Top-10

Πέρασε ο καιρός! Σαν χθες μου φαίνεται που μπήκα στο σπίτι, πήρα το ζουζούνι τηλέφωνο και έβαλα τα κλάματα. Τότε που ένιωσα την απόλυτη μοναξιά, λες και αν πέθαινα εκείνη τη στιγμή, δεν θα με έβρισκε κανείς για τουλάχιστον κάνα μήνα. Τόση δραματικότητα και βάλε. Πάντως ακόμα αν με ρωτήσεις, δεν το έχω πολύ-συνειδητοποιήσει ότι φεύγω, μάλλον όταν θα είναι να κλειδώσω το σπίτι και θα το δω άδειο, μπορεί τότε να καταλάβω ότι η περιπέτεια τελείωσε. Σε κάθε περίπτωση, θα δούμε!

Δεν θέλω να σταθώ στο πόσο αποκαλυπτικός υπήρξε αυτός ο χρόνος για τον ίδιο μου τον εαυτό, τούτο είναι κάτι που θέλω να κρατήσω για μένα και τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Εδώ αντ’ αυτού μπορώ να μοιραστώ τα μικρά καθημερινά πράγματα που θα μου λείψουν από το Νησί, με το οποίο σας έπρηξα έναν ολόκληρο χρόνο. Πάρτε, λοιπόν, με μια λίστα με τις λατρεμένες απώλειες, σε τυχαία τελείως σειρά.  

1. TK Maxx, γιατί μπορούσες να πάρεις σώβρακο DK και CK μόνο με 7 λίρες!

2. Naan Bread, γιατί συντρόφευσε κάθε γαστρονομική μου προσπάθεια σε μια ονειρεμένη κουζίνα γκαζιού.

3. Gas Boiler, γιατί όταν ήθελα να κάνω μπάνιο απλά πήγαινα, χωρίς να περιμένω κανένα ρημάδι θερμοσίφωνα.

4. Πολύ-μηχάνημα στη δουλειά, γιατί το μόνο που δεν έκανε ήταν να σου ψήνει και καφεδάκι.

5. Sticky Toffee Pudding, γιατί πρέπει να τη δοκίμαζα όπου σταθώ κι όπου βρεθώ, τόσο που κάνα δυο κιλά προέρχονται αποκλειστικά από αυτήν.

6. Lemon Curd και Lemon Muffins, γιατί άλλο ένα κιλό πρέπει να είναι από αυτό το λατρεμένο κατασκεύασμα από λεμόνι.

7. Φρούτα όλο το χρόνο, γιατί ο όγκος φράουλας και σταφυλιού που έφαγα ένα χρόνο, θέλει αθροιστικά τουλάχιστον πέντε ελληνικά χρόνια.  

8. Μηδενικά dispatching fees στο Amazon, γιατί εδώ τα βιβλιαράκια τα παίρναμε χωρίς να αγχωνόμαστε για το πόσο θα μας χρεώσουν σε μεταφορικά.

9. Ποδήλατο, γιατί ήταν το πιο αγαπημένο καθημερινό μέσο, ακόμα και αν επιχείρησε ανεπιτυχώς να με δολοφονήσει τουλάχιστον τρεις φορές.

10. Οικιακοί λογαριασμοί, γιατί πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωθα τέτοια ηρεμία όταν άνοιγα το μπιλιέτο από τους σπιτονοικοκυραίους.

Θα μπορούσα να σου εκθέσω μια ολόκληρη λίστα, αλλά λέω να μείνω σε αυτά τα δέκα για highlights! Για το τι δεν θα μου λείψει, μπορούμε να τα πούμε μια άλλη φορά… 

Εντολή

Ακολουθεί κοινωνική διαφήμιση...

...πλέον είναι φανερό ότι ο κύριος Σαμαράς δεν απέλυσε τους επικοινωνιολόγους Καραμανλή! Βλέπεις τώρα ο "καταλληλότερος", έγινε "βαρύς εντολέας"...

Ένα ευχάριστο διάλειμμα από την πλήξη της αναμονής...πάντα με εντολή Σαμαρά!

