SMASH

Ήρθε η ώρα να ομολογήσω ότι είμαι τέκνο της παγκοσμιοποίησης. Με λίγα λόγια, γνήσιο σκλαβάκι της Coca-Cola (zero παρακαλώ…τι άλλο θα μπορούσα), λάτρης της pop κουλτούρας, άμεσα αντιδραστικός στους ήχους ρυθμικών beats και προσκυνητής των αλογίσιων Burger King. Για όλα τα παραπάνω δεν είμαι ενδεχομένως περήφανος, αλλά δηλώνω πιστός σκλάβος των παθών μου, μη νομίζεις, μόνο και μόνο για να επιβεβαιώσω το δόλιο τον Hume.

Σαν γνήσιο, λοιπόν, παιδί της εποχής του καπιταλισμού, και δη του αμερικάνικου, αγαπώ τα αμερικάνικα serials. Ορίστε, το έβγαλα από πάνω μου και ησύχασα. Ιδιαίτερα από τότε που τα torrents έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής διολισθαίνω όλο και πιο πολύ στο δρόμο της αμαρτίας να κρυφοκοιτάζω από την κλειδαρότρυπα την αμερικάνικη κοινωνία, τόσο αυτή που πραγματικά είναι, όσο κι αυτή που οι πάσης φύσεως παραγωγοί θέλουν να μας δείχνουν.

Μέσα στο συνονθύλευμα των serials, τις δύο τελευταίες season ξεχώρισα μια παραγωγή ιδιαίτερη. Ως λάτρης των musicals, δεν μπορούσα παρά να ξεχωρίσω το SMASH, το οποίο αφορούσε τον άγνωστο για πολλούς κόσμο του Broadway, την κοιτίδα του αμερικάνικου θεάτρου. Δολοπλοκίες, έρωτες, αμερικάνικα όνειρα, ιδρώτας, μίση, αγάπες, φιλίες, πρόβες, castings, όλα μπλέκουν υπέροχα σε ένα serial που κράτησε δύο μόνο seasons. Οι ήρωες εξαιρετικά δομημένοι, με τα όνειρα και τα εμπόδια του καθενός να προβάλλουν σε κάθε επεισόδιο, προχώρησαν δύο ολόκληρες seasons, με τη δεύτερη να είναι σκάλες ανώτερη, πληρέστερη και αισθητικά πιο άρτια από την πρώτη (πράγμα εξαιρετικά σπάνια για τηλεοπτικό προϊόν).

Παρότι, το Glee χρονικά προπορεύεται του SMASH, μπορούμε επί της ουσίας να μιλάμε για δύο τελείως διαφορετικά προϊόντα. Πρώτα από όλα το SMASH διαθέτει συνεκτικό storyline και πλήρεις χαρακτήρες, σε αντίθεση με το εφηβικό και παράταιρο Glee. Επιπλέον, το τελευταίο στηρίχθηκε αποκλειστικά στη διασκευή γνωστών τραγουδιών, ενώ το SMASH προχώρησε ένα βήμα πιο πέρα, με το μισό πλήθος των τραγουδιών να είναι original συνθέσεις. Για το τέλος, αξίζει κάποιος να σημειώσει και τα μεγάλα ονόματα που θα δει κανείς στο SMASH, όπως οι Anjelica Huston, Debra Messing, Jack Davenport, Katharine McPhee, Christian Borle και Megan Hilty, ενώ στο τιμόνο της παραγωγής συναντάμε τον Steven Spielberg.

Σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να εισέλθετε στον κόσμο του SMASH, εκεί που η απλή γκαρσόνα έχει δικαίωμα να γίνει πρωταγωνίστρια, λιώστε στο παραμύθι που μπορεί να σας πουλήσει ο λαμπερός κόσμος του Broadway και κουνηθείτε στους ρυθμούς της μουσικής, με ένα αυθεντικό αμερικάνικο προϊόν. Being gay…is always a plus!

Motto του serial είναι “Τα αστέρια δεν γεννιούνται, δημιουργούνται”. Ευκαιρία να γίνεται μάρτυρες αυτής της διαδικασίας… χωρίς καθόλου ενοχές… 

  

Το Μαξιλάρι

Source: http://aviewoflife.tumblr.com/

Χωρά η αγάπη κουβάρι, σε κρεβάτι μονό;

Μπορεί η απουσία να μοιάζει φυλακή;

Δώσε μου απόκριση, κάνε με κοινωνό.

Απάντηση κενή, μ' ένα άδειο μαξιλάρι οπτική.

Φαντάζει τόσο δύσκολο, η πρώτη νύχτα απούσα.

Τριγύρω όλα άτονα, σε απόχρωση χακί.

Ιδρώνω το προσκέφαλο, μ' αναμονή παρούσα.

Μ' ένα σεντόνι ατέλειωτο κι η απόσταση γιομίζει το σακί.

