Referendum

Αυτή η χώρα ξέρει από Εμφυλίους. Τους έχει πληρώσει βλέπεις στο παρελθόν, έχοντας μεγάλους χορηγούς αντίπαλα κόμματα και κάλπικες ιδεολογίες. Μπορεί να μην έζησα έναν ιστορικό εμφύλιο, αλλά εμπρός μου εξελίσσεται ένας καινούργιος, υπόγειος και σημαντικός. Κι αν γράφω αυτές τις αράδες είναι γιατί θέλω και μέσα μου να ξεκαθαρίσω τι πιστεύω και τι δεν πιστεύω.

Η δημοκρατία βρίσκει, εξ ορισμού, στον πυρήνα της αντίπαλες απόψεις. Αυτό είναι δεδομένο! Αυτό από μόνο του είναι και η μαγεία της, ότι δηλαδή «ανέχεται» το διαφορετικό και μάλιστα πάει κι ένα βήμα παραπέρα «προασπίζοντας» το. Η μειονότητα σε μια δημοκρατία είναι ισότιμο ζητούμενο όσο και η πλειοψηφία. Υπό αυτή τη σκοπιά, αν σε κάτι απέτυχε παταγωδώς η μεταπολιτευτική ιστορία αυτού του τόπου είναι ακριβώς αυτό. Κόμματα, ομάδες πίεσης, αλλά ακόμη και ομάδες πολιτών αγνόησαν κάποιους και φρόντισαν για κάποιους άλλους. Η αριστερή (ή και κομουνιστική) ιδεολογία θα σου πει ότι αυτό θα έπρεπε να ήταν εν πολλοίς αναμενόμενο μέσα σε μία καπιταλιστική οργάνωση των δυτικών κοινωνιών. Αναγνωρίζοντας το σημείο που υπογραμμίζουν, μπορεί κάποιος να αντιπροτείνει ότι η Ευρώπη – τουλάχιστον μεταπολεμικά – κατάφερε καλύτερα να προχωρήσει προς ένα Κοινωνικό Κράτος Δικαίου σε σχέση με τις ΗΠΑ. Βεβαίως, κάποια στιγμή και αυτή με τη σειρά της φαίνεται να έχασε αυτόν τον κοινωνικά δίκαιο προσανατολισμό της. Δεν είναι επί του παρόντος να αναλύσω γιατί αυτό έγινε. Ας το θεωρήσω και αυτό ως δεδομένο.

Σήμερα, με τόσα δεδομένα στην πλάτη μας, καθώς και μια μνημονιακή λιτότητα που έχει απομυζήσει κάθε ελπίδα, βρισκόμαστε ξανά σε μια θέση να αποφασίσουμε με βάση τη δημοκρατική παράδοση. Εδώ αρχίζουν τα προβλήματα. Ακόμα και οι υποστηρικτές του Μνημονίου, δεν είμαι 100% σίγουρος αν ξέρουν μετά βεβαιότητας αν το «αγαπάνε» ή όχι. Ακόμα και παρελθούσες δηλώσεις «αριστερών» κυβερνητικών πηγών ομιλούν περί τα 70% σύγκλιση με τις μνημονιακές επιταγές. Είναι κακό, για παράδειγμα, να ανοίξουν κλειστά επαγγέλματα ή να εξυγιανθούν οι δομές του σαθρού ελληνικού δημοσίου; Όλο το σκηνικό που θυμίζει το ρητό ότι «ένα όπλο από μόνο του δεν είναι ούτε καλό, ούτε κακό, όλα εξαρτώνται από τη χρήση που θα του κάνεις».

Αυτό που έλειπε ανέκαθεν από την ελληνική πολιτική σκηνή, που την καλούσαμε ως πολίτες να εφαρμόσει ασαφείς πολιτικές, ήταν η Ηθική. Ειλικρινά, δεν ξέρω αν μέσα σε ένα βιβλίο Ιστορίας μπορώ να διακρίνω μια φιγούρα πρωθυπουργικού βεληνεκούς που διέθετε μια έντιμη Ηθική λόγου και πράξης. Θα μου πεις οι συνθήκες και οι εξελίξεις τρέχουν, η Ιστορία δεν είναι στατική, αλλά μια δυναμικά εξελισσόμενη πορεία. Μην με παρεξηγείς, δεν ζήτησα από τον πολιτικό να είναι απροσάρμοστος, ζήτησα απλά ο Ηθικός του Πυρήνας να είναι συμπαγής.

