένας καταγγελτικός απολογισμός της θητείας Παπανδρέου, μια πρώτη εκτίμηση της κυβέρνησης Σημίτη και μια μελανή πρόβλεψη για το πολιτικό μέλλον αυτού του τόπου (τύφλα να έχει ο Νοστράδαμος και ο Παΐσιος μαζί ένα πράγμα). Από τον στίχο κιόλας «πνίγεις μες στο ψέμα σου την ακριβή μου ελπίδα» βιώνει κανείς το παράπονο του μέσου Έλληνα, που απηύδησε από τη διακυβέρνηση του τόπου από την κουστωδία μιας αεροσυνοδού της Ολυμπιακής, ενώ λίγο πιο κάτω με το «κάρφωσες στην πλάτη μου με το ίδιο σου το χέρι, μέρα μεσημέρι» κατακεραυνώνει και την ύπουλη άνοδο του Σημίτη, μετά από διαδοχικά γεύματα, στα οποία ο Πάγκαλος φέρεται να πήρε ίσα με δέκα κιλά.

Το ρεφραίν άμεσο, χωρίς κανένα περιθώριο αμφισβήτησης των στρατευμένων προθέσεων του συνθέτη: «Είσαι ο ήλιος που έχει γίνει επικίνδυνος και κάθε μέρα καίει την επιδερμίδα μου», με τις αναφορές στο σύμβολο του ΠΑΣΟΚ να είναι πιο στέρεες και σαφείς από ποτέ. Μια ακόμα μομφή ενάντια στον σχετικά νέο πρόεδρο του Κινήματος είναι το «απ’ τους πολλούς πολιτικούς κι εσύ είσαι ένας από αυτούς, που ξεπουλάνε μ’ ευκολία την πατρίδα μου», με τα περιστατικά όπως το θέμα με τον Οτσαλάν και το παρ’ ολίγον θερμό επεισόδιο στα Ίμια να υφέρπουν πίσω από τις φαινομενικά αθώες λέξεις.

Το δεύτερο κουπλέ είναι εμφανώς προφητικό, αφού μας εισάγει μια δεκαετία περίπου αργότερα. Ο «ήλιος» έχει γίνει τόσο επικίνδυνος, ο οποίος με το λαμπάδιασμα μιας «δάδας» που φρόντισε να τα κάνει ολοκαύτωμα, συνετέλεσαν στο σκηνικό του τρόμου που περιγράφει η Καιτούλα. Η ερμηνεύτρια κλαίει πλάι στο κλαρίνο που ακούγεται στη γέφυρα «ζωγραφισμένος είναι πια στα μάτια μου ο πόνος», ενώ η αποκορύφωση έρχεται με το «κοιτώ πως μας κατάντησε στο πέρασμά του ο χρόνος, και με πιάνει τρόμος».

Κλείνοντας, θα ήθελα να τονίσω ότι η Γαρμπή δεν κάνει το στρατευμένο της ντεμπούτο με αυτό το πόνημα! Ήδη από το 1993 με το «Ελλάδα Χώρα του Φωτός», η Καίτη βγαίνει στην Ευρώπη, τονίζοντας την πηγή της Ελληνικής Ασθένειας, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου στους Ευρωπαίους για τα χρόνια που θα ακολουθήσουν. Αλλά ποιος άκουγε την Καιτούλα; Οέοοο; Κανείς απαντώ εγώ.  Ας τα λουστούμε τώρα…   

Semantics^14: Σάββατο

Πάντα μάνα,

τα μεγάλα της ζωής μου μαθήματα κείτονταν στ’ αμφιθέατρα.

Κει που ο από μπρος δε μου κόβει διόλου τη θέα,

όσο καπνό κι αν γιομίζει ο αγέρας.

Στο πίσω κάθισμα,

στη γαλαρία,

εξ άνωθεν της κοινωνίας.

Μες του τσιγάρου τη θολούρα,

του ξέφρενου κεφιού τη παραζάλη,

και του ποτού τη χαλαρότης.

Κείθε βιώνεις τα πάθη που τα ζώα ζαλώνουν ολημερίς.

Σαββάτο κίνησα,

διαρρηγνύοντας τα ιμάτια της Εβραϊκής μου ψυχής,

κείνης που όλοι κρύβουν βαθιά, εντός τους.

Με όλο το μίσος για τον κίβδηλο Μεσσία,

που τόσοι προσκυνούν αφειδώς στους Καινούς Σολομώντειους Ναούς.

Θαρρείς πως το ζητούμενο στέκει αν αλλαξοπίστησα;

Ποιος άθεος αφέθηκε άραγε ποτέ απ’τα δεσμά της αμφισβήτησης!