Τώρα πικρός καφές, σ' ένα ποτήρι πλαστικό.

Μια ρουφηξιά καπνού, λίγο πριν πω ένα γεια,

απ' τον καπνό που μήτε κάνω, μ' ένα τσιγάρο δανεικό.

Εγώ στον εγκλεισμό, κι εσύ έξω, για δουλειά.

Αξίωμά μου μέγα: η αγάπη δεν τελεύει.

Ορκίζομαι ολημερίς σ' αυτήν την αρετή,

τη μόνη έννοια που τη ζωή μας διαφεντεύει,

αφόρητα ασήκωτη, μα τόσο θαρρετή.

Μόνος Θεός που αγόγγυστα πιστεύω,

ως τιμητής της όποιας προσευχής,

ο θείος νόμος για ό,τι κι αν ζηλεύω

είναι η ελπίδα, φαρέτρα κάθε αντοχής.

Πράσινες μέρες, που αποσώνουν.

Μονάχα η θύμηση τους, με κάνει να γελώ.

Μα αυτή τη νύχτα, που τ' όνειρα ελαττώνουν,

δαύτο το μαξιλάρι, το χακί, με κάνει τόσο να πονώ.

Δαίμονες

Ήταν θαρρώ από εκείνες τις στιγμές που το θέατρο δεν είναι αρκετό για να παραδώσει ένα πλήρες αποτέλεσμα. Ακόμη κι η υπέροχη αρχιτεκτονική του Παλλάς, με την εντυπωσιακή μαρμάρινη σκάλα στην είσοδο, το ολόφωτο ταβάνι με τις πτυχώσεις και τις κάπως άβολες καρέκλες, ήσαν λες και δεν γιόμιζαν τα κενά με τα οποία έφευγες κάπου στα μεσάνυχτα.

Τα τελευταία χρόνια, το αθηναϊκό κοινό έχει καλομάθει, έχει γίνει πιο υποψιασμένο, ένα μέρος του τουλάχιστον. Το West End βλέπεις δεν είναι πια τόσο μακριά, πέντε τσιγάρα δρόμος με την Aegean ή εναλλακτικά ικανοποιητικές επιλογές ανάμεσα σε παραγωγές που ταξιδεύουν από το εξωτερικό μέχρι και την Ψωροκώσταινα. Όλο και πιο συχνά, τελευταία, μπορεί κιόλας να δει κανείς κι ελληνικές παραγωγές που στέκονται επάξια δίπλα σε αδελφάκια τους από την ξενιτιά. Καθοριστικό ρόλο σε αυτή τη μετάλλαξη έχει παίξει η λειτουργία του Θεάτρου Badminton και λίγο αργότερα του ανακαινισμένου Παλλάς.

Θες να με ρωτήσεις, λοιπόν, αν δαιμονίστηκα αρκούντως;

Η απάντηση είναι ξεκάθαρα… Όχι!

Σε αντίστοιχη ερώτηση γνωστών σχετικά με το πώς βρήκα τους «Δαίμονες» απάντησα λιτά: «…εξαιρετική παραγωγή, ευχάριστη έκπληξη η Παπούλια…και κάπου εκεί τελειώνουν…όλα τα καλά!».

Το μεγαλύτερο μειονέκτημα ήταν το ίδιο το προϊόν. Ένα λιμπρέτο που υστερούσε ενοχλητικά σε επίπεδο λεξιλογίου, ανάπτυξης του μύθου, αλλά και ανάλυσης των χαρακτήρων. Άδετες κατά βάση σκηνές σε μια κακοραμμένη από το μοντάζ μπομπίνα. Η ιστορία άνευρη, με μια μετάβαση από το Μεσαίωνα στο Σήμερα να αιωρείται με έναν τελείως άδετο και άχαρο τρόπο. Οι χαρακτήρες αδούλευτοι, απλά έρμαια μιας ανώτερης δύναμης που καθορίζει τη μοίρα τους, χωρίς αυτοί να μπορούν να πράξουν σχεδόν τίποτα. Θαρρείς πως όλο το έργο καθοδηγείται από τις σατανικές δυνάμεις, σε τέτοιο σημείο που και στον πιο άθεο θεατή μπορεί να προκαλέσει μια αφόρητη ενόχληση. Είναι τέτοια η εμμονή στο να εξυπηρετηθεί η θεϊκή παρέμβαση, που αυτό γίνεται σε εξόφθαλμο βάρος της εξέλιξης της υπόθεσης.