Πριν πέντε μήνες είχαμε εκλογές, με μια υποψήφια κυβέρνηση που έκανε την πιο ξεκάθαρη πολιτική καμπάνια μετά το 1981. Κανένα περιθώριο παρερμηνείας, αλλά αντιθέτως ένας λόγος καθάριος όσο νερό πηγής. Ενδεικτικά αναφέρω «σκίσιμο μνημονίων», «ένα νόμο και ένα άρθρο», «επονείδιστο χρέος». Πέντε μήνες μετά και μετά από μια αμφιβόλου ποιότητας διαπραγμάτευση – αυτή είναι τουλάχιστον η προσωπική μου γνώμη – έρχεται και με ρωτάει αν θέλω ή όχι μια συμφωνία που με μορφή τελεσιγράφου έχει θέσει η Τρόικα. Προσπερνώντας το γεγονός ότι αυτή η «συμφωνία» μάλλον από αύριο δεν θα είναι καν στο τραπέζι, έρχομαι και αναλογίζομαι «τι με ρωτάς πραγματικά;», ειδικά αφού υποστηρίζεις επίσημα την πλευρά του ΟΧΙ. Δεδομένου, ότι πριν 5 μήνες σε ψήφισε ο λαός για να «σκίσεις τα μνημόνια», να τα καταργήσεις «με ένα νόμο και ένα άρθρο», να μην αναγνωρίσεις το «επονείδιστο χρέος»…Εμένα τι έρχεσαι τώρα και με ρωτάς; Βέβαια μπορεί να θεωρείς ότι έχω αλλάξει γνώμη. Αν έχω λόγο να έχω αλλάξει γνώμη, τότε οφείλεις να μου πεις όλες τις πλευρές και τους κινδύνους που θα φέρει αυτή η αλλαγή.

Να σταθώ, όμως, λίγο στην ουσία του ερωτήματος. Θα ξεπεράσω το γεγονός ότι συνταγματικά το ερώτημα είναι παράτυπο, καθώς αφορά εξεχόντως περιεχόμενο δημοσιονομικού ενδιαφέροντος (βλ. άρθρο 44του Συντάγματος). Θα ξεπεράσω επίσης το γεγονός ότι ακόμα και η διατύπωση του όλου ερωτήματος είναι τόσο περίπλοκη που παραβιάζει τις διατάξεις του Ν.4023/2011 σχετικά με την ερμηνεία του Άρθρου 44. Θα ξεπεράσω το γεγονός ότι από πλευράς framing βάζεις πρώτο το ΟΧΙ, προσπαθώντας να αποσπάσεις μέχρι ένα 6% plus από το ΝΑΙ μόνο με το καλημέρα (Blunch,1984). Τι μου λέει ειλικρινά ότι δεν θα χρησιμοποιήσεις κατά το δοκούν την όποια απάντηση σε ένα τόσο ασαφές ερώτημα που έχει άπειρες διαστάσεις και συνέπειες η κάθε απάντηση του;

Στην περίπτωση του ΝΑΙ, ο πρωθυπουργός ξεκαθάρισε – εμμέσως πλην σαφώς – χτες ότι θα παραιτηθεί, καθώς δεν μπορεί να εξυπηρετήσει μια τέτοια πολιτική. Ωστόσο, ακόμα και η δική του πρόταση που υπήρξε βάση συζήτησης, μόνο στα σημεία διέφερε από αυτές που καλούμαστε να ψηφίσουμε. Δηλαδή τη δική της πρόταση, η κυβέρνηση μπορούσε να την υπηρετήσει, αλλά μια άλλη κάπως χειρότερη, αλλά της ίδιας φιλοσοφίας, δεν μπορεί; Συγνώμη, αλλά αυτό εγώ το εκλαμβάνω ως μια αδυναμία να πετύχει κάτι καλύτερο εν γένει.

Στην περίπτωση του ΟΧΙ, ο πρωθυπουργός είπε ότι θα βάλει στη φαρέτρα του την κρίση του ελληνικού λαού και θα πάει να επαναδιαπραγματευθεί. Μα ακριβώς πριν, λίγο πολύ, κατέληξα σε ένα νοητικό συμπέρασμα ότι αυτό θα είναι δύσκολο να το κάνει. Και ας υποθέσουμε ότι με ένα συντριπτικό ΟΧΙ τα πράγματα θα είναι κάπως καλύτερα. Είναι σίγουρος ότι η άλλη πλευρά θα θέλει να διαπραγματευτεί ξανά; Αν όχι ή αν ακόμα μετά από έναν κύκλο διαπραγματεύσεων καταλήξει πάλι σε αδιέξοδο, έχει σχεδιάσει την επόμενη μέρα;   

Ανεξαρτήτως του ερωτήματος, που εγώ αποδέχομαι ότι η κυβέρνηση ειλικρινώς έχει θέσει, προκύπτουν κάποια σημαντικά ζητήματα. Εν μέσω αναταράξεων, ο ελληνικός λαός – μέσα από πανταχόθεν πιέσεις – φαίνεται να μετασχηματίζει νοητικά το ερώτημα που του τίθεται. Οι μεν υποστηρικτές του ΝΑΙ φωνάζουν το αποτέλεσμα ως μια έμπρακτη στήριξη στο ευρωπαϊκό μέλλον της χώρας, ενώ οι δε υποστηρικτές του ΟΧΙ ζητούν αποδέσμευση από τις μνημονιακές πολιτικές της λιτότητας. Σε κάθε περίπτωση, ΚΑΝΕΙΣ δεν θα απαντήσει στο καθεαυτό ερώτημα που τίθεται. Κατά πάσα πιθανότητα κανείς δεν θα ξέρει τις τεχνικές λεπτομέρειες των εγγράφων προς έγκριση ή μη. Γι’ αυτό σοφά ο νομοθέτης απαγορεύει δημοψηφίσματα για δημοσιονομικά θέματα. Το θέμα είναι ότι μια απάντηση με δεύτερα επίπεδα ανάγνωσης, σε ένα ασαφές ερώτημα είναι εξεχόντως επικίνδυνη ερμηνείας από τρίτους. Ο καθένας μπορεί να την εκλάβει όπως ακριβώς επιθυμεί, και ο λαός με αυτόν τον τρόπο να μείνει ξεκρέμαστος. Για τους παραπάνω λόγους είμαι θεμελιακά αντίθετος προς αυτό το δημοψήφισμα, με αυτή την ερώτηση.

