Ήρωες και Δαιμόνια

Αποτελεί βαθιά μου πεποίθηση ότι αυτός ο λαός δεν έχει πιάσει σε καμιά περίπτωση πάτο. Αντίθετα, επιπλέει με περίσσια γκρίνια πάνω στην ίδια του την αφόδευση. Σχεδόν μεταπολεμική αγαπημένη συνήθεια του λαού μας το σκατοκολύμπι, με ελάχιστους εκπροσώπους της εξαίρεσης που θέλησαν να παίξουν το ρόλο του βοθρατζή – εν ονόματι όλων μας – βία μέχρι το 1974. Μια Μεταπολίτευση που αποτέλεσε paradigm shift, μα ως κάθε τέτοιο παρείχε μια αβέβαιη έκβαση. Η δημοκρατία εγκαθιδρύθηκε (ευτυχώς), αλλά άλλες ατέλειες ανέκυψαν (δυστυχώς), παραφωνίες που προέρχονταν πρωτίστως από τη νοσηρή ψυχολογία της μάζας, που πέρασε ακατέργαστη στην καινή περίοδο. Κάπου εκεί δοκώ πως χάθηκε το παιχνίδι, στα τελωνεία της μετάβασης, εκεί που κανείς δεν ήλεγξε τι θα διασχίσει τον ποταμό και τι θα ρίξουμε στον πάτο απύθμενων νερών. Κι κάπως έτσι εγένετο… ο Νεοέλληνας.

Ιστορικός δεν είμαι για να ψάξω τα αίτια που οδήγησαν σε αυτή την κατάληξη. Εμπειρικά και μόνο βιώνω αυτή την συστηματικά, σχεδόν ενοχλητικά, επαναλαμβανόμενη ατέλεια. Μπορεί προ ύφεσης να κατάφερνε να χάνεται στον ορυμαγδό της ευημερίας, αλλά σήμερα στέκει αδύνατο να μην τη δεις, εφόσον επιθυμείς να παρατηρείς τα πράγματα κριτικά και αποστασιοποιημένα. Δεν είναι δυνατόν αγαπητοί μου να στρέψεις το βλέμμα σου αλλού, στην εποχή που τα κοινωνικά δίκτυα έχουν δώσει βήμα και στον πιο απαίδευτο φορέα λόγου ή στον πιο αριβίστα λαϊκιστή συγγραφέα/καθηγητή ή δημοσιογράφο/σεναριογράφο (…εντός Νομικής ή εκτός μιας Βέρας στο Δεξί).

Η αισιοδοξία δεν έχει χώρο σε αυτή την κοινωνία, κι αν το θες, δεν της πρέπει κιόλας. Αγαπά τόσο πολύ τη μιζέρια της ατέλειας της που είναι διατεθειμένη να αποδώσει τα δεινά της σε όποιον βρεθεί στο διάβα της, τόσο απλόχερα και αγόγγυστα λες και φοβάται. Μα είναι αλήθεια πως σίγουρα τρέμει, σείεται όλο της το κορμί στην ιδέα και μόνο ότι μπορεί να φταίει κι αυτή (όχι μόνο αυτή). Είναι τόσο αστείο, αλλά μια κοινωνία μοιράζει κατηγόριες για φιλελεύθερες ευθύνες (φιλελέ κατά τον προσφιλή όρο), ενώ παράλληλα αγνοεί επιδεικτικά τόσο τι πάει να πει φιλελευθερισμός, όσο (κι αυτό είναι παρασάγγας πιο σοβαρό) μια βασική ολιστική και θεσμική αρχή, ότι ο ίδιος ο ατομικός δρών είναι ενταγμένος στο κοινωνικό σύνολο και το κοινωνικό σύνολο σε αυτόν, σε μια αυστηρά αμοιβαία σχέση. Η ίδια η βλαχο-μπαρόκ αριστερά είναι εν τέλει πιο φιλελέ από την ήδη σε αποσύνθεση δεξιά (για το κέντρο που έχει πάει σκασιαρχείο μην πω κουβέντα).