Υποκριτικά οι συντελεστές εξ ίσου διεκπεραιωτικοί, εξαιρετικά αναμενόμενο όταν η παραγωγή είναι τόσο άρτια που μπορεί να ξετυλίγει την κάθε αδυναμία τους. Η Παπούλια φωτεινή εξαίρεση, αν και η ερμηνεία της διέθετε εκρήξεις υπερβολής στην έκφραση. Ο Πετράκης ρηχός, με μόνο θετικό την ομολογουμένως απολαυστική κίνηση του. Το υπόλοιπο cast διέθετε το απαραίτητο κέφι, το οποίο έλειπε από τους πρωταγωνιστές, δίνοντας απλόχερα τη φρεσκάδα τους σε ένα έργο που απέπνεε τόση αποφορά. Τέλος, η πρωταγωνίστρια υπερβολικά αταίριαστη για το ρόλο, τόσο ηλικιακά, όσο και φωνητικά. Η φωνητική παραφωνία με το υπόλοιπο cast ήταν τέτοια που όφειλε να γίνει αισθητή ακόμη και στον πιο μουσικά ανερμάτιστο θεατή. Η Βίσση τραγουδούσε μονίμως ωσάν τα 9/8 να έχουν εμποτίσει το είναι της, κάνοντας την όποια σύγκριση με την ερμηνεία της του 1991 απλά ατυχή. Μόνο θετικό σε σχέση με το πρώτο ανέβασμα υπήρξε η υποκριτική της αδιαμφισβήτητη βελτίωση.

Με λίγα λόγια, αξίζει να επισκεφτείτε το Παλλάς για να θαυμάσετε μια εξαιρετική παραγωγή και σκηνοθεσία του Κακλέα. Το προσωπικό μου κόστος ευκαιρίας προσδιορίσθηκε στα €25…αναμένω το δικό σας…        

Zero

Κάποια χρόνια πριν είχα γράψει το παρακάτω:

«Τα τελευταία χρόνια έχω κάτι έντονες τάσεις φυγής. Όχι τόσο από την πραγματικότητα – παρότι και αυτή συστηματικά την αποφεύγω – αλλά περισσότερο από τη ζωή μου όπως σχηματοποιείται. Εάν ήμουν αποδημητικό πουλί θα είχα ψοφήσει πάντως από την τόση αναβλητικότητα. Κορμοράνος εν μέσω κρίσης!! Μη γελάτε, αν ένα πράγμα μπορεί να με χαρακτηρίσει, αυτό είναι σίγουρα η αναβλητικότητα. Άστο μωρέ, δεν χάθηκε ο κόσμος, έχω περιθώριο ακόμα. Μέχρι που φτάνω στο σημείο μηδέν. Το πιο κρίσιμο σημείο. Εκεί που ο καθένας σχεδιάζει να φτάσει με κάποιο τρόπο. Όλοι έχουμε ένα σημείο μηδέν. Ένα σημείο όχι εκκίνησης, όπως συχνά λέγεται, αλλά προορισμού. Η Agatha Christie ονόμασε ένα ολόκληρο μυθιστόρημα “Towards Zero”. Δεν μπορούσε να έχει περισσότερο δίκιο. Όλη μας η ζωή είναι μια πορεία προς το μηδέν. Το μεγάλο μηδέν. Υπάρχουν, ωστόσο, και ενδιάμεσοι σταθμοί στη ζωή του κάθε ανθρώπου. Πεπερασμένα μεν, αλλά σημαντικά τον αριθμό δε μηδέν στη ζωή του καθένα από εμάς»

Οι παραπάνω αράδες γράφτηκαν με μένα σαν οικονομία σε μετάβαση, σε άγνωστα νερά! Στο βάθος, πλάι στα τόσα σημεία μηδέν της ζωής μου αχνοφαινόταν εκείνο το μεγάλο, το πρώτο, κι όπως η έκρηξη μιας βόμβας χρειάζεται μόνο έναν πυροκροτητή για να λάβει χώρα η εκκίνηση, έτσι κι εγώ ανέμενα το δικό μου πυροβολισμό. Μετά τις πρώτες μέρες εκείνου του Μάη, τίποτα δεν ήταν ίδιο, ο διακόπτης είχε ξάφνου ανέβει, ένας νέος άγνωστος διάδρομος του μυαλού είχε εμφανιστεί… κι ένας άλλος ολόκληρος είχε σβήσει βίαια, σχεδόν τρομοκρατικά.

Η λήθη είναι η μεγαλύτερη αδυναμία και σωτηρία του ανθρώπου, ένα νόμισμα με δύο όψεις. Ξεχνάμε για να μην πονάμε, θυμόμαστε για να μην ισοπεδωνόμαστε. Σθεναρά έχω διαλέξει και υποστηρίζω ότι αν σταθούμε τυχεροί και μας δοθεί η ευκαιρία μιας αποτίμησης, τότε πρέπει να θυμόμαστε κάθε στιγμή, κάθε γέλιο, κάθε δάκρυ, κάθε οργή. Μα πάνω από όλα κάθε άτομο που πέρασε και μας χάραξε ποικιλοτρόπως. Σε ένα τέτοιο άτομο αφιέρωσα τότε το παραπάνω απόσπασμα κειμένου, το ίδιο θα κάνω και τώρα, το ίδιο θα κάνω όσο το μυαλό μου και η ανθρώπινη δύναμη μου επιτρέπει. Γιατί για εκείνο το τόσο δικό μου σημείο μηδέν, εκείνος στάθηκε κάτι περισσότερο από σωτήριος φάρος.