Ας επιχειρήσω και ένα τελευταίο βήμα. Αν δεχτούμε ότι το ερώτημα νοητικά έχει ήδη μετασχηματιστεί και εγώ ως υπεύθυνος πολίτης πρέπει να απαντήσω ΝΑΙ/ΟΧΙ, τι θα κάνω; Παρεμπιπτόντως, να βάλω εδώ και μια υποσημείωση: το αποτέλεσμα δημοψηφίσματος για κρίσιμο εθνικό θέμα είναι δεσμευτικό, όταν στην ψηφοφορία λάβει μέρος τουλάχιστον το 40% όσων έχουν εγγραφεί στους εκλογικούς καταλόγους. Εγώ, λοιπόν, πρέπει να κληθώ να αποφασίσω είτε αν θέλω την Ευρώπη, είτε αν θέλω τη λιτότητα. Μα εγώ που θέλω μια Ευρώπη που δεν θα θέλει πια τη λιτότητα, τι να κάνω; Ποια πλευρά να πάρω; Που να σταθώ σε αυτόν τον ιδιότυπο εμφύλιο που εξελίσσεται εμπρός μου;

Προσωπικά αποτιμώ περισσότερο τους κινδύνους που θα φέρει μια διατάραξη της Ελλάδας έξω από την Ευρώπη. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι είμαι υποστηρικτής της λιτότητας. Εμπιστεύομαι και αγαπώ τη χώρα μου. Και μεταξύ μας, ενδεχομένως την αγαπώ πολύ περισσότερο από χιλιάδες «τιμητές» της – ανεξαρτήτου ιδεολογίας - που έβγαλαν τα χρήματα τους έξω. Δεν θα σου πω τι θα ψηφίσω, γιατί κι εγώ ζω σε ένα δυναμικά εξελισσόμενο περιβάλλον. Μπορεί ήδη να έχεις καταλάβει ποια είναι η τάση μου, δεν το κρύβω εξάλλου. Αυτό που θέλω, όμως, να σημειώσω με σιγουριά είναι ότι αυτήν την Κυριακή δεν νιώθω καθόλου περήφανος που σέρνομαι για ένα τόσο κάλπικο ερώτημα που παραβιάζει κάθε έννοια στοιχειώδους λογικής. Υπό αυτή σκοπιά, θέλω να φωνάξω σε κάθε τόνο, ότι η κυβέρνηση, ακόμα και στην περίπτωση ενός ΟΧΙ, δεν έχει καμία απολύτως νομιμοποίηση να σύρει τη Χώρα εκτός Ευρώπης.

Κλείνοντας, η δημοκρατία όντως δεν έχει αδιέξοδα και οι πολίτες της φέρουν σαφείς υποχρεώσεις, ας πάμε όλοι κατά συνείδηση να αποφασίσουμε, ελπίζοντας σαφώς στο καλύτερο.

    

Semantics^26

Τρία είναι τα ιστορικά δίπτυχα με τα οποία είναι συνδεδεμένη άρρηκτα η Ελλάδα μέσα στο ρου της Ιστορίας: Θρησκεία, Ποδόσφαιρο και … Eurovision!  Τόσο νέτα, τόσο ξεκάθαρα…

Σκέψου το αναγνώστη μου, πότε άλλοτε βγήκες στις πλατείες και ζητωκραύγασες μετά περισσής αλλοφροσύνης;

Μία για τις ταυτότητες με τον αλήστου μνήμης (τύπου να ζήσουμε, να τον ξεχάσουμε) Χριστόδουλο.

Μία για το Euro το σωτήριο έτος 2004, αναρωτώμενος για τα βάρη των «κρυφών ταλέντων» του τσολιά.

Μία για το Ελενάκι (νυν Ελενάρα) το 2015, αναρωτώμενοι κιόλας για το αν φορά βρακί ή όχι. 

Θα σου έβαζα και τους «Αγανακτισμένους» του Συντάγματος το 2011, αλλά τότε βγήκαν για να βρούνε γκόμενα-γκόμενο και να πάρουν στασίδι κάποιοι στην εξουσία… οπότε δεν πολύ-μετράει!

Εμείς να πούμε την αλήθεια, τη Eurovision την είχαμε πάρει κάπως ελαφρά εδώ και χρόνια. Να μου πεις – και με το δίκιο σου – τι προβλήματα είχαμε να λύσουμε; Τι χρώμα Cayenne να πάρουμε, αν έχει ελεύθερο τραπεζάκι στον Κιάμο… άντε και αν το «Παρά Πέντε» θα παίξει αυτή τη βδομάδα κανονικά ή θα έχει πάλι επανάληψη (καλά…αυτό δεν έχει αλλάξει και πολύ μεταξύ μας με την «Εθνική Ελλάδος»).