News

Αδέρφια σας έχω νέα! Η κυβέρνηση λέει δεν θα κάνει εφεδρεία τελικά στο δημόσιο. Δηλαδή δεν είναι ακριβώς έτσι. Θα κάνει εφεδρεία, αλλά όχι ακριβώς αυτή που δεν εφαρμόστηκε. Θα κάνουν λέει μια άλλη που δεν θα εφαρμοστεί μεν, αλλά θα είναι αισθητά πιο βελτιωμένη. Επειδή μάλιστα η προηγούμενη είχε βάθος ενός χρόνου και κάπου τώρα έπρεπε να λογοδοτήσουμε, η καινούργια θα έχει βάθος τριών χρόνων για να αργήσουμε να λογοδοτήσουμε. Τρία χρόνια σου λέει θα είναι ο μέσος χρόνος αναμονής ενός μέσου δημοσίου υπαλλήλου για να βρει νέα εργασία σε μια οικονομία που διαθέτει 23% επίσημη ανεργία. Από την άλλη, προσωπικά τους βρίσκω εξαιρετικά αισιόδοξους, γιατί εγώ για ένα μέσο δημόσιο υπάλληλο θα έδινα καμιά εικοσαριά χρόνια αναμονής, σε μια φυσιολογική οικονομία. Άγνωσται αι βουλαί του Antoine!

Αααα δεν είναι μόνο αυτό, σου έχω κι άλλο! Η κυβέρνηση λέει δεν θα κάνει και οριζόντιες περικοπές. Δηλαδή δεν είναι ακριβώς έτσι. Δεν κάνει τις οριζόντιες περικοπές που έκαναν οι άλλοι, αφού σκέφτεται να κόψει και κάτι από τους χαμηλοσυνταξιούχους, ίσως και από αυτούς άνω των 65. Γιατί συγνώμη, αλλά δεν καταλαβαίνω να ζούμε σε μια κοινωνία με δυο σταθμά… όλοι κύριε θα συνεισφέρουμε στις αιματηρές θυσίες του ελληνικού κράτους.

Εεεεε που πας, έχω κι άλλο! Ο Πολύδωρα λέει με το που πήρε γραφείο, αμέσως προσέλαβε ως μετακλητή την κόρη του. Τώρα εσύ έξω εξανίστασαι, αλλά εγώ δεν σε καταλαβαίνω. Λέει πουθενά ότι δεν επιτρέπεται ο μετακλητός υπάλληλος να έχει πρώτου ή δεύτερου βαθμού συγγένεια; Αμέσως να πέσουμε να τον φάμε. Έτσι κι αλλιώς αγαπητέ μου, μετά το δόγμα Βουλγαράκη, ό,τι είναι νόμιμο είναι και απόλυτα ηθικό! Ο Βύρωνας πάντως διαμαρτυρήθηκε έντονα ότι ασκεί το νόμιμο δικαίωμα του και κανείς δεν μπορεί να του πει τίποτα. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες τον θέλουν ήδη να έχει κινηθεί νομικά εναντίον του ελληνικού λαού στο Διεθνές Δικαστήριο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων.  

Για τελευταίο σου άφησα το καλύτερο! Ο Antoine – ο πρωθυπουργός μας καλέ – λέει δεν θα δώσει την καθιερωμένη ομιλία στην ΔΕΘ, αλλά απλά θα την εγκαινιάσει. Εγώ βέβαια τις έχω τις άκρες μου στο Μαξίμου και σου έχω τα παρασκηνιακά νέα. Αντί του καθιερωμένου λόγου, ο Antoine θα εγκαινιάσει τη ΔΕΘ τραγουδώντας με συνοδεία τη συμφωνική ορχήστρα της ΕΡΤ, το πρόσφατο, γεμάτο πολιτικά υπονοούμενα, Hit της δεσποινίδος Νίκης Μινάζ (παχύ το ζ). Δια να καταλάβετε το σημειολογικού του πράγματος, ο Antoine θα κλείσει μάλιστα το μάτι – το λειτουργικό, όχι το γκαβό - στις κάμερες (αλά Ρακιντζή) στον παρακάτω στίχο (κάτω από τις άγρυπνες σκηνοθετικές οδηγίες του διδύμου Stefano Sartini - Φαήλου Κρανιδιώτη):

And I ain’t paying my rent this month

I owe that

But fuck who you want, and fuck who you like

That's our life, there’s no end in sight

…Over!

Flesh

Λείπετε όλοι, είναι άσκοπο να το αρνείστε και να ισχυρίζεστε το αντίθετο. Γιατί η κρίση θα χτυπήσει σε πολλά τον έλληνα, αλλά ποτέ στις διακοπές του. Να ξέρετε, πως αν κάποιον Αύγουστο συναντήσετε μια γεμάτη Αθήνα, τότε τα πράγματα θα έχουν πιάσει πάτο. Εδώ από την άλλη, δεν υπάρχει μήνας που να αδειάζει η πόλη, και έτσι θαρρείς πως έχει μονίμως μια κινητικότητα, αν εξαιρέσεις κάτι υπερβολικά κρύες και βροχερές νύχτες του χειμώνα, που ύπαρξη κόσμου εξάγεται μόνο από τα φωταγωγημένα καθιστικά.