Την κοινωνική της αυτή ατέλεια, μη νομίζεις, την αναγνωρίζει ασυνείδητα η κοινωνία, στους ήρωες και στα δαιμόνια που εναγωνίως αναζητά. Τούτο είναι ολημερίς το ιερό δισκοπότηρο της αθανασίας που ψάχνει, με ανθρώπους στο ενδιάμεσο να φοράνε τη προβιά του ήρωα ή του δαίμονα κατά περίπτωση. Πότε βουλευτές ή αγανακτισμένοι, πότε ελεγκτές ή ατυχή θύματα και ιδανικά αριστεροί ή δεξιοί. Δίπολα παντελώς άχρηστα!

Πάντως, για ένα λαό με τόσους "σωστούς" ήρωες, ιστορικά, είναι τόσο κρίμα ρε γαμώτο να έχουμε πάρει τόσο στραβά τη στράτα. Πιότερο γιατί δεν μπορούμε να δούμε ότι η αρχή της αθανασίας είναι στους ήρωες και στα δαιμόνια που κατοικούν εντός μας! Όταν το καταλάβουμε αυτό, τότε ο πάτος θα έχει πιαστεί και θα είμαστε έτοιμοι να ανέβουμε τη ριμάδα τη σκάλα…κι ας ευχηθούμε να είναι κυλιόμενη!

  

To Πέρασμα...Redux

Χαζεύοντας τι είχα γράψει σε περασμένους Αυγούστους, έπεσα στην εξής αράδα...

"Μονή η ζωή, σπανίως διπλή"

Πόσο χαίρομαι όταν διαψεύδω ακόμη και τον ίδιο μου τον εαυτό... ;-)

Το Πέρασμα

Ήχος πληκτρολογίου.

Μονότονος, σταθερός και ξερός.

Κατάταξη γνώμης.

Αυστηρή, πάγια και συμπαγής.

Θερινή ζέστα.

Νωχελική, έντονη και υγρή.

Κόκκινο φεγγάρι.

Ρομαντικό, φλογερό και χυτό.

Θαλασσινό μπάνιο.

Χαλαρωτικό, αλμυρό και τρυφερό.

Φωνές παιδιών.

Ζωντανές, φασαριόζες και συνεχείς.

Εικόνες που προβάλλουν πάνω σε ένα γέρικο ευκάλυπτο.

Σε ροζιασμένες φλοίδες ενός κορμού,

που κατασκόπευσε σχεδόν ολάκερη τη νιότη μου.

Πέτρες αψιές που σημαδεύουν το κάθε μου βήμα.

Κοτρώνες που σμίλεψα θαρρείς στο πέρασμά μου.

Μήπως λογίζω χωρίς εκείνη τη μηχανή;

Στην αριθμητική τα χέρια μου παντός καιρού,

εκείνα πρώτα εμπιστεύθηκα, με εκείνα θα προκάμω.

Ένα, δυο, πόσα μένουν;

Φτάνουν άραγε δυο παλάμες για να μετρήσουν τα σωστά και τα λάθη;

Κοτρώνες που με σμίλεψαν θαρρείς στο διάβα μου.

Βουτιές από ένα βράχο δυο δεκαετίες ψηλό.

Αν ο άνθρωπος μετρά την ηλικία με χρόνια,

πως τη μετράει ένας τόπος;

Θρόισμα επίμονο του έαρ κοντίσιον.

Σηματοδότηση της άνοιξης και της ανάστασης.

Πνοή δροσιάς και άλλοτε διατήρηση θέρμης.

Πέρασμα από το χειμώνα στο θέρος.

Τούτος ο τόπος, αυτό ευλογήθηκε να είναι.

Ένα πέρασμα.