Φέτος, όμως, θες η κρίση, θες το ποσοστό ανεργίας, θες ο ερχομός των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στην εξουσία, θες η «πρώτη φορά αριστερά» που έπεσε βαριά, το πήραμε πιο σοβαρά το θέμα. “One last breath” λέγεται το τεμάχιο που στείλαμε και το τραγουδά μιαν πολλάν ωραίαν κοπελιά από την Κύπρο. Που δηλαδή ανάθεμα το Capital Controls που τους κάνανε εκεί οι ρουφιάνοι οι Ευρωπαίοι και αναγκαστήκαμε να τους δώσουμε και το The Voice και τη Eurovision.

Το τραγούδι φαινομενικά είναι μια ξενέρωτη καψουριάρικη μπαλάντα. «Ντορή μη φεύγεις θα φαρμακωθώ», «γύρνα πίσω άπονε μην με αφήνεις μόνη» και τα τοιαύτα. Εσύ, όμως, αναγνωστάκι μου είσαι έξυπνος. Δεν μένεις στην επιφάνεια του λόγου! 24 semantics μου έχεις διαβάσει… δεν μπορείς να θεωρείς ότι τα πράγματα είναι απλά όπως φαίνονται.

Στο ζητούμενο, λοιπόν… το τραγούδι έχει ένα διττό στόχο. Πρώτον, είναι ο ύμνος του μνημονιακού γερμανοτσολιά, ο οποίος δεν αντέχει την ασφυχτική χρηματοδοτική θηλιά των «Θεσμών» (τα βράδια κρυφά τους λέει ακόμα Τρόικα) και ζητά να ανοίξουν και πάλι οι κάνουλες του ΤΧΣ. Κατακλύζεται από ένα αίσθημα απομόνωσης και απώλειας:

My soul, I guess I’m just no one (τα πρώτα σημάδια ότι δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του πλέον)

you killed me and I am done, without a gun (πάγωμα δόσεων το λένε το όπλο)

my light has fade, I feel betrayed (πιο light μάνα μου, αρκεί να δεις τα ratings της Moody’s)

just can’t be brave, without faith (πίστη το Μνημόνιο; Πού ακούστηκαν αυτά;)

How could you leave? (σπαρακτικός ο τόνος…το βλέπετε όλοι!)

Η κορύφωση της απόγνωσης έρχεται στο ρεφραίν:

I’m begging you take me

wherever you have gone (αμένσιοτο λίγο και στην ευρωπαϊκή αλληλεγγύη)

come back and save me

don’t want to be alone (αναφορά στη διεθνή χρηματοδοτική απομόνωση)

nothing left, I just have (εδώ έχει λάθος στο κόμμα… εξηγώ πιο κάτω)

one last breath (μια πνοή του έμεινε του καψερού)

Η στιχουργική μαεστρία όλου του τραγουδιού εντοπίζεται στο στίχο «nothing left, I just have one last breath». Ήρθε η ώρα να αποκαλυφθεί όοοολη η αλήθεια. Ο ορθός στίχος είναι:

«nothing, Left I just have, one last breath»

…μεθερμηνευόμενο «τίποπα, μόνο η Αριστερά μου έμεινε, μια τελευταία αναπνοή». Γιατί δεν φτάνει που είναι μνημονιακό σκουλήκι, είναι και Δεξιός ο Γερμανοτσολιάς στιχουργός. Ντροπή και Άισχος έχω να πω εγώ. Τι σου φταίει η Αριστερά βρε σύγχρονε «Εφιάλτη»; Και εδώ έρχεται και το κάλεσμα στην επάρατο Δεξιά:

I’ m begging you take me

out of this firing hell (αμένσιοτο στη λαίλαπα της «Αριστερής» συγκυβέρνησης)

come back and save me (Ποιος να έρθει πίσω; Ο Αντωνάκης ο Σαμαράς βέβαια)

what happened wasn’t fair (έτσουξε το αποτέλεσμα της 25^ης Ιανουαρίου)

nothing left all that I have

is one last breath

only one last breath

Just pain, fake love and drunken lie (Πόνος του έμεινε και κάτι πιωμένοι Γενικοί Γραμματείς)

Ι struggle to survive, I’m still alive (Παλεύει να ζήσει ο δοσίλογος. Ψόφο δεν έχει!)

I’m fighting tears and fears apart

but still it’s dark, inside my heart (Μαύρος στην καρδιά είναι ο Δεξιός…αμ πως!!)

Και έρχομαι εδώ να ρωτήσω. Πώς επέτρεψε η Αριστερή, λατρεμένη ΕΡΤ να αφήσει να στείλουμε τέτοιο μνημονιακό εμβατήριο με κρυφά καλέσματα στην Τρόικα και τη Δεξιά. Αλλά αυτά γίνονται αγαπητοί γιατί το επιλέξαμε με τους δοσίλογους υπαλλήλους της ΝΔ μέσα στη ΝΕΡΙΤ. Τώρα που θα έρθει ο σύντροφος Τσακνής στη διοίκηση της λατρεμένης και αλησμόνητης ΕΡΤ θα στέλνουμε αυστηρά και μόνο τραγούδια που θα ικανοποιούν τις λαϊκές ανάγκες και θα σου προκαλούν ακμή και μουνόψειρες στο άκουσμά τους και μόνο.