Το μόνον της ζωής μου μαρτύριο,

κείνο που με διαφεντεύει κάθε Κυριακή,

είναι η αμφιβολία.

Μονάχα τις Κυριακές!

Τούτο το Σάββατο δε μετάνιωσα,

απλά επικαιροποίησα,

πως το φίδι, ο Αδάμ κι η Εύα,

παίζουν ολημερίς στον Κήπο της Εδέμ μας.

Μα κι αν αυτό το γνώριζα με τόση θέρμη,

που και το πιο γάργαρο νερό δε σώνει να δροσίσει,

ευθύς, ιδίοις όμμασι,

είδα ξανά πως μόνος στην Εδέμ δεν είμαι.

Στέκουν εκεί, γύρω από ένα Κύκλο.

Εκείνοι.

Να ξέρεις μάνα, του το κρατώ αυτού του Κόσμου,

που δε λυγίζω τον εαυτό τους.

Κι άλλα δίχτυα, δε βαστώ να ρίχνω

για μια φορά,

ίσως μονάχα μια,

ολάκερος θα ανοίξω.

Αλλά και πάλι,

απλά μπορεί.

υ.γ. Ένα διαφορετικό Semantics, πιο προσωπικό, χωρίς μασημένη τροφή. Σαν να λέμε «δικό σας». Κάποιοι θα καταλάβουν, κάποιοι όχι. Στην τελική, μερικά πράγματα στη ζωή γίνονται απλά… έτσι! Το παρόν Semantics είναι παράλληλα και Sing Along Draft. Δύο σε ένα σαν να λέμε…

Elites

Ο Θάνος Δημάδης δημοσίευσε τις προάλλες ένα ενδιαφέρον άρθρο στη Huffington Post (δες εδώ), το οποίο προκάλεσε κύμα ενθουσιασμού στα κοινωνικά δίκτυα. Τι είπε ο Δημάδης που μας έκανε τόσο εντύπωση, πέρα από κάποια αυτονόητα (τουλάχιστον στην Ελλάδα) πράγματα; Ουσιαστικά τόνισε τη σημασία των elites ως  παράγοντα συντήρησης μιας παθογόνου κατάστασης, αλλά κι ως πηγή εναντίωσης στην οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής. Μολαταύτα το μότο «the change we need» φαίνεται πιο επιτακτικό από ποτέ για την περίπτωση του Έλληνα Ασθενή.

Ο φαύλος κύκλος του κακού κατά το Δημάδη λειτουργεί με ένα μίγμα πολιτικών, ανθρώπων των media και πλουσίων επιχειρηματιών, οι οποίοι αλληλοϋποστηρίζονται - μέσα σε μια λογική omerta - έτσι ώστε να μεγιστοποιούν τα κέρδη τους. Το παράδοξο της ελληνικής πραγματικότητας, όπως σημειώνει κι ο ίδιος ο συγγραφέας, στέκει στο γεγονός ότι τα μέλη εκείνων των elites που συντέλεσαν στη γιγάντωση αυτού του νοσηρού κοινωνικού μορφώματος, υπόσχονται τώρα πλέον να αποτελέσουν τους φορείς αλλαγής και εξυγίανσης του. Το τελευταίο, ο Δημάδης το σχολιάζει χαρακτηριστικά ως «οξύμωρο», επισημαίνοντας ότι οι Έλληνες πολίτες φέρουν σοβαρές αμφιβολίες επί της ρεαλιστικότητας του όλου εγχειρήματος!