Πέρασε και η παγκόσμια μέρα οργασμού ανεκμετάλλευτη. Τι να την κάνεις να μου πεις μια μέρα μόνο όλο τον χρόνο για ένα τόσο υπέροχο πράγμα, σχεδόν ψυχοθεραπευτικό; Αναλογίζομαι εκείνους τους ανθρώπους που δεν έχουν νιώσει αυτό το μούδιασμα σε όλο το κορμί και το πέρασμα στην άλλη διάσταση, το οποίο περιττό να τονίσω ότι στον άνδρα δεν ταυτίζεται στον υπέρτατο βαθμό πάντα με την κάθε εκσπερμάτιση. Και μόνο η ιδέα δυο σωμάτων που γίνονται ένα είναι ό,τι πιο όμορφο έχει ανακαλύψει ο άνθρωπος από καταβολής κόσμου. Δεν είναι τυχαίο ότι είμαστε μόνο εμείς και άλλα δύο θηλαστικά στον πλανήτη που κάνουμε σεξ και για ευχαρίστηση, πέρα από αναπαραγωγή (ξέρω και ποια - αφού μου τα έμαθε το ζουζούνι - αλλά δεν θα κάνω τον έξυπνο). Έχεις μετά αυτή την ανεκδιήγητη παροιμία του «αν πιάσει η μαλακία, τύφλα να χει το γαμήσι», που ποιος αγάμητος και ανέραστος άνθρωπος την ξεστόμισε ήθελα να ‘ξερα, που να τον βρουν και να τον στείλουν «στην πυρά με τις ξενέρωτες» που λέει και η Άννα-call-me-μούμια.

Σας αφήνω με μια από τις ομορφότερες ερωτικές σκηνές του παγκόσμιου κινηματογράφου, θυμίζοντας ότι είμαστε φτιαγμένοι και από σάρκα, κάτι που στο βωμό του πολιτισμού τείνουμε να το ξεχνάμε…

Trains

Βρίσκομαι στο τελευταίο τρένο που θα χρησιμοποιήσω, μάλλον, στο Νησί. Η εμπειρία μου μαζί τους ήταν περιοδική, συνυφασμένη συνήθως με διακοπές, είτε προς την πατρίδα, είτε προς κάποιο ταξιδιωτικό προορισμό εντός της Βρετανίας.

Οι συνολικές αναμνήσεις ανάμικτες, όπως γίνεται και με τα περισσότερα πράγματα σε αυτή τη ζωή. Όταν ο αντικαταστάτης μου στη δουλειά με ρώτησε με τι μνήμες φεύγω από εδώ, βρέθηκα σε πολύ δύσκολη θέση, καθώς δεν μπορούσα να του δώσω μια αβίαστη απάντηση.

Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου, πως στα πλαίσια της blog-ικής ψυχανάλυσης, θα επιχειρήσω έναν απολογισμό αυτής της δωδεκάμηνης παραμονής στη χώρα του ιστορικού Shakespeare και του μυθικού Αρθούρου, η οποία παραμονή βέβαια δεν ξέρω τελικά αν ήταν μυθική ή ιστορική από κάθε έννοια. Ωστόσο, το timing – όπως θα έλεγε και η λατρεμένη Ελισάβετ – δεν είναι σωστό, αφού μου απομένει αρκετός χρόνος για να συμπληρώσω αυτό το ενδιαφέρον puzzle που ονομάζεται Ηνωμένο Βασίλειο. Είναι, ίσως, στοιχειώδες να προσθέσω ότι το puzzle δεν γίνεται να ολοκληρωθεί, αφού θα χρειάζονταν τουλάχιστον δυο ζωές για να αντλήσεις ό,τι έχει να σου δώσει αυτή η χώρα.

Δεν θέλω να σου κάνω spoiler, λέγοντας τι θα μου λείψει και τι όχι από το Νησί. Σε αυτό το σημείο αρκεί να επισημάνω ότι θα το επιθυμήσω από πολλές απόψεις. Όσο κι αν ποθώ να γυρίσω πίσω στην Ελλάδα, για πολλούς και διάφορους λόγους, τόσο θέλω να αφήσω κι ένα κομμάτι του εαυτού μου εδώ, για το κάθε ενδεχόμενο που μπορεί να επιφυλάσσει το μέλλον.

