±Four

Το χιλιοσπασμένο παγκάκι ήταν η μόνη λύση για να κάτσεις κάπου χωρίς να πιαστεί απόλυτα η μέση σου. Η ορθοστασία των τελευταίων ημερών ήταν ανελέητη. Δεν τον πείραζε τίποτε άλλο, μονάχα το γεγονός ότι στεκόταν ασταμάτητα όρθιος, τόσο που γνώριζε πολύ καλά ότι ποτέ του δεν θα μπορούσε να γίνει εύζωνας.

Καθήμενος, ανάβοντας το τσιγάρο που ποθούσε διακαώς εδώ και αρκετές ώρες περιφερόμενος μέσα στη ντάλα του ήλιου, περιμένοντας άγνωστο τι, σκέφτηκε πως αυτή ήταν από τις ελάχιστες φορές που το μυαλό του ήταν εντελώς άδειο, μακριά από κάθε σκέψη από βάσανα και ταλαιπωρίες καθημερινές και «εγκόσμιες».

Με το μυαλό κενό, δε γνώριζε αν είχε μετανιώσει για πολλά πράγματα. Έτσι κι αλλιώς κάποια στιγμή μια σπουδαία γυναίκα του είχε πει να μη μετανιώνει ποτέ και για τίποτα, αλλά να μάθει να διαχειρίζεται τα λάθη του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Θυμόταν εκείνη τη φορά που του είχε δοθεί η ευκαιρία να φύγει για σπουδές στο Βέλγιο και είχε πραγματικά κωλώσει. Όσο και να προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό του, ήξερε πολύ καλά ότι εν τέλει ήταν δική του η απόφαση να μη φύγει. Φοβόταν τις αλλαγές, δεν άντεχε να κουνιέται συθέμελα ο κόσμος στον οποίο βάσιζε όλη του την πραγματικότητα. Ίσως για αυτό το λόγο έπρεπε να δει μια ζωή να χάνεται μέσα στα χέρια του για να πάρει απόφαση πως του άρεσαν τελικά περισσότερο τα αγόρια και να κάνει κάτι για αυτό. Λίγες μέρες πριν μπει, χάζευε ένα ζευγαράκι εφήβων που ερωτοτροπούσαν σε ένα παγκάκι και οριακά στεναχωριόταν που δεν έζησε κάποια πράγματα την περίοδο που έπρεπε. Ίσως σε αυτό να μπορούσε να καταλογίσει κάποια ηλίθια λάθη του παρελθόντος. Γιατί άραγε να περιμένει κάποιος τόσο πολύ για να αποκτήσει την αυτοπεποίθηση που οφείλει να έχει και να υποστηρίζει την επιλογές και τις επιθυμίες του;  

Κοίτα να δεις, τι πράγματα μπορεί να σου κάνει η απραγία. Το τσιγάρο έφθανε ήδη στο τέρμα του. Ήταν νωρίς ακόμα για να σκέφτεται τι θα κάνει στο μέλλον, του φαινόταν εντελώς ανούσιο να παιδεύεται με αυτό. Ωστόσο, ως άκρως ψυχαναγκαστικός και ελαφρώς προγραμματικός αναλογίστηκε τι θα έκανε αφού πέρναγε το «χρέος» του σε αυτό το χιλιοσπασμένο παγκάκι.

Χαμογέλασε στην κοινοτυπία της προσωπικής υγείας, όχι τόσο γιατί δεν την επιθυμούσε, όσο γιατί ήξερε πως ήταν τόσο σίγουρη νοητική διαδικασία, όσο η αγάπη ανά τον κόσμο και η παγκόσμια ειρήνη. Το μόνο που φάνταζε σίγουρο στο μυαλό του ήταν η ανάγκη για να ζήσει κάποια στιγμή τη συντροφικότητα κάτω από μια κοινή στέγη. Δεν ήταν, βλέπεις, μόνο ο φόβος της μοναξιάς, αλλά και η ανάγκη να μοιραστεί το σήμερα της κάθε μέρας με ένα άλλον άνθρωπο. Θα ήθελε εναγωνίως να γίνει πατέρας, αλλά γνώριζε πολύ καλά ότι κάτι τέτοιο ουσιαστικά ήταν, αν όχι απαγορευτικό, τουλάχιστον αφελές υπό τις παρούσες κοινωνικές συνθήκες. Αναλογιζόταν πάμπολλες φορές ότι θα ήθελε η ζωή να είναι διαφορετική, ωστόσο κατάφερνε να μην αφήνει τη βεβαιότητα ότι δεν είναι να τον πληγώνει πλέον. Ο κόσμος δεν ήταν ποτέ τέλειος, δεν θα γινόταν μέσα σε μια μέρα, και σίγουρα αυτός δεν θα ήταν υπεύθυνος για μια ευρεία αλλαγή.