Σας αφήνω με δυο πράγματα. Πρώτον με την ευχή ότι η Αριστερά του ΤσιπροΚαμένου θα νικήσει!! Δεύτερον, με το video της λεγάμενης από τη χθεσινή εμφάνιση για να δείτε και μόνοι σας την επιβολή του γαλάζιου φόντου. Δεν θα περάσει η Δεξιά! Δεν θα περάσει το Μνημόνιο! Ποτέ με Αντωνάκη, Μπροστά με Βαρουφάκη!

(Political) Semantics^25

Μούλικα παίζουν στις παιδικές χαρές κι ένας γονέας να τα προσέχει (που αναρωτιέται γιατί έπρεπε αυτός να λύσει το πρόβλημα της ελληνικής υπογεννητικότητας), εργάτες σε τυπογραφική φάμπρικα τυπώνουν μετά μανίας (μπορεί και ραχηλιάρικα…θα σε γελάσω), ζευγαράκια πάνε στο ΑΤΜ (γιατί «απόψε το κορίτσι θέλει θάλασσα κι εγώ ποτέ χατίρι δεν του χάλασα»), κάτι σκεϊτάδες χοροπηδάνε γύρω από το άγαλμα του Βενιζέλου (που αν είχε φωνή το άγαλμα, θα τους είχε ξεχέσει στις κατάρες)… και να ‘σου ένας αλαφιασμένος Θοδωράκης, με ελαφρύ λυκόπιασμα να μας ενημερώνει generically ότι θα αλλάξει τη χώρα, χωρίς να γκρεμίσει τη χώρα!

Σε ένα άλλο σύμπαν, το ΚΚΕ μας ενημερώνει ότι η ελπίδα είναι εδώ (δείχνοντας την καρδιά), η δύναμη είναι εδώ (δείχνοντας το μυαλό)…και η καύλα Κουτσούμπα μου…η καύλα πού είναι;

Για το τέλος σου έχω αφήσει Κίνημα. Γιατί είναι στιγμές που νιώθω ότι ο χρόνος σταματά ή ότι ζούμε ένα τρελό déjà vu. Γιατί ο Γιώργος και το δημοψήφισμα είναι λέξεις άρρηκτα συνδεδεμένες… κάτι σαν τις ερωτήσεις σε εκπομπή της Βίκυς Φλέσσα στην αλήστου μνήμης ΝΕΤ…Θεός ή Θάνατος;

(Political) Semantics^24

Το 1981 κάποιος αποφάσισε να κάνει την «πρώτη του πτήση»! Τον έλεγαν μικρό Ανδρέα και προερχόταν από μια οικογένεια με μάλλον γερή πολιτική ιστορία. Η παρακαταθήκη ενός ονόματος βλέπετε, μπορεί να ανοίγει και πόρτες… ενίοτε να βοηθά και στην παράδοση δαχτυλιδιών.

Το 2015 ένας άλλο μικρός ήρωας της καθημερινότητας (που έλεγε και ο αλήστου μνήμης Μικρούτσικος) θέλει να κάνει την «πρώτη του πτήση». Κι ενώ στον προηγούμενο μικρό Ανδρέα, ο απολογισμός κάπου το 1996 υπήρξε μάλλον ατυχής, γιατί έκλεισε με μια Μιμή και μια ροζ βίλλα, για τον μικρό Αλέξη τα πράγματα μένει η ιστορία να δείξει πως θα κριθούν.

Και μιας και μιλάμε για αναφορές σε «πρώτες πτήσεις» να συμβουλέψουμε τον μάλλον θρεφταρούλη Βαγγέλη να προσέχει.. γιατί η Ύβρις ήταν θανάσιμο αμάρτημα ΚΑΙ τότε… ΚΑΙ τώρα…

Όταν ο Νίκολο συνάντησε τα work ethics

Αξίωμα: Η πολιτική ηθική δεν είναι συμβατή με την προσωπική ηθική! Με αυτό θαρρώ πως θα συμφωνούσε κι ο Μακιαβέλι που τόσο αγάπησε και τους σκοπούς και τα μέσα. Δεν ξέρω αν ο Νίκολο όταν γνώριζε την Γκερέκου, τον Οικονόμου, την Τζάκρη ή τη Μακρή θα ένιωθε δικαιωμένος ή αν θα έσκιζε όλες τις επανεκδόσεις του Ηγεμόνα. Αυτό που γνωρίζω, με σχετική βεβαιότητα, είναι ότι θα αναθεωρούσε άρδην τις μελέτες περιπτώσεων του, με στοιχεία από την ελληνική πολιτική πραγματικότητα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της «πολιτικής ζωής» αυτού του τόπου είναι ότι επί της ουσίας είναι περισσότερο κομματική, παρά πολιτική. Ως εκ τούτου, οι βουλευτές σπανίως αποφασίζουν με γνώμονα τον πολίτη, αλλά κυρίως με βάση τι επιτάσσει το κόμμα ή η εκλογική τους βάση. Εδώ κρύβεται και μια άλλη πτυχή του προβλήματος, αν δηλαδή η πολιτική είναι επάγγελμα ή λειτούργημα. Όμως, επειδή το τελευταίο είναι σχεδόν γραφικό στις μέρες μας…όσο τουλάχιστον «τα όρια της σάτιρας»…ας σταθούμε καλύτερα στο πρώτο. Αν, λοιπόν, η πολιτική αποτελεί ένα ακόμη επάγγελμα με ΚΑΔ, τότε τι κάνει έναν πολιτικό σωστό επαγγελματία;