Σε γενικές γραμμές δεν έχω εμφανείς λόγους να διαφωνήσω με το Δημάδη, ωστόσο οφείλω αρχικά να σημειώσω δύο σοβαρές ενστάσεις. Πρώτον, θεωρώ πως ο ορισμός των κοινωνικών elites που δίδει είναι εξαιρετικά περιορισμένος, αγνοώντας επιδεικτικά - απορίας άξιο γιατί – άλλες κοινωνικές ομάδες που αποτελούν πηγές συντήρησης της ελληνικής παθογένειας (π.χ. κλειστά επαγγέλματα, δημόσιοι υπάλληλοι, εργατικά συνδικάτα, κλπ.). Δεύτερον, βρίσκω εξαιρετικά αισιόδοξη – στα όρια του ρομαντισμού - την απόφαση του να παρουσιάσει τον Έλληνα ως συνειδητό πολίτη, ο οποίος μάλιστα εκφράζει σθεναρά και εύληπτα την αντίδραση του. Σε αυτή την κατεύθυνση περίτρανα μπορεί να τον διαψεύσει ένα σύνολο αποδεικτικών στοιχείων, όπως η κατάληξη του κινήματος των «Αγανακτισμένων», τα αποτελέσματα δυο εκλογικών διαμαχών, οι απαιτήσεις του συνόλου των απεργιακών κινητοποιήσεων, κλπ. Θέτοντας μια καθαρά προσωπική – αναμφίβολα μεροληπτική – οπτική, νιώθω ότι ο Έλληνας συνεχίζει να βρίσκεται σε μια κοινωνική και πολιτική σύγχυση. Κοινωνική μεν γιατί εντός του παλεύει με το συντηρητικό υπόβαθρο του «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» έναντι της επιτακτικής ανάγκης προόδου και μοντερνισμού (κύρια μάλιστα εξήγηση του γιατί η ελληνική ψήφος αγανάκτησης οδηγήθηκε προς τη Χρυσή Αυγή και τους ΑΝ.ΕΛ., σε αντίθεση με τα πρόσφατα αντίστοιχα εκλογικά αποτελέσματα στην Ιταλία), Πολιτική δε γιατί αρνείται πεισματικά να αποδεχθεί τις προσωπικές του ευθύνες ανοχής, αποδοχής και συντήρησης ενός καθεστώτος επί δεκαετίες. Το πιο κρίσιμο στοιχείο στο δρόμο της ανάπτυξης της ελληνικής κοινωνίας – και συνεπακόλουθα της οικονομίας – είναι μια εκ βαθέων αυτοκριτική, η οποία απουσιάζει σε κάθε σφαίρα της κοινωνικοπολιτικής δράσης. Όσο η τελευταία εκλείπει, τόσο η κοινωνία θα μαστίζεται από μια καταστροφική ανισορροπία!

Η «Δικτατορία των Elites» – ανεξαρτήτως των όποιων ενστάσεων σχετικά με το πραγματικό εύρος της – είναι βεβαίως υπαρκτή, αυτό κανείς δεν μπορεί να το αρνηθεί (ίσως μόνο συστηματικά να το αγνοεί)! Στο πλαίσιο αυτό, επιχειρώντας μια εύλογη δρασκελιά, ο Δημάδης υπογραμμίζει πως η Ευρώπη δείχνει να παραβλέπει αυτή την ιδιαιτερότητα της ελληνικής κοινωνικής παθογένειας. Η προσωπική μου εκτίμηση είναι πως αυτός ο στρουθοκαμηλισμός επιχειρείται συνειδητά, αναδεικνύοντας για μια ακόμη φορά το κρίσιμο ζήτημα της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης και της εν γένει Αλληλεγγύης. Δια της παρούσας ύφεσης, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αποδείξει ακόμα και στους πιο uber-Ευρωπαϊστές ότι δε δρα διόλου με κίνητρα αλληλεγγύης, παρότι μπορεί η Κομισιόν να διαρρηγνύει τα ιμάτιά της πως θα έπεφτε ως άλλη Μαγδαληνή στα πόδια της «εσταυρωμένης» Ελλάδας. Ως ένας μάλλον αμφισβητίας της έννοιας της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Ολοκλήρωσης, βρίσκομαι διατεθειμένος να κατηγορήσω πιότερο τις Ελληνικές Κυβερνήσεις για το θέμα του χειρισμού της Ύφεσης, παρά το σκληρό πυρήνα των Βόρειο-Ευρωπαϊκών χωρών που στο όνομα της Ενωμένης Ευρώπης επιδιώκουν η κάθε μία τα δικά της συμφέροντα.

Η πηγή του προβλήματος ωστόσο παραμένει. Η Τρόικα ζητά από την Ελλάδα και τους Έλληνες να αλλάξουν μια κουλτούρα δεκαετιών. Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι αυτό, αλλά το γεγονός ότι απαιτεί αυτό να γίνει μέσα σε λιγότερο από δέκα χρόνια. Αργά ή γρήγορα οι Ευρωπαίοι κι Εμείς θα καταλάβουμε ότι αυτό είναι φυσικώς αδύνατο. Αν για οποιοδήποτε λόγο δεν εξασφαλιστεί η οικονομική μεγέθυνση της χώρας, από την οποία και θα έρθει έπειτα η εν γένει ανάπτυξη, τότε η Ελλάδα - και σε μεγάλο βαθμό και η Ευρώπη - θα μπει σε ένα δεύτερο κύκλο Κρίσης, κι όχι απλής Ύφεσης πλέον…

        

Η Λάμπα

Το φως στο γραφείο τρεμοπαίζει. Το αφεντικό δηλώνει ότι δεν έχει χρήματα να αλλάξει τη λάμπα φθορίου, οπότε θεωρεί συνετό να φθάσω αντ’ αυτού εγώ στα όρια της επιληψίας. Δε γνωρίζω τι με πειράζει πιότερο, το ότι δε μπορεί να δώσει δέκα ευρώ για μια γαμωλάμπα ή ότι δεν εκδηλώνει καν το ενδιαφέρον να την αποσυνδέσει προς χάριν της οπτικής μου υγείας; Απάντηση δε λαμβάνω όσο και να το παλεύω μέσα μου.