Μια αφιέρωση στον προσωπικό μου ήρωα και φίλο, με στοίχημα να ζήσω τη ζωή μου όπως ακριβώς τη θέλω, για να ξεπληρώσω εκείνο το γαμημένο τελευταίο αντίο που δεν πρόλαβα ποτέ να πω με λόγια…

Belle Reve

Έτσι οι μέρες περνούν…

Κοντολογίς, στρεφόμαστε γοργά προς τα πίσω. Θαρρώ πως η ιδέα της ανάπτυξης που βρίσκεται μονίμως στο δρόμο, ριζώνει στην αναβίωση του «αναπτυξιακού» (sic) μοντέλου παλαιότερων ετών. Η ιδέα αυτή βρίσκει, βλέπεις, σύμφωνη την πλειοψηφία της πολιτικής ηγεσίας αυτού του τόπου, κυβέρνησης κι αντιπολίτευσης.

Εγώ πάλι μένω να μετράω, μέρες και μήνες. Προσπαθώ να προσφύγω στη διέξοδο της δημιουργικής λογιστικής, σε αυτά τα δαιμονισμένα Greek Statistics, αλλά ελπίδα δε διαφαίνεται καμιά. Οπότε, μένω και πάλι παρατηρητής, νιώθοντας στο πετσί μου την αδυναμία όποιας κίνησης.

Μέσα σε όλα αυτά παίρνει την ανιούσα κι ο υδράργυρος, σηματοδοτώντας ένα καλοκαίρι του οποίου η μη ηθελημένη μοναχικότητα θα λάβει και πάλι χώρα. Έχουμε εκπαιδευτεί, είναι η αλήθεια, να ζούμε με δυσκολίες τα όμορφα όνειρα. Ίσως για αυτό τα χαιρόμαστε πιότερο όταν τα βιώνουμε, διαψεύδοντας τα λεγόμενα του Ευαγγελάτου δια φωνής Μποφίλιου και μουσικής υπόκρουσης Καραμουρατίδη. Διαψεύδοντας και την Μπλανς που πάντα εμπιστευόταν τους ευγενικούς ξένους. Θα πεθάνω, θα μου ξεφύγει η τελευταία ανάσα και μόνον τότε θα απαρνηθώ τη σωτηρία της οικειότητας.

Κι έτσι οι μέρες περνούν, πασχίζοντας να βάλουμε ένα ρημάδι λουκέτο στο Hotel Belle Reve…   

Semantics^17

Τα ‘μαθες… η Παπαρίζου γύρισε λέει καινούργιο video clip. Ζούμε ιστορικές στιγμές!

Η σκηνοθετική ματιά θέλει την Παπαρίζου πόρνη πολυτελείας σε Studio στον Βοτανικό. Νεοκλασικό μέγλα νοίκιασε η τσατσά σου λέει, μόλις 250 ευρουλάκια. Αυτά είναι! Γιατί στην Ελλάδα της Ύφεσης, το κόστος ενοικίασης έχει πέσει, η Ανάπτυξη – που άργησε βέβαια μια μέρα – ήρθε για να μας μπαστακωθεί και πλέον το επιχειρείν βρίθει σε κάθε γωνιά και καντούνι της Επικράτειας!

Στην αρχή του clip, η αοιδός μετρά το βάρος της κάθε εκδιδόμενης, όχι για κάποιο άλλο λόγο, αλλά μη βρεθεί καμιά πιο βαροκόκκαλη και της κλέψει την παράσταση. Εις ένδειξη συμπαράστασης και μόνο, κάθε εργαζόμενη του studio πρέπει να φορά αναγκαστικώς κορσέ, σαν το Ελενάκι. Διότι θα έρθει ο πελάτης και θα σου πει «γιατί μόνο εκείνη που στηρίζεται στα κουφώματα έχει κορσέ;». Όχι, λοιπόν, όλες θα φοράνε κορσέ, κάτι σαν φετίχ μέσα στο μαγαζί!