Αν σε ένα σημείο έχασε το Νησί από την ταλαίπωρη Ελλάδα, τότε αυτό αναμφισβήτητα ήταν πως ο υποφαινόμενος ήρθε ναι μεν γεμάτος όρεξη, αλλά άφησε δε ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του πίσω στην πατρίδα… και αυτό είναι η καρδιά του! Αν δεχτώ αυτό που πολύ εύστοχα ισχυρίστηκε ο Apos, ότι δηλαδή σπίτι είναι εκεί που βρίσκεται η καρδιά μας, τότε του ταλαίπωρου Νησιού του έμελλε να εισέλθει σε μια μάχη που ήταν σίγουρο ότι θα χάσει. Ίσως, λοιπόν, του χρωστάω μια παρτίδα με την καρδιά μου εδώ. Τότε που ξέρεις, μπορεί να γίνω μια αθεράπευτη τσούλα που θα γυρίσει την πλάτη της στην αγαπημένη κατά τ’ άλλα Αθήνα. Βέβαια, όσο η καρδιά μένει πάντα σπασμένη σε χίλια κομμάτια, πάντα κάτι θα μένει πίσω, σε μια χώρα στην οποία μεγάλωσα, ερωτεύθηκα, τσακώθηκα, προδόθηκα, έκανα φίλους, έκανα εχθρούς, και στην τελική μέσα στους κόλπους της έγινα εν μέρει αυτό που είμαι σήμερα… ο Μηδενικός!   

Dialogues

Οι μέρες αυτές είναι παράξενες, ίσως γιατί νιώθω ότι ένα κύκλος κλείνει. Με τόσους κύκλους που έχω κάνει στη ζωή μου, ελπίζοντας σε αρκετούς ακόμα, πρέπει κάποια στιγμή να εξετάσω την περιοδικότητα με την οποία έρχονται, μπας και βγάλω κάνα συμπέρασμα για τον αλγόριθμο.

Στη δουλειά έχω αρχίσει την τελετή παράδοσης, λες και είμαι σε λήξη Ολυμπιακών αγώνων. Αν με ρωτήσεις, δεν νιώθω καμία στεναχώρια. Μην αγχώνεσαι, έχω σκοπό προσεχώς να σου εξηγήσω τι θα μου λείψει από το Νησί, για όσο καιρό θα λείπω (το ‘όσο’ δεν χρησιμοποιείται τυχαία).

Δεν θέλω να σε πλακώσω με κατάθλιψη, καλοκαίρι είναι. Εναλλακτικά, λοιπόν, θα μοιραστώ μερικούς από τους σπαρταριστούς διαλόγους που συνέβησαν τις τελευταίες μέρες.

Διάλογος 1. Χαιρετώ Γερμανίδα συνάδελφο, η οποία έφυγε πριν από μένα και τη φιλάω δυο φορές σταυρωτά. Την βλέπω να σαστίζει λίγο και γρήγορα λέω:

- Twice is the Greek way!

Και εκείνη χαμογελώντας με την ψυχή της, γυρίζει και μου απαντά:

- None is the German way!

[Ζντουπ]

Διάλογος 2. Είμαι με πολύ καλό φίλο που φιλοξενώ και ζει χρόνια Αγγλία. Ως αποτέλεσμα έχει αρχίσει να μιλάει σαν τη Βρετανική version της Νανάς Μούσχουρη.

Little German (το nick του): Είμαι πολύ απορροφητικός! (υπονοώντας ότι μαθαίνει γρήγορα)   

Zero Point: Ναι, σαν σερβιέτα ένα πράγμα…

[Εεεεε μα]

Διάλογος 3. Προσπαθώ να πείσω το Ζουζούνι (μέσω skype) να μου προδώσει κάτι «κρατικά» μυστικά, αλλά αυτό είναι σφίγγα και δεν λέει τίποτα.

Ζουζούνι: Δεν είμαι εξουσιοδοτημένος να μιλήσω!

Zero Point: Μη μου το παίζεις εμένα Κ.Ε.Π….

[Μόνο γνήσιο υπογραφής δεν ζήταγε]

Σας φιλώ και την κάνω για λίγο Ολυμπιακό Λονδίνο… ;-)

Semantics^12

Αν δύο πράγματα χαρακτηρίζουν το μέσο Έλληνα, τότε αυτά είναι η γκρίνια και η αυτοκαταστροφή, συνήθως μάλιστα αυτά τα δύο είναι αυστηρά αλληλένδετα, με το ένα να οδηγεί στο άλλο και τούμπαλιν. Η ελληνική τέχνη έχει συχνά κατορθώσει να εντοπίσει αυτό το φαύλο κύκλο, σπανίως όμως καταφέρνοντας να προτείνει κάποια στέρεα και βιώσιμη λύση στην ελληνική ασθένεια.