Χτες έκλεισα τρεις μήνες απλήρωτος. Ειλικρινά διερωτώμαι γιατί έρχομαι πια στο γραφείο. Ίσως για να διατηρήσω την ευκαιρία να πάρω πίσω τα χρωστούμενα κάποια στιγμή στο μέλλον και ευθύς να ρίξω μια μούντζα στο αφεντικό, κλείνοντας με στόμφο την πόρτα πίσω μου, σε εκείνο το θλιβερό τριάρι στον τρίτο όροφο μιας πολυκατοικίας στα Πατήσια. Για κάποιο παρανοϊκό λόγο έχω την ιδέα ότι με αυτό θα ξεθυμάνω, μπορεί και να ‘χω δίκιο, το πιο πιθανό ωστόσο είναι να πέφτω πέρα για πέρα έξω στις προσδοκίες μου.

Εχθές άκουσα τη Γιώτα, την κοπέλα από το Λογιστήριο, να μιλά περί πιθανών περικοπών μέσα στους επόμενους δύο μήνες. Φαντάζεσαι; Η αλήθεια είναι ότι θα ήμουν από τους πρώτους που θα επέλεγε να φύγουν, σάμπως θα μου δώσει και καμιά μεγάλη αποζημίωση; Από την άλλη, γι’ αυτό μένω στο γραφείο μέχρι τις εννέα κάθε βράδυ, κι όλα αυτά για εξακόσια ευρώ. Δεν παραπονιέμαι, άλλοι δεν έχουν καν δουλειά, δεύτερο σπίτι ο ΟΑΕΔ, ανταλλάσσουν δώρα κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα με τις υπαλλήλους στο γκισέ. Ούτε λόγος, καλά είμαι, όσο κι αν αναλογίζομαι ακόμα εκείνη τη μούντζα που λέγαμε.

[…] 

Το φως δεν έχω ιδέα αν τρεμοπαίζει ακόμα στο γραφείο. Είναι έξι μήνες που πήρα το ραβασάκι με την απόλυση. Στράφι πήγε κι η πόρτα που θα χτύπαγα κατά την παραίτηση, τώρα το μόνο που ‘μεινε είναι μια δικαστική διαμάχη για τα χρωστούμενα, η οποία ανάθεμα κι αν έχω ιδέα πότε θα τελεσιδικήσει με τις ταχύτητες της Ελληνικής Δικαιοσύνης που κάνουν το Flash Gordon να σκάει στα γέλια.

Μπορεί να μην το πιστέψεις, αλλά πριν λίγο ακριβώς από πάνω μου άρχισε να τρεμοπαίζει μια λάμπα. Αναρωτήθηκα αν αυτή θα ήταν η τύχη μου όπου και να πήγαινα από εδώ και πέρα; Άλλοι με ένα μαύρο συννεφάκι κι εγώ με μια λάμπα που μόνιμα θα τρεμοπαίζει. Σε τελική ανάλυση, θα πίστευε κανείς ότι στην αίθουσα αναμονής ενός αεροδρομίου, δε θα έπρεπε ποτέ να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Θαρρείς και μ’ άκουσε κάποιος, μετά από πέντε λεπτά έσκασε από τη γωνία ένα συνεργείο με το ανταλλακτικό ανά χείρας. Ήταν κάπου σε εκείνο το σημείο που συνειδητοποίησα ότι όλη η χώρα συνωμοτούσε μεθοδικά υπέρ της μετανάστευσής μου. Μπορεί στο γραφείο κάτι πάντα να υπολειτουργούσε, αλλά το αεροδρόμιο βρισκόταν στην πένα.