Χώρος περιστασιακός του λάγνου έρωτα.

Αναρωτήθηκε κανείς τι γίνεται πίσω από τα σφαλιστά παράθυρα;

Δυο σώματα ενωμένα σε κρεβάτια μονά.

Μονή η ζωή,

σπανίως διπλή.

Πως να τελέψεις όνειρο χωρίς πηλό;

Πώς να περάσεις το καλντερίμι χωρίς εκείνη τη βοήθεια;

Το στοιχειώδες.

Το Πέρασμα.

Semantics^20

Στα όρια της σπανιότητας κινείται η σημειολογική ενασχόληση του γράφοντα με πραγματικά στρατευμένους καλλιτέχνες, πιότερο γιατί βαριέμαι αφόρητα τη σημειολογία μασημένης τροφής. Σήμερα, όμως, λέω να κάνω μια εξαίρεση, αφού οι στρατευμένοι (sic) εκπρόσωποι της τέχνης τείνουν τον τελευταίο καιρό να πληθαίνουν, φυτρώνοντας ωσάν τα ραπανάκια στην αυλή της απανταχού αντιστασιακής έκφρασης της καταπιεσμένης (#not) ελληνικότητας.

"Είμαστε δυο αγανακτισμένα φιλαράκια αχώριστα!"

Με μια ενδιάμεση στάση στην καλλιέργεια της εικόνας ενός παιδιού της διπλανής πόρτας, με τις αρραβωνιάρες να αλλάζουν σαν τα  μπλουζάκια του γυμναστηρίου  που δεν ξέρει ούτε κατά πούθε πέφτει, ο Αντώνης Ρέμος επανήλθε δριμύτερος στην επικαιρότητα με τις πρόσφατες δηλώσεις του σε νυχτερινό κέντρο της Μυκόνου εναντίον του Σόιμπλε. Ο τρόμος που ένιωσε ο Βόλφγκανγκ ήταν τέτοιος, που φέρεται, σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, να περπάτησε και δύο εκατοστά από τον τρόμο. Σαν να μην έφτανε, όμως, το συγκεκριμένο φραστικό συμβάν, ο Αντώνης επέλεξε να τονώσει το επαναστατικό του προφίλ και με ένα νέο τραγούδι, αυτή τη φορά καταγγελτικής φύσεως υπέρ του δοκιμαζόμενου δημόσιου υπαλλήλου.

Να κάνω, όμως, ένα catch-up και για εσάς που είχατε φύγει για διακοπές στις νήσους των ελληνικών θαλασσών και έχετε χάσει τη μπάλα. Αρχής γενομένης της ΕΡΤ (πρώην πλέον, πρώην ΕΔΤ, νυν ΔΤ, πιθανοτικά σε λίγο Τ, και μελλοντικά-who-knows ΝΕΡΙΤ), ξεκίνησε μια φούρλα απόλυσης-διαθεσιμότητας-κινητικότητας (κι άλλων τέτοιων πομπωδών λέξεων) δημοσίων υπαλλήλων. Μπροστάρης σε αυτή τη διαδικασία ο «με εντολή Σαμαρά» κ. Μητσοτάκης (κατά κόσμον Κούλης), ο οποίος δεν μπορεί να διώξει ούτε κατσαρίδα από το γραφείο του, αλλά υποστηρίζει ότι θα διώξει και ΔΥ. Να μην σας τα πολυλογώ, ο κύριος όγκος των ΔΥ θα απολυθεί και – αν και εφόσον το επιθυμεί – θα διατεθεί/κινηθεί σε νέα δημόσια υπηρεσία, με νέο χαμηλότερο μισθό βέβαια. Καθώς καταλαβαίνουμε, αυτό έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων στους ΔΥ, των οποίων τα κεκτημένα (αγαπημένη λέξη του Δημοσίου) θίγονται.