Ας πάρουμε για παράδειγμα την ελληνική σύγχρονη μουσική που βρίθει από συνθετικά, και κυρίως στιχουργικά, αριστουργήματα. Εσχάτως κυκλοφόρησε ένα μετεκλογικό τραγούδι από την πλέον μάχιμη κύπρια ερμηνεύτρια, Άννα Βίσση, με τίτλο «Τυραννιέμαι». Παρότι είχα ορκισθεί ότι δεν θα ασχοληθώ μαζί του, καθώς θεωρούσα ότι η σημειολογία του ήταν πέρα για πέρα καθαρή, σαν τηλεόραση plasma ένα πράγμα, θα προχωρήσω ωστόσο σε μια γρήγορη πραγματολογική ανάλυση, αφού το υποσχέθηκα στον Tremens!

Δεν θα ήθελα να σας ταλαιπωρήσω με τα εμφανή, δηλαδή πως το τραγούδι αποτολμά μια ενδότερη ανάλυση της ψυχολογίας του μέσου Έλληνα ψηφοφόρου που παρασύρθηκε σε μία ψήφο στην κυβέρνηση Σαμαρά και των λοιπών κομμάτων του ευρωμονόδρομου. Από την αρχή κιόλας του τραγουδιού, οι στίχοι «Έτσι λέω και στο τέλος πάντα κλαίω/ και απογοητεύομαι στην απουσία σου παιδεύομαι» μας εισάγουν στο αίσθημα της ακυβερνησίας που ακολουθεί την κάθε εκλογική διαμάχη, ενώ  με τα «στο ίδιο ψέμα με γυρνάει/ σε καταθλίψεις καταλήγει» εκφράζεται γλαφυρά το παράπονο του ψηφοφόρου πάνω στη διαρκώς χαμένη του ψήφο. Θα μου πεις – και με το δίκιο σου – ζαβός είναι κι αυτός που πέφτει μονίμως σε αυτή τη λούμπα; Ναι αγαπητέ μου αναγνώστη, και εδώ είναι το μεγαλείο της ελληνικής αυτογνωσίας, ακολουθώντας στο επόμενο κουπλέ τα σοφά λόγια «Που θα πάει πουθενά δε σταματάει/ αυτοκαταστρέφομαι το ξέρω μα δεν αντιστέκομαι».

Το ρεφραίν είναι πέρα για πέρα εύληπτο, ακόμα και για τον πιο αδαή ακροατή. Η ακυβερνησία ή έστω χειρίστου είδους διακυβέρνηση, στην οποία είναι ταγμένη η μοίρα του έλληνα, με ένα σχεδόν τραγικά αρχαιοελληνικό τρόπο, πετάγεται μέσα από τα εξής:  «Τυραννιέμαι είμαι χάλια μακριά σου/ πάλι τρέχω να ξεφύγω απ' τη σκιά σου/ είμαι ένα με το χώμα όλα έχουν μαύρο χρώμα», με το τελευταίο να αποτελεί και μια έμμεση σπόντα για την ανάδειξη των ακροδεξιών κομμάτων και τη μελανή αυτή σελίδα του νεοελληνικού πολιτικού γίγνεσθαι. Ενώ η καταστροφική αγάπη και πίστη στο ευρώ, που οδήγησε σε μια ακόμα ψήφο στα κόμματα του ευρωμονόδρομου απεικονίζεται σχεδόν αριστουργηματικά στο «Τυραννιέμαι/ με έχει η αγάπη κουρελιάσει/ δεν αντέχω σκότωσέ με να περάσει/ είμαι ένα με το χώμα για χατίρι σου είμαι λιώμα/ τυραννιέμαι».

Το δεύτερο κουπλέ αποτελεί, πέρα από μνεία στην αυτοκαταστροφική ψυχολογία του νεοέλληνα, ένα μανιφέστο περί της απουσίας ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο, η οποία συνοδεύεται από το μόνιμο άγχος μιας άτακτης χρεωκοπίας, αλλά και ένα αίσθημα διεθνούς απομόνωσης της χώρας από τους ευρωπαίους ετέρους και τις διεθνείς χρηματαγορές, βλ.  «στον εαυτό μου έχω κλειστεί/ και όλο το κόσμο νιώθω ξένο/ ούτε πεθαίνω ούτε ζω είμαι εδώ και περιμένω».