Το παρατηρείς φαντάζομαι ότι η Παπαρίζου βγάζει όλο το video clip είτε καθήμενη σε καρέκλα, είτε ξαπλωμένη σε κρεβάτι, είτε στηριζόμενη σε ό,τι κούφωμα ή τοίχο βρει πρόχειρο, χαϊδεύοντας τα πιο στοργικά κι από ότι το Gollum το δαχτυλίδι του Sauron. My precious δε λέει τίποτα…

Μέχρι δε το τέλος του clip, η πρωταγωνίστρια σου λέει έχει πεινάσει και λίγο με τόση δουλειά και θέλει να φάει κάτι παρέα με τα λοιπά κορίτσια, τα οποία σίγουρα έχουν πεθάνει στο πήδημα (με τέτοιους πελάτες, δεν τα αδικώ τα κορίτσια… δουλειά και ευχαρίστηση μαζί). Κι εκεί είναι το δράμα να δουλεύεις με την Παπαρίζου! Δε φτάνει που έχεις βάλει τον κορσέ για να ικανοποιήσεις τα κόμπλεξ της, πρέπει να φας και λίγη σουπίτσα για να συμπάσχεις μαζί της στη δίαιτα. Γιατί μανδάμ… μαζί τα τρώγαμε τα σουβλάκια; Άι σιχτίρ από κει πέρα! Που να πάρεις τη σουπιέρα και να της την φορέσεις καπέλο και αυτής και της τσατσάς που την πάει πέρα δώθε.

Τι να πεις; Μπορεί η Ανάπτυξη να ήρθε, αλλά είτε σε καιρό ύφεσης, είτε σε καιρό ανάπτυξης, πάντα το κεφάλαιο θα γαμάει το προλεταριάτο. Μόνο ένας Κουτσούμπας θα μας σώσει!

Δείτε το video εδώ: http://www.yupiii.gr/webtv/view/18262

Semantics^16

Καλησπέρα από την παράνοια του εγκλεισμού! Δυο βδομάδες κοντά, μέσα σε κλειστούς τοίχους, χωρίς ούτε μία επίσκεψη σε ανοιχτό χώρο και ειδικά την «Πλατεία Ανάπτυξης». Τι εννοείς δεν ξέρεις που πέφτει τούτη η πλατεία; Καλέ είναι το νέο όνομα της Πλατείας Αγίας Ειρήνης, γιατί πολύ απλά αν κρίνω από τον κόσμο που σφύζει, το γεγονός ότι δεν βρίσκεις ούτε πάσαλο να κάτσεις για έναν καφέ… πάει η Ύφεση… μας τέλειωσε ρε παιδί μου… ήρθε η Ανάπτυξη που τόσο καιρό μας τα είχε κάνει τσουρέκια ο Antoine.

Αυτές που λέτε τις δύο εβδομάδες, οι οποίες πολλά υπόσχονται να γίνουν και τρεις με το καλό, είχα την ευκαιρία να οργώσω το διαδίκτυο και να μάθω ό,τι νέο είχα αφήσει αδιάβαστο. Για να καταλάβεις, έφτασα στο επίπεδο να διαβάσω Tlife… Ναι, το ανεκδιήγητο εκείνο γραφείο που αναφώνησε “Wow!” όταν έμαθε ότι ο Ρουβάς θα παίξει Βάκχες υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Λιγνάδη (…ααα ρε Λιγνάδη που κατάντησες κι εσύ). Για του λόγου το αληθές, πάτα εδώ! Στο site του συζύγου της Τατιάνας διάβασα και για το εξώδικο των νταλικέρηδων στην εμετική διαφήμιση της Airfastickets… που ο διαφημιστής θα έπρεπε να συλληφθεί άμεσα για έλλειψη αισθητικής και IQ ραδικιού! Μέσα σε όλα αυτά, ανακάλυψα και ένα μουσικό διαμάντι (δύο για την ακρίβεια, αλλά για το άλλο θα επανέλθω με ξεχωριστό post).

Ήξερες εσύ ότι ο Πάνος Κιάμος είχε ερμηνεύσει άσμα με τίτλο «Το αίμα μου πίσω». Εγώ πάντως… ΟΧΙ! Στην αρχή, η αλήθεια είναι ότι νόμιζα ότι ο Κιάμος τα είχε φτιάξει με κάποιο Vampire και είχε καταντήσει η Blood Slut του… αλλά φευ! Έψαξα στο «έγκυρο» site της συζύγου Ευαγγελάτου, όμως το μόνο που βρήκα περί Βρικολάκων ήταν η ακύρωση του μεγαλόπνοο re-make του True Blood από το MegaTV το επόμενο season. Ο ρόλος της Sookie είχε ανατεθεί στον Πέτρο Φιλιππίδη, λόγω του ακριβώς ίδιου κενού στα μπροστινά δόντια, αλλά το project τινάχθηκε στον αέρα όταν η χορηγία της εκπομπής ανατέθηκε στα πατατάκια Tsakiris, γεγονός που εξόργισε τον μέγα ηθοποιό… για ευνόητους λόγους (δες εδώ). Κρίμα πάντως γιατί είχαν ακουστεί τρελά ονόματα στο cast, όπως για παράδειγμα της Ορθούλας Παπαδάκου στο ρόλο του Erik, της Τζο Τόγκου στο ρόλο του Bill, της Νίκης Σερέτη στο ρόλο του Lafayette και της Βάνας Παρθενιάδου στο ρόλο της Βασίλισσας των Vampires.