Λίγο πριν σηκωθεί, και πετώντας το τσιγάρο πιο πέρα, θυμήθηκε ότι κάποτε κάποιος τον είχε ρωτήσει να πει τέσσερα πράγματα που μετάνιωνε από το παρελθόν και άλλα τέσσερα που θα ήθελε να κάνει στο μέλλον. Γέλασε γιατί σκέφτηκε πως αν ήξερε με βεβαιότητα την απάντηση, τότε θα ήταν ένα ευλογημένος άνθρωπος.

υ.γ. Μετά από πρόσκληση του Tremens (ελαφρώς διασκευασμένο - ποτέ δεν μπορώ να παίξω κάτι όπως το έχουν παίξει και οι άλλοι - call me μοναχοπαίδι...)

New-page

Κοίταξα την ημερομηνία της προηγούμενης ανάρτησης και προς στιγμήν θορυβήθηκα. Εσύ αγαπητέ μου αναγνώστη απορώ πως και δεν πήρες τη Νικολούλη και το Amber Alert για να με ψάξεις!

Συνήθως, η αποχή μου από το Blogging συνοδεύεται από ισχυρές δόσεις ευχάριστης προσωπικής ζωής. Ακόμα και σε περιόδους υψηλού φόρτου εργασίας, πάντα βρίσκω χρόνο να σχολιάσω - ωσάν το καυλοράπανο -  κάτι που αποτελεί κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Προφανώς, λοιπόν, και είχα λησμονήσει πως υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που μπορούν να σε κάνουν να απέχεις από τα διαδικτυακά δρώμενα, με έντονο μάλιστα το στοιχείο του εγκλεισμού. Για να προλάβω τους κακεντρεχείς, να σημειώσω ότι δεν με έχωσαν φυλακή, αφού, αν και εφόσον συνέβαινε κάτι τέτοιο, θα είχα ελεύθερο wi-fi και θα σας είχα πρήξει τα ούμπαλα με την γκρίνια μου για τις άθλιες συνθήκες κράτησης. Free Vicky Stamatis now! Εναλλακτικώς, πέρασα 17 «υπέροχες» μέρες στην αγκαλιά της μητέρας πατρίδας ως προπαιδευόμενος «νέος»!

Ξέρω ήδη αγαπητέ μου αναγνώστη ότι νιώθεις εξαιρετικά υπερήφανος και ασφαλής, τώρα που ξέρεις ότι ο Μηδενικός σε φυλάει νυχθημερόν. Τώρα αν δεν φυλάω ακριβώς εσένα, αλλά τις τουαλέτες, τους θαλάμους, τη λάτζα, τα μαγειρεία, τις αποθήκες και τους εν γένει λοιπούς χώρους του Κέντρου Προπαίδευσης, τότε αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Σου υπόσχομαι πάντως ότι αν ο εχθρός φθάσει μέχρι τις πόρτες της Αθήνας, εγώ ο Μηδενικός – που πάντα ευπειθώς αναφέρω – θα προτάξω το στήθος μου και θα χύσω μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματος μου για να προστατέψω όλες τις πλατείες και τα καφέ που χτες παρατήρησα ότι ακόμη γεμίζεις μέχρι εσχάτου σκαμπό! Για την πλατεία Αγ. Ειρήνης ρε γαμώτο…

Κάπου εδώ, λοιπόν, ανοίγει ένας νέος κύκλος, ο οποίος είμαι σίγουρος ότι θα μου δώσει υλικό για πολλές αναρτήσεις. Ήδη έχω πάρει μια πρώτη ιδέα και μπορώ να σου πω ότι θα είναι…legen…wait for it…dary!!!  