Πρόκειται αναμφισβήτητα για ένα εξαιρετικό λυπηρό τραγούδι! Η δε γέφυρα οπτικοποιεί το σχεδόν αποτρόπαιο αίσθημα της παραίτησης του έλληνα απέναντι στην ιδέα της χρεωκοπίας. Δίχως καμιά ελπίδα περιμένει τα νέα οριζόντια μέτρα, τα χαράτσια και τελικά τη χαριστική βολή που θα τον απελευθερώσει από αυτό το καθημερινό μαρτύριο, βλ. «στο τοίχο γράφω την κάθε μέρα που περνάει/ έχω χάσει τη ψυχή μου το μυαλό τη διάθεσή μου/ δε θέλω να ζω», κάτι σαν φυλακισμένος και έρμαιο της ίδιας του της μοίρας, των ίδιων του των πράξεων.

Ζωή σε λόγου μας…    

Ceremonies

Η χθεσινή τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου ήταν αξιοσημείωτη για ποικίλους λόγους. Ο σκηνοθέτης, γνωστός για το πλούσιο κινηματογραφικό του ιστορικό, έδωσε ένα καλλιτεχνικό αποτέλεσμα που ήταν κατ’ αρχήν τεχνικά άρτιο. Αυτό κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει. Η σύλληψη και εκτέλεση ενός τόσο πολύπλοκου εγχειρήματος είναι πάντα εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση, και όποιος ισχυρίζεται με περισσή ευκολία – έως και θράσος – ότι μπορεί να το κάνει, λέει μαλακίες, για να το θέσω και κάπως ευγενικά!

Από την άλλη μεριά έχεις και το θέμα της αισθητικής, το οποίο είναι μια τελείως διαφορετική ιστορία, η οποία κιόλας στέκει βαθύτατα υποκειμενική, πέρα από κάποια κριτήρια αντικειμενικότητας που θεμελιώνουν αυτό που θα ορίζαμε ως κείμενη αισθητική. Το χθεσινό show ήταν άρτιο και από τη σκοπιά της τελευταίας. Θα με ρωτήσεις, λοιπόν, εύλογα, αν πιστεύω ότι όλα πήγαν ρολόι! Η απάντηση μου θα είναι κατηγορηματική και ασφαλώς αρνητική.

Η προσωπική μου αίσθηση είναι πως η χθεσινή τελετή έναρξης ήταν μια εκ των χειροτέρων που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια ως προς το περιεχόμενο της – και όχι ως προς το τεχνικό κομμάτι, το οποίο σε κάποιες στιγμές ήταν σχεδόν εκθαμβωτικό! Η συνήθης μπαρούφα που θα πει ο κάθε έξυπνος είναι πως η Αγγλία δεν έχει την ίδια ιστορία με την Ελλάδα ή την Κίνα. Μέγα λάθος! Από πότε η ιστορία είναι πέος που μπορούμε να το βγάλουμε και να το μετρήσουμε με το υποδεκάμετρο; Το θέμα δεν είναι τι διαθέτει ο κάθε λαός ως παρελθόν – λίγο πολύ όλοι μας διαθέτουμε ιστορία, καθώς δεν φυτρώσαμε – το θέμα είναι πως επιλέγεις να χειριστείς και το παρουσιάσεις το παρελθόν που σου έχει δοθεί απλόχερα, και ο Boyle δεν το διαχειρίστηκε με τον καλύτερο τρόπο, και δεν είμαι ο μόνος που το υποστηρίζω αυτό.

Δεν θέλω να σταθώ σε πολλές λεπτομέρειες, ελάχιστη σημασία έχουν, ωστόσο θα ήθελα να εστιάσω σε ένα μόνο σημείο. Στην αρχή σχετικά της τελετής γίναμε μάρτυρες μιας, ομολογουμένως, εντυπωσιακής μετάβασης από ένα σύστημα παραγωγής σε ένα άλλο (putting-out σε factory system), γεγονός που σηματοδότησε και την πρωτοκαθεδρία της οικονομίας της Μεγάλης Βρετανίας από τα μισά του 17^ου αιώνα και μετά. Ο σκηνοθέτης, λοιπόν, επέλεξε του ολυμπιακούς κύκλους να πηγάζουν μέσα από αυτό την περίοδο της κοινωνική φουρτούνας, των μεγάλων αλλαγών… από μια περίοδο που από πολλές απόψεις υπήρξε η λιγότερο ανθρωποκεντρική στην ιστορία του ανθρώπινου είδους. Θέση μου αποτελεί ότι κάτι τέτοιο – παρόλη τη σκόπιμη αντιφατικότητα - δεν είναι συμβατό σε καμιά περίπτωση με το πνεύμα του ολυμπισμού. Μοναδική χαραμάδα αμφισβήτησης που αφήνω είναι ο Boyle να μας έκλεισε πονηρά το μάτι, σημειώνοντας με τον δικό του τρόπο, το τέλμα στο οποίο έχει φθάσει πλέον ο ολυμπισμός… αν και πολύ το αμφιβάλλω!