Αν ρωτήσουμε ένα σύνολο managers για το τι στοιχεία πρέπει να διαθέτει ένας σωστός επαγγελματίας, τότε θα συναντήσουμε λέξεις όπως: παραγωγικότητα, εμπιστοσύνη, πίστη, προσαρμοστικότητα, αποτελεσματικότητα και πολλές άλλες. Θα προτιμούσα, όμως, να σταθώ σε δύο από αυτές. Για έναν κομματάρχη, ο πολιτικός του πρέπει να είναι αποτελεσματικός. Αυτό σημαίνει να του αποδίδει τα μέγιστα με το χαμηλότερο δυνατό κόστος. Για να το ξεκαθαρίσουμε…δεν μιλάμε εδώ για χρήματα κατ’ ανάγκη. Μιλάμε πρωτίστως δημοσκοπικά και εκλογικά απτά! Δεύτερο βασικό στοιχείο είναι η πίστη. Να σου το θρησκευτικό στοιχείο! Δεν έχει καμιά αξία να έχεις αποκτήσει απλά μια εκλογική βάση per se, πρέπει επιπρόσθετα αυτή η βάση να είναι και ακλόνητη και αμετακίνητη, σαν βράχος ένα πράγμα.

Οι πρόσφατες, λοιπόν, μετακινήσεις «στελεχών» τι μας αποδεικνύουν; Πρώτον, οι Έλληνες πολιτικοί τείνουν να είναι αναποτελεσματικοί. Αυτό αποδεικνύεται από τα χαμηλά ποσοστά που συγκεντρώνει ο δικομματισμός στο σύνολό του, αλλά και από το γεγονός ότι κανένα κόμμα δεν μπορεί να επιτύχει την αυτοδυναμία. Σαν να μην έφτανε αυτό, οι Έλληνες πολιτικοί δεν είναι πλέον και πιστοί. Οι ανεξαρτητοποιήσεις και μετακινήσεις τους από κόμμα σε κόμμα είναι πιο συχνές και από τα δρομολόγια του 11…του τρόλεϊ! Αυτό, βέβαια, σημαίνει ότι μαζί τους μετακινείται και μια ολόκληρη εκλογική βάση, η οποία διαφαίνεται ότι τους ακολουθεί όπου κι αν πάνε. Θεωρητικά...ακόμη και στο διάολο!

Προσωπικά μιλώντας, το θέμα δεν είναι κατά πόσο οι Έλληνες «πολιτικοί» είναι εν τέλει ηθικοί, αλλά κατά πόσο είναι «επαγγελματίες». Κι αν η πολιτική ηθική θα ήθελε τουλάχιστον έναν Μακιαβέλι για να προσεγγισθεί με ορθό και επιστημονικό τρόπο, η πολιτική επαγγελματικότητα μπορεί να προσεγγισθεί με πρακτικότατα κριτήρια. Το ερώτημα, βέβαια, σε μια τέτοια περίπτωση παραμένει το εξής: «Γιατί δεν στέλνουμε την κάθε κα. Γκερέκου στον ΟΑΕΔ;». Θαρρώ πως η απάντηση στέκει σε ένα και μοναδικό αμίμητο ελληνικό παράδοξο. Ο Έλληνας ψηφοφόρος σκέφτεται όπως ακριβώς ο Έλληνας κομματάρχης! Για να το κάνω πιο λιανά…όπως ακριβώς και η πωλήτρια στα μαγαζιά του Κολωνακίου, η οποία συμπεριφέρεται στους πελάτες τόσο ξινά σαν να είναι δικό της το μαγαζί. Τελικά, είναι αυτή η αβυσσαλέα ενσυναίσθηση που μας πεθαίνει ως λαό… #not

(Political) Semantics^23

Το να καταφέρεις να κάνεις ένα πιο τρομακτικό προεκλογικό spot από εκείνο του Σαμαρά… το λες και κατόρθωμα. Το λέω αυτό, γιατί οι επικοινωνιολόγοι του καμένου (literally) Καμμένου κατάφεραν να μεταδώσουν μια ειδεχθή αισθητική ακόμα και σε ένα spot που πρωταγωνιστεί ένα γλυκύτατο κατά τ’ άλλα παιδάκι.