Η άκαρπη αναζήτηση με οδήγησε τελικά στην εξέταση του στίχου, γιατί εν τέλει πίσω από τις λέξεις πάντα κρύβεται μια μεγάλη αλήθεια! Απόρησα ειλικρινά πως δεν είχα εξ αρχής καταλάβει πως το τραγούδι αποτελεί ένα μανιφέστο οργής ενάντια στην πολιτική σκηνή αυτού του τόπου. Μη βιαστείς να το συνδέσεις με αγανακτισμένους και λοιπές μαλακίες. Το άσμα είναι έτη φωτός μπροστά από το προφανές.

Από την πρώτη στροφή κιόλας εκφράζεται πέραν κάθε αμφιβολίας η οργή του μέσου Έλληνα ψηφοφόρου που μπούχτισε από Μνημόνια, φόρους, ΕΕΤΗΔΕ, ενδεικτικές φυλακίσεις δημόσιων προσώπων, θέατρα του παραλόγου σε Προανακριτικές, Τρόικες να πηγαινοέρχονται και το Σαμαρά με ονειρώξεις ανάπτυξης να λερώνει τα βραδινά του σεντόνια. Τι άλλο να πεις στο «το πράγμα με έχεις αφήσει θηρίo μ’ ανοιχτό το τραύμα, το μυαλό σε κόμμα, η ψυχή στο στόμα, θα σε κυνηγήσω όσο χρειαστεί».

Η έκφραση «Θέλω να πάρω το αίμα μου πίσω» είναι σχεδόν μεταπολιτευτικό και συνάμα μεταμνημονιακό statement, κάνοντας για πρώτη φορά στην καριέρα του τον Κιάμο, έναν στρατευμένο ερμηνευτή! Τα πράγματα αποκρυσταλλώνονται, με ευθείες βολές ακόμα και στο sexy Alexis που ευαγγελίζεται το μονοπάτι της καταγγελίας και της επαναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου, με το στίχο: «Σε αυτή τη σχέση εφτάψυχος μπήκα, κατάφερα από θαύμα να ζήσω, διαπραγματεύσεις δεν έχει στο είπα, θέλω να πάρω το αίμα μου πίσω». Δηλαδή πόσο πιο απλά να το πει ο ποιητής;

Ο Θάνος Παπανικολάου (στιχουργός γαρ) προσεγγίζει ακόμα και το δόγμα «με εντολή Σαμαρά», καταγγέλλοντας ευθέως την κίβδηλη στοργικότητα στο προφίλ του κατ’ ευφημισμόν πρωθυπουργού που καλλιεργούν οι μανιπιουλάτορες επικοινωνιολόγοι του: «Εγκληματίας δεν είναι όποιος σε σκοτώνει, είναι και εκείνος που λέει πως σ’ αγαπά ακόμη».

Και ερωτώ… ο Μέγας Κιάμος ελάλησε! Ποιος τον ακούει εκεί έξω; Οέοοο;

Πάνος Κιάμος Το Αίμα Μου Πίσω 2012 Official...

από panosgia1

Πρωταπριλιά

Μεγάλωσε η μέρα στο περβάζι του καθενός μας, γιατί λοιπόν φωνάζεις; Έχει περάσει καιρός που σ’ αυτή τη χώρα έφτανε μονάχα ο ήλιος για να διορθώσει τα πάντα. Πλέον έχουμε ανάγκη κάτι παραπάνω, το τι μένει απορίας άξιο βέβαια! Φθάσαμε να αποδυναμώνουμε ακόμα και τα λεγόμενα του Ελύτη, αυτό το σημείο προσέγγισε πια η αυθάδεια του Έλληνα.

Σήμερα Πρωταπριλιά, η ευκαιρία να διασκεδάσουμε τις όποιες αλήθειες με ένα αθώο ή και μεγαλύτερο ψέμα. Το μόνο ένοχο ψέμα που θα προτιμούσα να πλασάρω ακόμα και στον ίδιο μου τον εαυτό είναι ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα. Ίσως αν πάθουμε σαν κοινωνία μια ομαδική παράκρουση σε αυτό το θαυματουργό λευκό ψέμα, τότε ίσως – μόνο τότε – ανατείλει μια μικρή ελπίδα στον ορίζοντα. Στο ενδιάμεσο απλά θα βαθαίνουμε σε μια εσωτερική κοινωνική υποτίμηση, η οποία αναμφίβολα μας αξίζει.