Σκέφτομαι ώρες-ώρες μήπως κι εγώ έμοιαζα με μια λάμπα που τρεμόπαιζε. Πόσο αγόγγυστα θα σκεφτόταν κάποιος να με πετάξει για να πάρει μια άλλη, να με αντικαταστήσει με κάποια νέα; Τι θα συνέβαινε, όμως, αν μία στο εκατομμύριο δεν ήμουν εγώ η προβληματική, αλλά το ηλεκτρικό κύκλωμα; Κι έστω ότι σύντομα θα πιστοποιούσαν οι ηλεκτρολόγοι τα περί ορθής μου παραγωγικότητας, ποιος μου λέει ότι εγώ δεν θα ήμουν ήδη στο κάδο ανακύκλωσης ή ακόμα χειρότερα σ’ ένα κάδο απορριμμάτων; Πόση άραγε σπατάλη…            

Σκέψεις

Το ανθρώπινο είδος αρέσκεται σε διλήμματα  του κάνουν τη ζωή πιο ιντριγκαδόρικη, υπερτονίζοντας τη δραματικότητα της επιλογής που παίρνει τιμές 0 και 1, ως άλλη ψευδομεταβλητή. Η ζωή είναι γεμάτη τέτοια διλήμματα  μερικά εκ των οποίων έχουν όντως μια κάποια αξία, ενώ άλλα είναι τόσο κίβδηλα, όσο και τα κίνητρα εκείνων που τα θέτουν ως τέτοια. Τα διλήμματα ακροβατούν πάντα – μα πάντα – ανάμεσα στα άκρα, αυτό είναι και εν τέλει το νόημα τους, σαν τη λειτουργία ενός διακόπτη που από τη μία ανάβει και από την άλλη σβήνει το φως. Καλό ή κακό, μαύρο ή άσπρο, βουνό ή θάλασσα, δημοκρατία ή δικτατορία…

Τις τελευταίες μέρες παρακολουθώ με απορία τα τεκταινόμενα γύρω από τη σύλληψη των νεαρών τρομοκρατών. Διαβάζω τα ειδησεογραφικά sites, χαζεύω τα tweets πολλών χρηστών στο Internet και παρακολουθώ τις ενημερωτικές εκπομπές στην τηλεόραση. Με αυτό τον τρόπο καταφέρνω βήμα-βήμα να συνθέσω την παλέτα της ελληνικής κοινωνίας, η οποία μέσα στην ύφεση που διανύει φαίνεται να έχει χάσει και την τελευταία σταγόνα ορθολογικότητας που διέθετε.

Ας βάλουμε τα δεδομένα κάτω! Έχουμε τέσσερα παιδιά που συλλήφθηκαν με τη κατηγορία της ένοπλης ληστείας με όμηρο σε μια τράπεζα στην Κοζάνη. Από διασταυρώσεις αποτυπωμάτων και λοιπού γενετικού υλικού ταυτοποιήθηκε ότι έχουν σχέση με μία τρομοκρατική οργάνωση νέας κοπής που πριν λίγο καιρό επιχείρησε ένα τρομοκρατικό χτύπημα σε γνωστό πολυκατάστημα. Ένας εκ των συλληφθέντων ήταν καρδιακός φίλος του ατυχή Γρηγορόπουλου που εκτελέστηκε εν ψυχρώ το Δεκέμβρη του 2008 από έναν αστυνομικό στα Εξάρχεια (ο συλληφθέν ήταν μάλιστα και αυτόπτης μάρτυρας στη δολοφονία). Ο εν λόγω νεαρός είναι απόγονος γνωστής εύπορης οικογένειας των Βορείων Προαστίων. Η Ελληνική Αστυνομία δημοσίευσε ηλεκτρονικά επεξεργασμένες φωτογραφίες των συλληφθέντων, στις οποίες ήταν εμφανή σημάδια κακοποίησης που έγιναν είτε κατά τη διάρκεια της σύλληψης, είτε σε ύστερο στάδιο (αυτό μάλιστα έχει γίνει αντικείμενο δικαστικής έρευνας). Αυτά είναι σε γενικές γραμμές τα στοιχεία που διαθέτουμε.

Για να προχωρήσω στη στοιχειοθέτηση των όσων πω παρακάτω, ας κάνουμε κάποιες παραδοχές που θα αποδεχτούμε ως ex nihilo αξιώματα, διότι αλλιώς δεν μπορούμε να έχουμε κοινό τόπο διαλόγου. Πρώτον, η βία οποιασδήποτε μορφής είναι κατακριτέα σε μια δημοκρατική κοινωνία. Δεύτερον, η λαϊκή δυσαρέσκεια οφείλει να εκφράζεται μέσα από νόμιμες διαδικασίες, σεβόμενη τα δικαιώματα της πλειοψηφίας. Τρίτον, η πλειοψηφία είναι σαφώς ο γνώμονας οποιασδήποτε πολιτικής πράξης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η μειοψηφία οφείλει να παραγκωνίζεται στο βωμό της πλειοψηφίας.