Plus-one

Τις μεγάλες στιγμές των τελευταίων επτά πάνω-κάτω χρόνων της ζωής μου, τις έχω ζήσει πάντα δίπλα από ανθρώπους, ωστόσο σχεδόν πάντα, τις έχω εξιστορήσει απαραιτήτως στον ηλεκτρονικό μου ψυχολόγου. Το blog είναι το plus-one μου, παρότι μπορεί να μην το έχω πάρει παρέα και σε πολλούς γάμους, κάτι για το οποίο δεν φταίω εγώ, αλλά οι ρημάδες οι φίλοι μου που δεν παντρεύονται. Ακόμα κι αν το απατούσα επανειλημμένα, πάντα γυρνούσα σαν τη Μαγδαληνή, με το κεφάλι χαμηλωμένο, γεμάτος από ειλικρινή μετάνοια.

Όλο αυτό το χρόνο που πέρασε, το blog ήταν ο σύντροφος που έλειπε, στον οποίο γνώριζα πολύ καλά ότι μπορώ να στραφώ τα μοναχικά βράδια. Και ξέρεις, τα ιστολόγια είναι μια παράξενη ιστορία, αφού ναι μεν μιλάμε για μια ένα-προς-ένα σχέση, αλλά παράλληλα σου δίνεται και το ελεύθερο να κάνεις και λίγο το μπανιστιρτζή πίσω από τις κλειδαρότρυπες που ανοίγονται ολούθε, χαζεύοντας διακριτικά των αλλωνών τις σχέσεις, κάνοντας και περιστασιακό σχολιασμό για τις στάσεις που προτιμούν κατά τη διάρκεια των ιδιαίτερων στιγμών τους. Πάντως για να το ξεκαθαρίζουμε, μην πάρεις ως δεδομένο πως όλοι έχουν μια ιδανική σχέση με το ιστολόγιό τους, γιατί όπως και στην πραγματική ζωή, έτσι κι εδώ, η αγαμία και η ανοργασμικότητα  θερίζει.  

Θα φανεί παράξενο, αλλά όταν βλέπω κάποιον αγαπημένο blogger να σταματά το γράψιμο στεναχωριέμαι, όπως ακριβώς στην ιδέα μιας υγιούς σχέσης που τελειώνει, και μέσα σε αυτά τα χρόνια έχω γίνει μάρτυρας πολλών τέτοιων χωρισμών. Σε πείσμα των καιρών, λοιπόν, επιμένουμε εδώ… σχεδόν μηδενικά! Καθόλου απορίας άξιο δεν είναι, λοιπόν, γιατί λίγες ώρες πριν την αναχώρηση, με τις βαλίτσες πακεταρισμένες παραδίπλα, κάθομαι να αφήσω δυο λόγια στο παντοτινό μου «σπίτι». Του το χρώσταγα βλέπετε, πλάι στο ζουζούνι, τους δικούς μου και τους φίλους μου…

(photo from http://klaudiaj-foto.blogspot.co.uk/)

Top-10

Πέρασε ο καιρός! Σαν χθες μου φαίνεται που μπήκα στο σπίτι, πήρα το ζουζούνι τηλέφωνο και έβαλα τα κλάματα. Τότε που ένιωσα την απόλυτη μοναξιά, λες και αν πέθαινα εκείνη τη στιγμή, δεν θα με έβρισκε κανείς για τουλάχιστον κάνα μήνα. Τόση δραματικότητα και βάλε. Πάντως ακόμα αν με ρωτήσεις, δεν το έχω πολύ-συνειδητοποιήσει ότι φεύγω, μάλλον όταν θα είναι να κλειδώσω το σπίτι και θα το δω άδειο, μπορεί τότε να καταλάβω ότι η περιπέτεια τελείωσε. Σε κάθε περίπτωση, θα δούμε!

Δεν θέλω να σταθώ στο πόσο αποκαλυπτικός υπήρξε αυτός ο χρόνος για τον ίδιο μου τον εαυτό, τούτο είναι κάτι που θέλω να κρατήσω για μένα και τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Εδώ αντ’ αυτού μπορώ να μοιραστώ τα μικρά καθημερινά πράγματα που θα μου λείψουν από το Νησί, με το οποίο σας έπρηξα έναν ολόκληρο χρόνο. Πάρτε, λοιπόν, με μια λίστα με τις λατρεμένες απώλειες, σε τυχαία τελείως σειρά.  