Προσωπικά, και έχοντας υπάρξει εθελοντής στην περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, έχοντας παρακολουθήσει Live την τελετή έναρξης, θα ήθελα να σημειώσω – χωρίς ίχνος εθνικισμού – ότι ο Παπαϊωάννου πέτυχε στο να προσφέρει παγκοσμίως μια μοναδική αλληγορία του συνόλου της ελληνικής ιστορίας το 2004, όμοια της οποίας δεν πιστεύω πως θα δούμε ξανά, τουλάχιστον όχι σύντομα. Τούτος είναι ένας εκ των λόγων που θεωρώ τον εαυτό μου απίστευτα τυχερό και ευλογημένο που έζησε την εμπειρία του 2004…    

Graduation

Ο Θείος σήμερα μου είπε ότι δεν πηγαίνουμε πια σχολείο. Όσο φαινομενικά αληθής κι αν είναι αυτή η δήλωση, πρέπει να ομολογήσω ότι με έβαλε σε σκέψεις. Πόσο αλήθεια είναι ότι φεύγοντας από τα φυσικά έδρανα γλιτώνουμε για μια ζωή τα «έδρανα της ζωής»;

Οι μαθηματικές εξισώσεις δεν μας εγκαταλείπουν οριστικά όταν απομακρυνόμαστε από το χάρτινο βιβλίο της άλγεβρας. Αντιθέτως, οι εξισώσεις που συναντάμε εκεί έξω – σε αυτό τον άγνωστο κόσμο – είναι παρασάγγας χειρότερες και δυσκολότερες από εκείνες τις θεμελιακές που έπρεπε να λύνουμε στο σχολείο. Δεν συζητάω για τριγωνομετρία, που το πυθαγόρειο θεώρημα της πραγματικότητας μπάζει από παντού, ενώ στο βάθος παίζει σε επανάληψη το «μια γυναίκα δυο άντρες, κομπολόι δίχως χάντρες».

Ακόμα κι αν καταφέρεις να βάλεις στην άκρη τις μαθηματικές γνώσεις, τόσο πιο δύσκολο είναι να ξεφύγεις από τα φιλολογικά τερτίπια, με αποθέωση το «δεν είναι αυτό που λες, αλλά ο τρόπος που το λες». Γιατί αγαπητοί μου αναγνώστες πρόβλημα έκφρασης δεν είχα ποτέ στην έκθεση, αλλά στην πανούργα και άτιμη κοινωνία, τις έχω τις εκφραστικές μου αδυναμίες. 

Ποτέ μου δεν ένιωσα λαγνεία κοιτώντας πίσω στα σχολικά μου χρόνια. Από τη μία μεριά ίσως γιατί δεν πέρασα και τόσο τέλεια, από την άλλη ενδεχομένως γιατί το σχολείο σηματοδοτούσε μια άνευ προηγουμένου καταπίεση, όμοια της οποίας αδυνατώ να βρω ακόμη και σήμερα που δουλεύω. Η ολοκλήρωση του λυκείου υπήρξε θαρρώ σωτήρια.

Πάντως αν δεν καταφέρνουμε ποτέ στη ζωή μας να ξεφύγουμε από την «εκπαίδευση», με τη μία ή την άλλη έννοια, τελικά ποτέ πετυχαίνουμε στο να πάρουμε αυτό το πολυπόθητο «απολυτήριο»;  

Points

Επίσκεψη αστραπή στη λατρεμένη Αθήνα την προηγούμενη βδομάδα. Κάτι να δεις τους δικούς σου, κάτι να τσιτσινίσεις με το ζουζούνι, κάτι να δεις αγαπημένα πρόσωπα, πέρασαν οι μέρες και ούτε το κατάλαβα. Το δίχως άλλο, όμως, παρατήρησα ένα σωρό πράγματα για αυτή την πόλη και τους κατοίκους της που είχα κάμποσο καιρό να συναντήσω.