Πρώτη του μήνα πάντα κάνουμε θετικές σκέψεις, αυτό επιτάσσει η κοινή λογική. Ίσως να φταίει το γεγονός ότι είμαι περιορισμένος σε τέσσερις τοίχους, ατενίζοντας τον ήλιο έξω, μη μπορώντας να τον αφήσω να με λούσει. Όλα παίζουν το ρόλο τους. Μέρα με τη μέρα βρίσκω τον εαυτό μου διατεθειμένο μόνο να διαχειριστεί το μεσοδιάστημα, απλή διαχείριση, τίποτα περισσότερο. Λεπτό το λεπτό εγκαταλείπω κάθε στήριξη σε αυτό που ονομάζεται Έλληνας, ο χειρότερος «ανθέλληνας» θα πηγάζει πάντα εντός.

Τόσες αλήθειες, τόσα ψέματα, πώς να χωρέσουν μέσα σε μια μόνο μέρα; Σκορπίστε τα όλο το χρόνο για να βολεύει τον καθένα μας. Διαλέχτε εκείνο το ψέμα που σας βολεύει και πορευθείτε  άλλωστε η φαρέτρα του καθενός μας είναι γεμάτη από δαύτα. Προσωπικά λέω να επενδύσω σε καμιά αλήθεια – έτσι για αλλαγή – ακόμα κι αν αυτή δεν περιέχει πολλούς από εσάς…

Semantics^15

Πάμε σήμερα αρκετά χρόνια πίσω. Βρισκόμαστε στο σωτήριο έτος 1997. Στην Ελλάδα ο Παπανδρέου μας έχει αφήσει χρόνους, οι εποχές της διακυβέρνησης Λιάνη φαίνονται να έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, ο Σημίτης έχει έρθει στην εξουσία, και η Ελλάδα αρχίζει να κινείται στους ρυθμούς του Χρηματιστηρίου και του Ακάλυπτου (μορφή επιτομή της ύστερης νεοελληνικής κουλτούρας, ο οποίος όλως τυχαίως γυρίζει στις κινηματογραφικές αίθουσες με πρωταγωνιστή τον υπερφίαλο και αμετροεπή Φιλιππίδη). Εντάχθηκες στη γενική εικόνα; Όχι να ενταχθείς… γιατί σε αυτή ακριβώς την περίοδο εξελίσσεται το σημερινό μας… Semantics!

Αγαπητοί μου, θέλω να σας υπενθυμίσω ότι τον καιρό εκείνο, τα στρατευμένα τραγούδια αποτελούσαν σαφώς μια μειοψηφία. Μην κοιτάς τώρα που και η τελευταία τραγουδιάρα-το-παιζω-και-λίγο-ΣΥΡΙΖΑ αμολά ένα άσμα για την ύφεση και την ευρωπαϊκή πολιτική κρίση και το παίζει σουφραζέτα! Λίγες ήταν οι ερμηνεύτριες τότε που θα πρόσταζαν το μπούστο τους και θα μίλαγαν σχεδόν προφητικά για το δυσοίωνο μέλλον αυτής της χώρας, τόσο οικονομικά, όσο και πολιτικά. Η Καιτούλα η Γαρμπή, όμως, υπήρξε σίγουρα μία από εκείνες, η οποία παρέα με τον λαϊκό τροβαδούρο της επανάστασης Αντώνη Βαρδή και υπό την καθοδήγηση του μέγιστου μαέστρου Φοίβου, τραγούδησε το ηρωικό πλέον κομμάτι «Η Πατρίδα μου».

Το τραγούδι είναι μια μομφή στο πολιτικό κατεστημένο της μετά-Παπανδρεϊκής Ελλάδας, ένα γνήσιο μανιφέστο ενάντια στη φαινομενικά κοινωνικά προσαρμοσμένη πολιτική του ΠΑΣΟΚ, ένας καταγγελτικός απολογισμός της θητείας Παπανδρέου, μια πρώτη εκτίμηση της κυβέρνησης Σημίτη και μια μελανή πρόβλεψη για το πολιτικό μέλλον αυτού του τόπου (τύφλα να έχει ο Νοστράδαμος και ο Παΐσιος μαζί ένα πράγμα). Από τον στίχο κιόλας «πνίγεις μες στο ψέμα σου την ακριβή μου ελπίδα» βιώνει κανείς το παράπονο του μέσου Έλληνα, που απηύδησε από τη διακυβέρνηση του τόπου από την κουστωδία μιας αεροσυνοδού της Ολυμπιακής, ενώ λίγο πιο κάτω με το «κάρφωσες στην πλάτη μου με το ίδιο σου το χέρι, μέρα μεσημέρι» κατακεραυνώνει και την ύπουλη άνοδο του Σημίτη, μετά από διαδοχικά γεύματα, στα οποία ο Πάγκαλος φέρεται να πήρε ίσα με δέκα κιλά.