1. TK Maxx, γιατί μπορούσες να πάρεις σώβρακο DK και CK μόνο με 7 λίρες!

2. Naan Bread, γιατί συντρόφευσε κάθε γαστρονομική μου προσπάθεια σε μια ονειρεμένη κουζίνα γκαζιού.

3. Gas Boiler, γιατί όταν ήθελα να κάνω μπάνιο απλά πήγαινα, χωρίς να περιμένω κανένα ρημάδι θερμοσίφωνα.

4. Πολύ-μηχάνημα στη δουλειά, γιατί το μόνο που δεν έκανε ήταν να σου ψήνει και καφεδάκι.

5. Sticky Toffee Pudding, γιατί πρέπει να τη δοκίμαζα όπου σταθώ κι όπου βρεθώ, τόσο που κάνα δυο κιλά προέρχονται αποκλειστικά από αυτήν.

6. Lemon Curd και Lemon Muffins, γιατί άλλο ένα κιλό πρέπει να είναι από αυτό το λατρεμένο κατασκεύασμα από λεμόνι.

7. Φρούτα όλο το χρόνο, γιατί ο όγκος φράουλας και σταφυλιού που έφαγα ένα χρόνο, θέλει αθροιστικά τουλάχιστον πέντε ελληνικά χρόνια.  

8. Μηδενικά dispatching fees στο Amazon, γιατί εδώ τα βιβλιαράκια τα παίρναμε χωρίς να αγχωνόμαστε για το πόσο θα μας χρεώσουν σε μεταφορικά.

9. Ποδήλατο, γιατί ήταν το πιο αγαπημένο καθημερινό μέσο, ακόμα και αν επιχείρησε ανεπιτυχώς να με δολοφονήσει τουλάχιστον τρεις φορές.

10. Οικιακοί λογαριασμοί, γιατί πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωθα τέτοια ηρεμία όταν άνοιγα το μπιλιέτο από τους σπιτονοικοκυραίους.

Θα μπορούσα να σου εκθέσω μια ολόκληρη λίστα, αλλά λέω να μείνω σε αυτά τα δέκα για highlights! Για το τι δεν θα μου λείψει, μπορούμε να τα πούμε μια άλλη φορά… 

Εντολή

Ακολουθεί κοινωνική διαφήμιση...

...πλέον είναι φανερό ότι ο κύριος Σαμαράς δεν απέλυσε τους επικοινωνιολόγους Καραμανλή! Βλέπεις τώρα ο "καταλληλότερος", έγινε "βαρύς εντολέας"...

Ένα ευχάριστο διάλειμμα από την πλήξη της αναμονής...πάντα με εντολή Σαμαρά!

News

Αδέρφια σας έχω νέα! Η κυβέρνηση λέει δεν θα κάνει εφεδρεία τελικά στο δημόσιο. Δηλαδή δεν είναι ακριβώς έτσι. Θα κάνει εφεδρεία, αλλά όχι ακριβώς αυτή που δεν εφαρμόστηκε. Θα κάνουν λέει μια άλλη που δεν θα εφαρμοστεί μεν, αλλά θα είναι αισθητά πιο βελτιωμένη. Επειδή μάλιστα η προηγούμενη είχε βάθος ενός χρόνου και κάπου τώρα έπρεπε να λογοδοτήσουμε, η καινούργια θα έχει βάθος τριών χρόνων για να αργήσουμε να λογοδοτήσουμε. Τρία χρόνια σου λέει θα είναι ο μέσος χρόνος αναμονής ενός μέσου δημοσίου υπαλλήλου για να βρει νέα εργασία σε μια οικονομία που διαθέτει 23% επίσημη ανεργία. Από την άλλη, προσωπικά τους βρίσκω εξαιρετικά αισιόδοξους, γιατί εγώ για ένα μέσο δημόσιο υπάλληλο θα έδινα καμιά εικοσαριά χρόνια αναμονής, σε μια φυσιολογική οικονομία. Άγνωσται αι βουλαί του Antoine!

Αααα δεν είναι μόνο αυτό, σου έχω κι άλλο! Η κυβέρνηση λέει δεν θα κάνει και οριζόντιες περικοπές. Δηλαδή δεν είναι ακριβώς έτσι. Δεν κάνει τις οριζόντιες περικοπές που έκαναν οι άλλοι, αφού σκέφτεται να κόψει και κάτι από τους χαμηλοσυνταξιούχους, ίσως και από αυτούς άνω των 65. Γιατί συγνώμη, αλλά δεν καταλαβαίνω να ζούμε σε μια κοινωνία με δυο σταθμά… όλοι κύριε θα συνεισφέρουμε στις αιματηρές θυσίες του ελληνικού κράτους.