Σκηνικό: Ο μικρός Αλέξης παίζει με το τρενάκι σε ένα πολυκατάστημα. Το τρένο εκτροχιάζεται γιατί ο Αλέξης «τον παίζει». Σαν να μην έφτανε που δεν υπάρχει ούτε ένας υπεύθυνος του καταστήματος να σώσει το παιδάκι από τον κάθε επιτήδειο (άτιμη ανεργία), ο Αλέξης ζητά βοήθεια από τον Πάνο-call-me-και-καμένο! Ότι δηλαδή εσύ θα δεις τον Πάνο δίπλα σου και θα πεις «αχ μου εμπνέει εμπιστοσύνη, να τον ρωτήσω». Μη στα πολυλογώ, ο μικρός Αλέξης (καλό ζώο και αυτό) κάθεται στα γόνατα του «Βούδα», στην αγκαλιά του, ο άλλος του μιλά ψιθυριστά και στοργικά…. Μαλάκα ΔΕΝ περιγράφω άλλο... γιατί αν ήμουν Ηθών ή ΕΣΡ θα την είχα κόψει ήδη τη διαφήμιση… για ευνόητους λόγους.

Θέλει ταλέντο να παράγεις κάτι πιο εμετικό και αντιαισθητικό από την ομάδα του Δικτύου 21 του Σαμαρά. Ενίοτε αν είσαι λίγο (έως πολύ) καμένος… μπορεί και να το πετύχεις!

Greek Horror Story - Volume 2

Η δεύτερη υποψηφιότητα για το GHS έρχεται από το χώρο της αρχαιολογίας. Η Ελληνίδα Lara Croft με υποθυρεοειδισμό φιγουράρει στη δεύτερη θέση του casting που μου ζήτησε να προτείνω ο Ryan Murphy. Με το τσακίρικο βλέμμα της μπορεί να τρομάξει ακόμα και zombie που μόλις έχεις αναδυθεί από το έδαφος. Στην παρακάτω φωτογραφία φιγουράρει με σεταρισμένο μαύρο σύνολο και χωτό μπερέ που μπορεί να τρομάξει και τον ίδιο το Χάρο. Προτεινόμενα γυρίσματα είναι μέσα σε τάφους, ταφικά μνημεία...κατά προτίμηση συλημένα...τα οποία ωστόσο θα καλλιεργείται μια παραφιλολογία μη-σύλησης για να εξάπτεται το ενδιαφέρον και το σασπένς. Η GHS φιγούρα συνοδεύεται προαιρετικώς και από πρωθυπουργό που σέρνεται σε ανασκαφές...ρωτώντας αν ζει ο Μεγαλέξανδρος μπας και τσοντάρει ατομάκια για να φτάσει τους 180 στην εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας...  

Greek Horror Story - Volume 1

Εψές που λέτε με παίρνει τηλέφωνο ο Ryan Murphy και με ξυπνάει 4 το ξημέρωμα. Στην αρχή νόμιζα ότι πέθανε η Θεία η Μερόπη από την Άνω Παναγιά, αλλά τελικά μάλλον η θεια θα προλάβει ένα ακόμη Eurogroup. Ευλογημένη και αυτή και ο Πρωθυπουργός μας που με "αγγελοπουλικά" βήματα μας σπρώχνει στην ανάπτυξη. Μην αλλάζω, όμως, θέμα! Ο Ryan που λέτε...εκείνος ντε που κάνει στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού το American Horror Story...δαύτο το σηριαλάκι με τη Τζέσικα τη Λάνγκ...κείνη που έκανε βόλτες ο King Kong στα νιάτα της...ήθελε να μου πει να του κάνω ένα casting γιατί σκέφτεται να γυρίσει από του χρόνου το Greek Horror Story. Σενάριο, βέβαια, δεν έχει, αλλά με ορμήνεψε να του στείλω προτάσεις για υποψήφια εγχώρια ταλέντα που θα μπορούσαν να ενσαρκώσουν ρόλους, χωρίς ιδιαίτερο κόστος. Και επειδή εγώ και το βρακί μου δίνω - το δείχνει και το avatar - για την τέχνη, είπα να αρχίσω μια στήλη προτάσεων για να μπορεί και ο δόλιος ο Ryan να έχει να συναλλάσσεται.

Πρώτη υποψηφιότητα, έρχεται από τα βόρεια προάστια της Αττικής. Κανονικό έκθεμα...κέρινο ομοίωμα που έλεγε και η πλουσία Γρουμπουλάκη...ΚΑΙ αντισυστημικό. Δύο σε ένα σαν να λέμε! Ιδανικοί ρόλοι, ξέρεις, αυτοί οι ανέκφραστοι...χαρά και λύπη ένα πράγμα...φόβος ή εκστασιασμός το ένα και το αυτό. Γιατί αν αυτό δεν είναι δράμα...τι είναι;  

  

Semantics^22

Το ξέρω ότι σου έλειψε ένα semantics. Η συνήθεια που έγινε λατρεία…που έλεγαν και σε εκείνο το αλήστου μνήμης μουσικό reality. Μην νομίζεις, όταν γράφω semantics νιώθω λίγο σαν την Άσπα…τύπου «αυτή είναι η θέση μου»!