Το ρεφραίν άμεσο, χωρίς κανένα περιθώριο αμφισβήτησης των στρατευμένων προθέσεων του συνθέτη: «Είσαι ο ήλιος που έχει γίνει επικίνδυνος και κάθε μέρα καίει την επιδερμίδα μου», με τις αναφορές στο σύμβολο του ΠΑΣΟΚ να είναι πιο στέρεες και σαφείς από ποτέ. Μια ακόμα μομφή ενάντια στον σχετικά νέο πρόεδρο του Κινήματος είναι το «απ’ τους πολλούς πολιτικούς κι εσύ είσαι ένας από αυτούς, που ξεπουλάνε μ’ ευκολία την πατρίδα μου», με τα περιστατικά όπως το θέμα με τον Οτσαλάν και το παρ’ ολίγον θερμό επεισόδιο στα Ίμια να υφέρπουν πίσω από τις φαινομενικά αθώες λέξεις.

Το δεύτερο κουπλέ είναι εμφανώς προφητικό, αφού μας εισάγει μια δεκαετία περίπου αργότερα. Ο «ήλιος» έχει γίνει τόσο επικίνδυνος, ο οποίος με το λαμπάδιασμα μιας «δάδας» που φρόντισε να τα κάνει ολοκαύτωμα, συνετέλεσαν στο σκηνικό του τρόμου που περιγράφει η Καιτούλα. Η ερμηνεύτρια κλαίει πλάι στο κλαρίνο που ακούγεται στη γέφυρα «ζωγραφισμένος είναι πια στα μάτια μου ο πόνος», ενώ η αποκορύφωση έρχεται με το «κοιτώ πως μας κατάντησε στο πέρασμά του ο χρόνος, και με πιάνει τρόμος».

Κλείνοντας, θα ήθελα να τονίσω ότι η Γαρμπή δεν κάνει το στρατευμένο της ντεμπούτο με αυτό το πόνημα! Ήδη από το 1993 με το «Ελλάδα Χώρα του Φωτός», η Καίτη βγαίνει στην Ευρώπη, τονίζοντας την πηγή της Ελληνικής Ασθένειας, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου στους Ευρωπαίους για τα χρόνια που θα ακολουθήσουν. Αλλά ποιος άκουγε την Καιτούλα; Οέοοο; Κανείς απαντώ εγώ.  Ας τα λουστούμε τώρα…   

Semantics^14: Σάββατο

Πάντα μάνα,

τα μεγάλα της ζωής μου μαθήματα κείτονταν στ’ αμφιθέατρα.

Κει που ο από μπρος δε μου κόβει διόλου τη θέα,

όσο καπνό κι αν γιομίζει ο αγέρας.

Στο πίσω κάθισμα,

στη γαλαρία,

εξ άνωθεν της κοινωνίας.

Μες του τσιγάρου τη θολούρα,

του ξέφρενου κεφιού τη παραζάλη,

και του ποτού τη χαλαρότης.

Κείθε βιώνεις τα πάθη που τα ζώα ζαλώνουν ολημερίς.

Σαββάτο κίνησα,

διαρρηγνύοντας τα ιμάτια της Εβραϊκής μου ψυχής,

κείνης που όλοι κρύβουν βαθιά, εντός τους.

Με όλο το μίσος για τον κίβδηλο Μεσσία,

που τόσοι προσκυνούν αφειδώς στους Καινούς Σολομώντειους Ναούς.

Θαρρείς πως το ζητούμενο στέκει αν αλλαξοπίστησα;

Ποιος άθεος αφέθηκε άραγε ποτέ απ’τα δεσμά της αμφισβήτησης!

Το μόνον της ζωής μου μαρτύριο,

κείνο που με διαφεντεύει κάθε Κυριακή,

είναι η αμφιβολία.

Μονάχα τις Κυριακές!

Τούτο το Σάββατο δε μετάνιωσα,

απλά επικαιροποίησα,

πως το φίδι, ο Αδάμ κι η Εύα,

παίζουν ολημερίς στον Κήπο της Εδέμ μας.

Μα κι αν αυτό το γνώριζα με τόση θέρμη,

που και το πιο γάργαρο νερό δε σώνει να δροσίσει,

ευθύς, ιδίοις όμμασι,

είδα ξανά πως μόνος στην Εδέμ δεν είμαι.

Στέκουν εκεί, γύρω από ένα Κύκλο.

Εκείνοι.

Να ξέρεις μάνα, του το κρατώ αυτού του Κόσμου,

που δε λυγίζω τον εαυτό τους.

Κι άλλα δίχτυα, δε βαστώ να ρίχνω

για μια φορά,

ίσως μονάχα μια,

ολάκερος θα ανοίξω.

Αλλά και πάλι,

απλά μπορεί.

υ.γ. Ένα διαφορετικό Semantics, πιο προσωπικό, χωρίς μασημένη τροφή. Σαν να λέμε «δικό σας». Κάποιοι θα καταλάβουν, κάποιοι όχι. Στην τελική, μερικά πράγματα στη ζωή γίνονται απλά… έτσι! Το παρόν Semantics είναι παράλληλα και Sing Along Draft. Δύο σε ένα σαν να λέμε…