Εεεεε που πας, έχω κι άλλο! Ο Πολύδωρα λέει με το που πήρε γραφείο, αμέσως προσέλαβε ως μετακλητή την κόρη του. Τώρα εσύ έξω εξανίστασαι, αλλά εγώ δεν σε καταλαβαίνω. Λέει πουθενά ότι δεν επιτρέπεται ο μετακλητός υπάλληλος να έχει πρώτου ή δεύτερου βαθμού συγγένεια; Αμέσως να πέσουμε να τον φάμε. Έτσι κι αλλιώς αγαπητέ μου, μετά το δόγμα Βουλγαράκη, ό,τι είναι νόμιμο είναι και απόλυτα ηθικό! Ο Βύρωνας πάντως διαμαρτυρήθηκε έντονα ότι ασκεί το νόμιμο δικαίωμα του και κανείς δεν μπορεί να του πει τίποτα. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες τον θέλουν ήδη να έχει κινηθεί νομικά εναντίον του ελληνικού λαού στο Διεθνές Δικαστήριο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων.  

Για τελευταίο σου άφησα το καλύτερο! Ο Antoine – ο πρωθυπουργός μας καλέ – λέει δεν θα δώσει την καθιερωμένη ομιλία στην ΔΕΘ, αλλά απλά θα την εγκαινιάσει. Εγώ βέβαια τις έχω τις άκρες μου στο Μαξίμου και σου έχω τα παρασκηνιακά νέα. Αντί του καθιερωμένου λόγου, ο Antoine θα εγκαινιάσει τη ΔΕΘ τραγουδώντας με συνοδεία τη συμφωνική ορχήστρα της ΕΡΤ, το πρόσφατο, γεμάτο πολιτικά υπονοούμενα, Hit της δεσποινίδος Νίκης Μινάζ (παχύ το ζ). Δια να καταλάβετε το σημειολογικού του πράγματος, ο Antoine θα κλείσει μάλιστα το μάτι – το λειτουργικό, όχι το γκαβό - στις κάμερες (αλά Ρακιντζή) στον παρακάτω στίχο (κάτω από τις άγρυπνες σκηνοθετικές οδηγίες του διδύμου Stefano Sartini - Φαήλου Κρανιδιώτη):

And I ain’t paying my rent this month

I owe that

But fuck who you want, and fuck who you like

That's our life, there’s no end in sight

…Over!

Flesh

Λείπετε όλοι, είναι άσκοπο να το αρνείστε και να ισχυρίζεστε το αντίθετο. Γιατί η κρίση θα χτυπήσει σε πολλά τον έλληνα, αλλά ποτέ στις διακοπές του. Να ξέρετε, πως αν κάποιον Αύγουστο συναντήσετε μια γεμάτη Αθήνα, τότε τα πράγματα θα έχουν πιάσει πάτο. Εδώ από την άλλη, δεν υπάρχει μήνας που να αδειάζει η πόλη, και έτσι θαρρείς πως έχει μονίμως μια κινητικότητα, αν εξαιρέσεις κάτι υπερβολικά κρύες και βροχερές νύχτες του χειμώνα, που ύπαρξη κόσμου εξάγεται μόνο από τα φωταγωγημένα καθιστικά.

Πέρασε και η παγκόσμια μέρα οργασμού ανεκμετάλλευτη. Τι να την κάνεις να μου πεις μια μέρα μόνο όλο τον χρόνο για ένα τόσο υπέροχο πράγμα, σχεδόν ψυχοθεραπευτικό; Αναλογίζομαι εκείνους τους ανθρώπους που δεν έχουν νιώσει αυτό το μούδιασμα σε όλο το κορμί και το πέρασμα στην άλλη διάσταση, το οποίο περιττό να τονίσω ότι στον άνδρα δεν ταυτίζεται στον υπέρτατο βαθμό πάντα με την κάθε εκσπερμάτιση. Και μόνο η ιδέα δυο σωμάτων που γίνονται ένα είναι ό,τι πιο όμορφο έχει ανακαλύψει ο άνθρωπος από καταβολής κόσμου. Δεν είναι τυχαίο ότι είμαστε μόνο εμείς και άλλα δύο θηλαστικά στον πλανήτη που κάνουμε σεξ και για ευχαρίστηση, πέρα από αναπαραγωγή (ξέρω και ποια - αφού μου τα έμαθε το ζουζούνι - αλλά δεν θα κάνω τον έξυπνο). Έχεις μετά αυτή την ανεκδιήγητη παροιμία του «αν πιάσει η μαλακία, τύφλα να χει το γαμήσι», που ποιος αγάμητος και ανέραστος άνθρωπος την ξεστόμισε ήθελα να ‘ξερα, που να τον βρουν και να τον στείλουν «στην πυρά με τις ξενέρωτες» που λέει και η Άννα-call-me-μούμια.