Η λαϊκή οργή σε μια κοινωνία που δοκιμάζεται για πέμπτο συνεχόμενο χρόνο στην ύφεση είναι κάτι απόλυτα αναμενόμενο. Ποια όμως πρέπει να είναι η διέξοδος έκφρασης αυτής της δυσαρέσκειας; Προσωπικά μιλώντας είμαι απέναντι σε οποιαδήποτε μορφή άσκησης βίας, ακόμα κι αν κάποιες φορές ενδόμυχα μπορεί και να χαιρόμουν αν αυτή διοχετευόταν σε άτομα που φέρουν μεγαλύτερη ευθύνη για τη σημερινή πολιτική και οικονομική κατάσταση. Το δικαίωμα της ζωής είναι αναφαίρετο και δεν μπορώ να επιτρέψω σε κανέναν να το καταπατά, όσο ιδεολογικά φορτισμένος και να είναι ο σκοπός του. Από αυτή τη σκοπιά ποτέ δεν θα μπορέσω να είμαι πλάι σε αυτά τα παιδιά. Μπορώ να κατανοήσω τους παράγοντες που τους ώθησαν σε αυτές τις επιλογές (σε μεγάλο βαθμό και να εξηγήσω), αλλά δεν πρόκειται ποτέ να τους συμμεριστώ ή να τους δικαιολογήσω. Αξίζει να σημειώσω ότι δε θεωρώ διόλου παράξενο το γεγονός πως αυτά τα παιδιά προέρχονται από ιδιαίτερα εύπορες οικογένειες, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται.

Στην αντίπερα όχθη, δεν μπορώ επίσης να συνταχθώ με τις εικόνες τεσσάρων παιδιών που εμφανίζονται εμφανώς κακοποιημένα. Πόσο μάλλον δε όταν η Αστυνομία επιλέγει να κάνει επεξεργασία των φωτογραφιών επιπέδου ερασιτέχνη, λειτουργώντας έμπρακτα εκδικητικά απέναντι τους. Το αν οι μώλωπες έγιναν πριν ή μετά τη σύλληψη μένει να αποδειχθεί, το γεγονός όμως του δόλου εκ μέρους της ΕΛ.ΑΣ. μένει, ανεξαρτήτως του όποιου δικαστικού πορίσματος.

Η κοινωνία από την άλλη είναι μοιρασμένη, ενώ για πολλούς στέκει αδιανόητο να είσαι ενάντια και των παιδιών, αλλά και της αστυνομίας (το γιατί ακόμα το ψάχνω!). Τα διλήμματα που λέγαμε είναι και πάλι εδώ, προσδιορίζοντάσε είτε χρυσαυγίτη, είτε αναρχικό, ανάλογα με το ποια πλευρά θα διαλέξεις. Η τυχόν επιλογή ενός ορθολογικού δημοκρατικού πολίτη λείπει, είτε γιατί η «αγανάκτηση» μας δε μας το επιτρέπει, είτε γιατί δε συμφέρει το πολιτικό σύστημα, είτε γιατί εν τέλει ο Έλληνας πολίτης στερείται σύνθετης και αναλυτικής σκέψης. Από αυτές τις μικρές, όμως, λεπτομέρειες μπορείς να καταλάβεις ότι ο δρόμος της ύφεσης προβλέπεται μακρύς…    

The Song

Το έχω χαρακτηρίσει σαν το τραγούδι του 2012. Έχω ξεκαθαρίσει ότι μου βγάζει το πιο British feeling που έχει καταφέρει τραγούδι τα τελευταία χρόνια. Αγάπησα εκ νέου τη Rihanna μέσα από αυτό. Όταν το ακούω χαμογελώ σα χαζό παιδί και κουνιέμαι ασυνείδητα ελαφρά στο ρυθμό του. Κάποιες φορές έκλαιγα πάνω στο ποδήλατο όταν το άκουγα στο Νησί, σκεπτόμενος τι άφησα πίσω στην Ελλάδα. Μετά από καιρό με ταξίδεψε μια version του σε μια παράσταση στο Γκάζι, με μια ερμηνεία που είναι παρασάγγας η καλύτερη από όσες έχω ακούσει (δυστυχώς μη μπορώντας να τη βάλω εδώ)!