Σήμερα, λοιπόν, η στήλη θα φιλοξενήσει τραγούδι έντεχνο, ο Θεός δηλαδή να το κάνει. Η Άλκηστις μας τραγουδά για χρωστούμενα. Σε μια χώρα που τα χρώστια είναι σήμα κατατεθέν δεκαετίες τώρα, η ερμηνεύτρια μιλά για μια γιορτή που της χρωστά κάποιος. Θα με ρωτήσεις βέβαια, ποια γιορτή; Μην είσαι αφελής αναγνώστη μου. Σε έχω εκπαιδεύσει να διακρίνεις τη λεπτομέρεια πίσω από τον στίχο. Πάμε, λοιπόν, να το πάρουμε μαζί…

«Θα `ρθουν οι φίλοι,
θα `ρθουνε κι οι ξένοι,
όλοι καλεσμένοι
από μόνοι τους»

Σαν πάρτι του φτωχού συγγενή μου ακούγεται αυτό. Εναλλακτικά μου θυμίζει την έκφραση του κολλητού μου «στη γιορτή δεν καλούνται, κουβαλιούνται». Λέξη κλειδί «οι ξένοι». Λέξη κλειδί νούμερο δύο «από μόνοι τους». Μπορείς ευθύς αμέσως να οσμιστείς την αποφορά των ξένων «εταίρων». Βάλε μια Άνγκελα, μια Λαγκάρντ, ένα Ντράγκι, έναν Τόμσεν βρε αδερφέ.

«Θα `χουν μουσικές,
θα φέρουνε και όνειρα,
θα τ’ απλώσουν όλα
στο σεντόνι τους,
πλάι στο κύμα»

Τώρα για όνειρα δεν ξέρω. Αν πάντως το τραγούδι το λέει και καλά ο Πρώην της Βίσση(ς), call me και Πρωθυπουργό, τότε Μνημονιάκι μου μυρίζεται. Και πλάι σε αυτό…χώσε και μια έξοδο στις αγορές, ένα πρωτογενές πλεόνασμα, ένα προαπαιτούμενο…αντε κι έναν τάφο Αμφίπολης, γιατί πολύ σε έχω συμπαθήσει. Στη μαύρη πλερέζα της διακυβέρνησης, ένα όνειρο ζητά ο Αντώνης…μια γιορτή που εκείνοι, οι ξένοι, του χρωστάνε.

«Θέλω γιορτή,
τη γιορτή που μου χρωστάς,
απ’ το κύμα να με πας
στον αέρα.
Θέλω τη γιορτή,
τη γιορτή που μου χρωστάς,
όσο μου γελάς,
χαρτοπόλεμο
το χρόνο θα σκορπάς»

Τι θέλει μωρέ το παλικάρι; Μια γιορτή! Από τα σαράντα κύματα που τον ταλανίζουν, να τον πάνε στον αέρα. Γιατί όσο του γελάει η Άνγκελα, τότε και αυτός έχει την ελπίδα να κάνει χαρτοπόλεμο το Μνημόνιο, πριν τον προλάβει ο άλλος…έλα που δεν ξέρεις…ο sexy…ο Alexis ντε. Εκείνος βρε που θα σκίσει το Μνημόνιο την επόμενη της εκλογής του και θα χορέψει γυμνός πάνω από τα αποκαΐδια, μαζί με τη Ζωίτσα την Κωνσταντοπούλου και τον Λαφαζάνη αλά μπρατσέτα…ΚΑΙ αυτοί γυμνοί. Εφιάλτης από όσο καταλαβαίνεις!  

«Οι καινούριοι φίλοι
κι οι παλιοί μου έρωτες
κι οι γονείς μου θα `ρθουν
στην κορνίζα τους»

Τώρα γιατί ο Πρώην της Βίσση(ς) θυμάται την Αννούλα στο στίχο, πολύ θα σε γελάσω και δεν το θέλω. Τη μάνα του δε πού τη θυμήθηκε τη δόλια…τι να πω…άβυσσος η ψυχή του δεξιού!

«Κι όλοι αγκαλιασμένοι,
απ’ το αύριο ως το χθες,
να ο χορός που δένει
τις ανθρώπινες,
τις ανθρώπινες φωτιές»

Να σου πάλι κι οι φωτιές. Γιατί σου λέει, γιατί να με προλάβει ο άλλος που θα δει και τον Πάπα πριν τον δω εγώ…να του πω ως άλλη Βίκυ Μοσχολιού «είσαι χριστιανός εσύ;». Το άσμα πάντως κλείνει χαρωπά και αισιόδοξα…έτσι όπως πρέπει στον ονειροπόλο Αντώνη. Που βέβαια εγώ, αγκαλιασμένος με τη Μέρκελ να χορεύω πάνω από σκισμένα Μνημόνια σε φωτιές, ούτε στον χειρότερο εχθρό μου δεν θα το ευχόμουν!

Άντε αδέρφια…πάμε τώρα όλοι μαζί να προϋπαντήσουμε την ανάπτυξη που «σαμαρικά» ξεπροβάλλει εδώ και κάτι αιώνες. Γιατί αγάπη μου…κι ο Γκοντό να ήταν…θα είχε φτάσει η ριμάδα…