Σας αφήνω με μια από τις ομορφότερες ερωτικές σκηνές του παγκόσμιου κινηματογράφου, θυμίζοντας ότι είμαστε φτιαγμένοι και από σάρκα, κάτι που στο βωμό του πολιτισμού τείνουμε να το ξεχνάμε…

Trains

Βρίσκομαι στο τελευταίο τρένο που θα χρησιμοποιήσω, μάλλον, στο Νησί. Η εμπειρία μου μαζί τους ήταν περιοδική, συνυφασμένη συνήθως με διακοπές, είτε προς την πατρίδα, είτε προς κάποιο ταξιδιωτικό προορισμό εντός της Βρετανίας.

Οι συνολικές αναμνήσεις ανάμικτες, όπως γίνεται και με τα περισσότερα πράγματα σε αυτή τη ζωή. Όταν ο αντικαταστάτης μου στη δουλειά με ρώτησε με τι μνήμες φεύγω από εδώ, βρέθηκα σε πολύ δύσκολη θέση, καθώς δεν μπορούσα να του δώσω μια αβίαστη απάντηση.

Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου, πως στα πλαίσια της blog-ικής ψυχανάλυσης, θα επιχειρήσω έναν απολογισμό αυτής της δωδεκάμηνης παραμονής στη χώρα του ιστορικού Shakespeare και του μυθικού Αρθούρου, η οποία παραμονή βέβαια δεν ξέρω τελικά αν ήταν μυθική ή ιστορική από κάθε έννοια. Ωστόσο, το timing – όπως θα έλεγε και η λατρεμένη Ελισάβετ – δεν είναι σωστό, αφού μου απομένει αρκετός χρόνος για να συμπληρώσω αυτό το ενδιαφέρον puzzle που ονομάζεται Ηνωμένο Βασίλειο. Είναι, ίσως, στοιχειώδες να προσθέσω ότι το puzzle δεν γίνεται να ολοκληρωθεί, αφού θα χρειάζονταν τουλάχιστον δυο ζωές για να αντλήσεις ό,τι έχει να σου δώσει αυτή η χώρα.

Δεν θέλω να σου κάνω spoiler, λέγοντας τι θα μου λείψει και τι όχι από το Νησί. Σε αυτό το σημείο αρκεί να επισημάνω ότι θα το επιθυμήσω από πολλές απόψεις. Όσο κι αν ποθώ να γυρίσω πίσω στην Ελλάδα, για πολλούς και διάφορους λόγους, τόσο θέλω να αφήσω κι ένα κομμάτι του εαυτού μου εδώ, για το κάθε ενδεχόμενο που μπορεί να επιφυλάσσει το μέλλον.

Αν σε ένα σημείο έχασε το Νησί από την ταλαίπωρη Ελλάδα, τότε αυτό αναμφισβήτητα ήταν πως ο υποφαινόμενος ήρθε ναι μεν γεμάτος όρεξη, αλλά άφησε δε ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του πίσω στην πατρίδα… και αυτό είναι η καρδιά του! Αν δεχτώ αυτό που πολύ εύστοχα ισχυρίστηκε ο Apos, ότι δηλαδή σπίτι είναι εκεί που βρίσκεται η καρδιά μας, τότε του ταλαίπωρου Νησιού του έμελλε να εισέλθει σε μια μάχη που ήταν σίγουρο ότι θα χάσει. Ίσως, λοιπόν, του χρωστάω μια παρτίδα με την καρδιά μου εδώ. Τότε που ξέρεις, μπορεί να γίνω μια αθεράπευτη τσούλα που θα γυρίσει την πλάτη της στην αγαπημένη κατά τ’ άλλα Αθήνα. Βέβαια, όσο η καρδιά μένει πάντα σπασμένη σε χίλια κομμάτια, πάντα κάτι θα μένει πίσω, σε μια χώρα στην οποία μεγάλωσα, ερωτεύθηκα, τσακώθηκα, προδόθηκα, έκανα φίλους, έκανα εχθρούς, και στην τελική μέσα στους κόλπους της έγινα εν μέρει αυτό που είμαι σήμερα… ο Μηδενικός!   