Συνοπτικά, για όλες τις αγάπες που βρήκατε κάτω από ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες, εκεί που λέγατε ότι τίποτα δεν είναι ορθό, ότι τίποτα δε σας γεμίζει με ελπίδα, ότι όποια σκέψη και να κάνετε πάντα θα πέφτετε πάντα στο κενό της μοναξιάς. Ξέρω πως ακούγεται μελό, πολλοί θα πουν και ηλίθιο, αλλά συχνά εκεί που δεν το περιμένεις, εκεί που έχεις παραιτηθεί, εκεί που ψάχνεις για κάτι άλλο, εκεί που τελοσπάντων όλα φαίνονται απέλπιδα, μια λάμψη σκάει και σου ξεδιαλύνει λίγο το σκοτάδι. Δεν είναι ανάγκη να είναι ένας έρωτας! Μπορεί να είναι ένας νέος φίλος, μια βοήθεια από το πουθενά, μια δουλειά, ένα χαμόγελο από το διπλανό. Δεν έχει σημασία, ο έρωτας είναι παντού, είναι εκεί έξω, είναι η θέρμη του ήλιου πάνω στο πρόσωπο σε μια πρωινή κυριακάτικη βόλτα. Ο έρωτας δε χωρά ορισμούς!

Για μένα τι λέει αυτό το τραγούδι; Σας τα είπα και πάνω. Να προσθέσω κάτι απλό: αν έχουμε ένα τραγούδι, στο μυαλό μου θα είναι μέχρι σήμερα αυτό… σε όποια εκτέλεση κι αν υπάρχει… αλλά περισσότερο σε εκείνη στο Γκάζι από την Αλίκη… γιατί πολύ απλά… σε είχα δίπλα μου!!!   

Thoughts

Πέρασαν σχεδόν 20 μέρες από την τελευταία ανάρτηση, τη βραδιά στο ημίψηλο τραπέζι κάπου στον Κεραμεικό. Στο ενδιάμεσο, παρά τις όποιες προσδοκίες, δεν κατάφερα να πετύχω την Έξοδό μου από την πραγματικότητα. Αυτό βλέπεις δεν είναι εφικτό για τους προσεχείς μήνες, για πιο μετά και πάλι δε σου ορκίζομαι, έχω μάθει στη ζωή μου να είμαι ανοικτός στα σημάδια της τύχης που μπορεί να σπαρθούν στο διάβα μου. Ωστόσο, στο μεσοδιάστημα αυτό διάνυσα ήσυχες μέρες αδείας και χαλάρωσης, οι οποίες συνοδεύτηκαν από παραπανίσια κιλά, χαρούμενες ώρες με το Ζουζούνι και γενικά γιόμισα από αγαπημένα πρόσωπα και στιγμές με πολύ γέλιο. Η επιστροφή στη δουλειά – έτσι έχω αποφασίσει να αντιμετωπίζω όλο το θέμα της θητείας, κάτι σαν internship – συνοδεύτηκε από τα καθημερινά τσιτάτα του Χρυσαυγίτη, ο οποίος λίγο πολύ - χωρίς να το θέλει βέβαια – κατήργησε εκτός από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου ΚΑΙ το Έπος του 1940. Άραγε όταν λένε ότι ο στρατός είναι μεγάλο σχολείο, εννοούν το γεγονός της αναγκαστικής συναναστροφής με ανθρώπους, με τους οποίους υπό άλλες συνθήκες δεν θα τους απεύθυνες καν το λόγο;

Σε ξεχωριστή σελίδα, μέσα σε αυτές τις γιορτές υπήρξαν στιγμές που μου έλειπε το Νησί. Αρνήθηκα στην αρχή να το παραδεχτώ, ένιωθα ότι πρόδιδα τη σχέση μου που υπέμενε ένα χρόνο φυγής, τους κοντινούς μου ανθρώπους που άφηναν μια καρέκλα κενή στους καφέδες στην αγαπημένη μας καφετέρια, τους γονείς που περίμεναν καρτερικά πάνω από ένα skype. Μολαταύτα, αναλογιζόμενος όλα αυτά, συνέχιζα να λησμονώ λεπτομέρειες του βίου εκεί στο νησιωτικό Βορρά. Μια πολύ αγαπημένη μου ύπαρξη, όταν της το εκμυστηρεύτηκα τις προάλλες, μου είπε ότι είναι άδικος κόπος, καθώς όταν είμαι εκεί θα μου λείπει το εδώ, ενώ όταν βρίσκομαι στην Ελλάδα θα μου λείπει πάντα το Νησί. Μπορεί να έχει και δίκιο, αλλά δεν μπορώ παρά να αναρωτιέμαι ποιοι είναι οι συμβιβασμοί που πρέπει να κάνει κανείς στη ζωή του. Ποιο είναι το φυσικό όριο που μπορεί να θέσει κάποιος στα θέλω του.