Δεν ξέρω αν η Αθήνα είναι όμορφη, πάντως εγώ νιώθω σαν ένας γονιός που περηφανεύεται σαν το γύφτικο σκερπάνι, ακόμα κι αν η θυγατέρα του είναι κάτι ανάμεσα σε αποβολή χελώνας και φάλαινας. Βέβαια αν σε κάτι έχω καταλήξει με τα χρόνια είναι πως όσο αθεράπευτα ερωτευμένος είμαι με την Αθήνα, τόσο υπερβολικά απεχθάνομαι τους Αθηναίους. Τούτο έχει μάλλον σημασία να βγαίνει από τα χείλη ενός πιστοποιημένα Αθηναίου επί γενεών, αυτό λένε στην πιάτσα ως γκάγκαρος. Θα μου πεις τι μπορεί να είναι μια πόλη δίχως τους κατοίκους της, σαν μουσακάς χωρίς μελιτζάνα, με λίγα λόγια μια απλή απομίμηση. Η αυθεντικότητα μιας πόλης σαφώς πηγάζει πάντα και από το έμψυχο υλικό, αυτό ωστόσο σε καμιά περίπτωση δεν καθιστά την εν λόγω αυθεντικότητα και αισθητικά άρτια ή ιδανική. Καθώς ο συμβιβασμός πάει πάντα πακέτο με τη διεκδίκηση, ο ιδανικός Αθηναίος μεγαλώνει μια ζωή μαθαίνοντας ότι πρέπει να ανέχεται ένα μεγάλο μέρος αυτής της τραγικής πλειοψηφίας, και η ζωή κάπως έτσι συνεχίζεται.

Στην Αθήνα της κρίσης, τα εμπορικά μαγαζιά του Κέντρου σφύζουν από παιδαρέλια, των οποίων η ηλικιακή κατανομή εκτείνεται αυστηρά από τα δεκάξι μέχρι βία τα σαράντα χρόνια. Είναι θαρρείς λες κι η πόλη έχει υποστεί έναν ιδιότυπο εξοστρακισμό των μέσων και μεγάλων ηλικιών. Τελικά με λίγη προσοχή μπορείς να πιστοποιήσεις ότι οι γονείς και οι παππούδες – γιατί περί αυτών πρόκειται – είναι παρόντες μέσω του πολυπόθητου χαρτζιλικιού που είναι το μόνο που στηρίζει ακόμη την εμπορική ζωή της πόλης, με ένα δυστυχώς αρνητικό καταναλωτικό πρότυπο, το οποίο αδυνατεί να επηρεάσει αυτή η ριμάδα η ύφεση.

Μέσα στον αθηναϊκό αχταρμά η «αδερφή» κατέχει εξέχουσα θέση, διεκδικώντας τα προνόμια της μέσα σε αυτή την καταναλωτική πυραμίδα. Πέρα από το γεγονός ότι έχει πιάσει μεν στασίδι σε κάθε οπτική γωνία – σε σημείο που στο Attica φερ’ ειπείν είμαι πλέον σίγουρος ότι προσλαμβάνουν τον κόσμο μετά της πάλαι ποτέ στρατιωτικής εξέτασης του δακτύλου – περιφέρεται δε σαν κυρία επί των τιμών, τόσο που μετά βίας δεν της στρώνει κανείς και κόκκινο χαλί για να περάσει.

Το κοινωνικό μωσαϊκό γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρον αν προσθέσεις και την άλλη μεριά, δηλαδή την ετερόφυλη κοινότητα, τη λεγόμενη πλειοψηφία. Σήμα κατατεθέν της πλέον αποτελεί το εξής δίπτυχο: τατουάζ και πρωτεΐνη. Οι κοινωνιολόγοι του μέλλοντος είναι κατά έναν παράξενο τρόπο τυχεροί, γιατί θα γίνουν μάρτυρες μια σημαντικής ομάδας ηλικιωμένων, οι οποίοι αν καταφέρουν να γλιτώσουν τον καρκίνο του συκωτιού, τότε θα είναι μέσα στα τατουάζ πάνω σε κρεμασμένα μούσκουλα. Ποιος είπε ότι ο σεβασμός στην τρίτη ηλικία δεν είναι πρωτίστως θέμα αυστηρά προσωπικό;

Τέλος, στα plus αυτής της επίσκεψης πρέπει να προσθέσω πως έμαθα επιτέλους ποια είναι αυτή η Έξοδος 16, στην οποία γνωστή τραγουδοποιός ισχυρίζεται ότι έχει πια ξεχάσει τον αγαπημένο της. Θα στοιχημάτιζα ότι το πέτυχε λίγο πριν πάει για μια βουτιά στην παραπέρα παραλία, έστω και με το νυχτικό της. Γιατί σε τελική ανάλυση, αν έχεις καλή παρέα, λύνεις όλα τα προβλήματα σου νυχτιάτικα, ρίχνεις ένα χαρτί έτσι για να βρίσκεται και σκας από τα λυσσακά σου που χάνεις σε μια παρτίδα Μπονάτσα… κι όλα αυτά στην Αθήνα. Τι άλλο μπορεί να ζητήσει κανείς;