Dialogues

Οι μέρες αυτές είναι παράξενες, ίσως γιατί νιώθω ότι ένα κύκλος κλείνει. Με τόσους κύκλους που έχω κάνει στη ζωή μου, ελπίζοντας σε αρκετούς ακόμα, πρέπει κάποια στιγμή να εξετάσω την περιοδικότητα με την οποία έρχονται, μπας και βγάλω κάνα συμπέρασμα για τον αλγόριθμο.

Στη δουλειά έχω αρχίσει την τελετή παράδοσης, λες και είμαι σε λήξη Ολυμπιακών αγώνων. Αν με ρωτήσεις, δεν νιώθω καμία στεναχώρια. Μην αγχώνεσαι, έχω σκοπό προσεχώς να σου εξηγήσω τι θα μου λείψει από το Νησί, για όσο καιρό θα λείπω (το ‘όσο’ δεν χρησιμοποιείται τυχαία).

Δεν θέλω να σε πλακώσω με κατάθλιψη, καλοκαίρι είναι. Εναλλακτικά, λοιπόν, θα μοιραστώ μερικούς από τους σπαρταριστούς διαλόγους που συνέβησαν τις τελευταίες μέρες.

Διάλογος 1. Χαιρετώ Γερμανίδα συνάδελφο, η οποία έφυγε πριν από μένα και τη φιλάω δυο φορές σταυρωτά. Την βλέπω να σαστίζει λίγο και γρήγορα λέω:

- Twice is the Greek way!

Και εκείνη χαμογελώντας με την ψυχή της, γυρίζει και μου απαντά:

- None is the German way!

[Ζντουπ]

Διάλογος 2. Είμαι με πολύ καλό φίλο που φιλοξενώ και ζει χρόνια Αγγλία. Ως αποτέλεσμα έχει αρχίσει να μιλάει σαν τη Βρετανική version της Νανάς Μούσχουρη.

Little German (το nick του): Είμαι πολύ απορροφητικός! (υπονοώντας ότι μαθαίνει γρήγορα)   

Zero Point: Ναι, σαν σερβιέτα ένα πράγμα…

[Εεεεε μα]

Διάλογος 3. Προσπαθώ να πείσω το Ζουζούνι (μέσω skype) να μου προδώσει κάτι «κρατικά» μυστικά, αλλά αυτό είναι σφίγγα και δεν λέει τίποτα.

Ζουζούνι: Δεν είμαι εξουσιοδοτημένος να μιλήσω!

Zero Point: Μη μου το παίζεις εμένα Κ.Ε.Π….

[Μόνο γνήσιο υπογραφής δεν ζήταγε]

Σας φιλώ και την κάνω για λίγο Ολυμπιακό Λονδίνο… ;-)

Semantics^12

Αν δύο πράγματα χαρακτηρίζουν το μέσο Έλληνα, τότε αυτά είναι η γκρίνια και η αυτοκαταστροφή, συνήθως μάλιστα αυτά τα δύο είναι αυστηρά αλληλένδετα, με το ένα να οδηγεί στο άλλο και τούμπαλιν. Η ελληνική τέχνη έχει συχνά κατορθώσει να εντοπίσει αυτό το φαύλο κύκλο, σπανίως όμως καταφέρνοντας να προτείνει κάποια στέρεα και βιώσιμη λύση στην ελληνική ασθένεια.

Ας πάρουμε για παράδειγμα την ελληνική σύγχρονη μουσική που βρίθει από συνθετικά, και κυρίως στιχουργικά, αριστουργήματα. Εσχάτως κυκλοφόρησε ένα μετεκλογικό τραγούδι από την πλέον μάχιμη κύπρια ερμηνεύτρια, Άννα Βίσση, με τίτλο «Τυραννιέμαι». Παρότι είχα ορκισθεί ότι δεν θα ασχοληθώ μαζί του, καθώς θεωρούσα ότι η σημειολογία του ήταν πέρα για πέρα καθαρή, σαν τηλεόραση plasma ένα πράγμα, θα προχωρήσω ωστόσο σε μια γρήγορη πραγματολογική ανάλυση, αφού το υποσχέθηκα στον Tremens!