Γνωρίζω καλά, είμαι σχεδόν βέβαιος, ότι δεν θέλω να γυρίσω στο Νησί με τους όρους που αρχικά πήγα, το κόστος βλέπεις θα είναι δυσβάσταχτο πλέον. Δεν αντέχω να βιώσω ξανά εκείνο το πρώτο κλάμα όταν έκλεισα τη πόρτα του καινούργιου μου σπιτιού και σε πήρα τηλέφωνο.  Θέλω, είμαι σίγουρος πλέον, πως το επόμενο κλείσιμο πόρτας οφείλει να είναι διπλό, όχι για να γλιτώσω το κλάμα, αλλά για να είναι απλά διπλό.  

Έξοδος^2013

Πέρασε και η χρονιά! Για απολογισμούς δεν έχω όρεξη, τους βαρέθηκα. Οι απολογισμοί είναι ψυχοφθόροι από κάθε άποψη (…εντάξει, έχεις δίκιο πως σίγουρα θα ξανακάνω, αλλά άσε με να γκρινιάζω τώρα!), άσχετα αν το 2012 είχα να αθροίσω ένα σωρό πράγματα, τόσο ανομοιογενή μεταξύ τους. Η ζωή στο Νησί, το λειψό καλοκαίρι και ο στρατός είναι μερικές μόνο από τις εικόνες που συνθέτουν το μεγαλύτερο καμβά του χρόνου που πέρασε και πίσω δε γυρνά. Νέα άτομα, νέες εμπειρίες, νέες στιγμές που στοιβάζονται με υπομονή στο σωρό του βίου μου.

Σας είχα ενημερώσει σχετικώς, αλλά την Κυριακή που μας πέρασε, λίγο πριν αλλάξει ο χρόνος, πήγα και είδα την παράσταση που σας είχε συστήσει στην προηγούμενη ανάρτηση. Προφανώς και δεν έχω λόγο να μη συνεχίζω να σας τη συστήνω ανεπιφύλακτα για τις επόμενες 4 Κυριακές που θα παίζεται. Κάπου εκεί, σε ένα σκαμπό στην Αυλαία, με την καλύτερη παρέα του κόσμου, συντροφιά μελωδιών που με έκαναν να ταξιδεύω άλλες φορές νοσταλγικά, άλλες θυμωμένα και άλλες εντελώς ονειρικά βρέθηκα να σκέφτομαι φευγαλέα τη ζωή μου μέσα στα επόμενα χρόνια. Σε μια χώρα που αλλάζει, μια κοινωνία που δοκιμάζεται, μια γενιά που προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει γιατί της συμβαίνει ό,τι της συμβαίνει, αλλά παράλληλα δεν παύει να ελπίζει... να ονειρεύεται… να σκέφτεται τι να κάνει στο επόμενο σταυροδρόμι. Όποια απόφαση και να πάρω, ειδικά μετά από το trance που διανύω, νομίζω ότι το μόνο σίγουρο, το μόνο στέρεο πράγμα στο οποίο πιστεύω είναι στους ανθρώπους γύρω μου. Άλλοι έστεκαν στις μοναξιές μου στο Νησί μέσα από ένα Skype, άλλοι μέσα από ατέλειωτα threads στο Facebook, άλλοι με απολαυστικές συζητήσεις στο Κέντρο Εκπαίδευσης. Στο γύρνα μου, στην επιστροφή στη βάση της καρδιάς μου, γέμιζαν με θέρμη τα Σαββατόβραδα πάνω σε έναν καναπέ. Νομίζω, είμαι σχεδόν σίγουρος, ότι όσο έχω αυτούς, δεν έχω τίποτα να φοβάμαι…

Κάθε νέος χρόνος είναι ευκαιρία για αυτό το επίθετο που συνειδητά χρησιμοποιούμε… για το νέο! Παράλληλα με τα προφανή, δηλαδή την υγεία και την όσο το δυνατόν οικονομική ευκολία, ένα έχω μόνο να ευχηθώ: πολλές, δυνατές και γόνιμες νέες στιγμές! Και να σου εκμυστηρευτώ και κάτι; Αν, λέω αν, κάνεις και κάνα νέο λάθος, μη σκας, κι αυτό εσύ είσαι… άκου με!

Σε αφήνω με το τραγούδι που αγάπησα όσο κανένα άλλο μέσα στο 2012. Επίσης, αν πας στο Έξοδος δώσε σημασία όταν θα το ερμηνεύσει μια αξιολάτρευτη και ταλαντούχα νέα ηθοποιός σε μια ταξιδιάρικη διασκευή…

Καλή χρονιά φάτσες!