Δεν θα ήθελα να σας ταλαιπωρήσω με τα εμφανή, δηλαδή πως το τραγούδι αποτολμά μια ενδότερη ανάλυση της ψυχολογίας του μέσου Έλληνα ψηφοφόρου που παρασύρθηκε σε μία ψήφο στην κυβέρνηση Σαμαρά και των λοιπών κομμάτων του ευρωμονόδρομου. Από την αρχή κιόλας του τραγουδιού, οι στίχοι «Έτσι λέω και στο τέλος πάντα κλαίω/ και απογοητεύομαι στην απουσία σου παιδεύομαι» μας εισάγουν στο αίσθημα της ακυβερνησίας που ακολουθεί την κάθε εκλογική διαμάχη, ενώ  με τα «στο ίδιο ψέμα με γυρνάει/ σε καταθλίψεις καταλήγει» εκφράζεται γλαφυρά το παράπονο του ψηφοφόρου πάνω στη διαρκώς χαμένη του ψήφο. Θα μου πεις – και με το δίκιο σου – ζαβός είναι κι αυτός που πέφτει μονίμως σε αυτή τη λούμπα; Ναι αγαπητέ μου αναγνώστη, και εδώ είναι το μεγαλείο της ελληνικής αυτογνωσίας, ακολουθώντας στο επόμενο κουπλέ τα σοφά λόγια «Που θα πάει πουθενά δε σταματάει/ αυτοκαταστρέφομαι το ξέρω μα δεν αντιστέκομαι».

Το ρεφραίν είναι πέρα για πέρα εύληπτο, ακόμα και για τον πιο αδαή ακροατή. Η ακυβερνησία ή έστω χειρίστου είδους διακυβέρνηση, στην οποία είναι ταγμένη η μοίρα του έλληνα, με ένα σχεδόν τραγικά αρχαιοελληνικό τρόπο, πετάγεται μέσα από τα εξής:  «Τυραννιέμαι είμαι χάλια μακριά σου/ πάλι τρέχω να ξεφύγω απ' τη σκιά σου/ είμαι ένα με το χώμα όλα έχουν μαύρο χρώμα», με το τελευταίο να αποτελεί και μια έμμεση σπόντα για την ανάδειξη των ακροδεξιών κομμάτων και τη μελανή αυτή σελίδα του νεοελληνικού πολιτικού γίγνεσθαι. Ενώ η καταστροφική αγάπη και πίστη στο ευρώ, που οδήγησε σε μια ακόμα ψήφο στα κόμματα του ευρωμονόδρομου απεικονίζεται σχεδόν αριστουργηματικά στο «Τυραννιέμαι/ με έχει η αγάπη κουρελιάσει/ δεν αντέχω σκότωσέ με να περάσει/ είμαι ένα με το χώμα για χατίρι σου είμαι λιώμα/ τυραννιέμαι».

Το δεύτερο κουπλέ αποτελεί, πέρα από μνεία στην αυτοκαταστροφική ψυχολογία του νεοέλληνα, ένα μανιφέστο περί της απουσίας ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο, η οποία συνοδεύεται από το μόνιμο άγχος μιας άτακτης χρεωκοπίας, αλλά και ένα αίσθημα διεθνούς απομόνωσης της χώρας από τους ευρωπαίους ετέρους και τις διεθνείς χρηματαγορές, βλ.  «στον εαυτό μου έχω κλειστεί/ και όλο το κόσμο νιώθω ξένο/ ούτε πεθαίνω ούτε ζω είμαι εδώ και περιμένω».

Πρόκειται αναμφισβήτητα για ένα εξαιρετικό λυπηρό τραγούδι! Η δε γέφυρα οπτικοποιεί το σχεδόν αποτρόπαιο αίσθημα της παραίτησης του έλληνα απέναντι στην ιδέα της χρεωκοπίας. Δίχως καμιά ελπίδα περιμένει τα νέα οριζόντια μέτρα, τα χαράτσια και τελικά τη χαριστική βολή που θα τον απελευθερώσει από αυτό το καθημερινό μαρτύριο, βλ. «στο τοίχο γράφω την κάθε μέρα που περνάει/ έχω χάσει τη ψυχή μου το μυαλό τη διάθεσή μου/ δε θέλω να ζω», κάτι σαν φυλακισμένος και έρμαιο της ίδιας του της μοίρας, των ίδιων του των πράξεων.

Ζωή σε λόγου μας…