Που μπαίνει ο Ρέμος στην όλη ιστορία θα μου πεις; Εγώ θα σου πω… Ο Ρέμος παρέα με έτερο καταγγελτικό τραγουδιάρη της Κρήτης συνθέτουν τον ύμνο της διαθεσιμότητας. Το ρεφρέν και μόνο σε προδιαθέτει: «Μπορεί να βγω, μπορεί να μπω/ Μπορεί να φύγω και να ξαναρθώ». Το άσμα κρύβει όλη την αγάπη του νεοέλληνα στη σταθερότητα που μόνο το λατρεμένο Δημόσιο μπορεί να του προσφέρει, βλ. «Εδώ καίγεται ο κόσμος/ Τι να πω που να ’ναι σταθερό/ Σε σένα που αγαπώ;». Εμμέσως πλην σαφώς, ο καλλιτέχνης στέκεται και στο πλευρό των επίορκων ΔΥ, αφού τους αναγνωρίζει το ελαφρυντικό της όλης σύσκατης κατάστασης, βλ. «Μη μου ζητάς να ορκιστώ/ Σ’ αυτόν τον χύμα κόσμο εγώ που ζω/ Πώς θες να πω για πάντα σ’ αγαπώ».

Η αντιμνημονιακή ρότα του τραγουδιού ξετυλίγεται αριστοτεχνικά από τους στίχους του δεύτερου κουπλέ, βλ. «Μα γι’ αύριο πώς να πω/ Εδώ μέσα σε μια ώρα/ Καταστράφηκε μια χώρα/ Τι μπορώ να υποσχεθώ», σε τέτοιο βαθμό που θα περίμενες να έβλεπες χέρι-χέρι το Ρέμο με τους πάλαι ποτέ «Αγανακτισμένους», αν δεν είχε φύγει για μαύρες αρπαχτές στην επαρχία.

Το πακέτο κλείνει με ένα βιδεοτεμάχιον που περιέχει κάτι περιφερόμενες μοντέλες (wannabe μελλοντικά συμβόλαια ντεμέκ κλαρινογαμβρών) που πλακώνονται με μια σχεδόν μετά-Μπεργκμανική μανιέρα. Σαφής αναφορά στην ταξική πάλη!  

Το βλέπεις, πως όταν η αγανάκτηση δεν είναι ιδεολογικά εδραιωμένη, τότε μένει βορά του κάθε αριβίστα κλαρινογαβρού με συμβόλαια;  

Semantics^19

Αύγουστος 2013… ΦΠΑ πεσμένο στο 13% για τα πιτόγυρα (Τυχαίο; Δεν νομίζω!)… θερμοκρασία να χτυπά κόκκινο… και ένα ακόμη καλοκαίρι φτάνει στην κορύφωση του.  Ξέρω τι θα πεις… δεν μας χέζεις και εσύ και το καλοκαίρι σου, που δεν έχουμε να πάμε ούτε για μπάνια στη Λούτσα, στο αυθαίρετο με ελενίτ της θείας μας της Αμερσούδας από το Κιλκίς; Που η χριστιανή τι ήθελε το εξοχικό στη Λούτσα, ενώ έμενε στο Κιλκίς, ποτέ δεν θα καταλάβω… ίσως για να με πρήζει κάθε τρεις και λίγο σε κάθε τελευταία (sic) ρύθμιση αν πρέπει να το νομιμοποιήσει. Άβυσσος η ψυχή της θείας Αμερσούδας και του ΥΠΕΚΑ.

Εγώ σε καταλαβαίνω αγαπητέ μου wannabe λουόμενε, έχεις τις ανησυχίες σου για την οικονομία, κοιμάσαι και ξυπνάς με το αν θα βγούμε στις αγορές το 2014. Όμως το νου σου, ο Μιχάλης ο Χρυσοχοΐδης μίλησε, είναι σίγουρος σου λέει ότι το 2014 θα βγούμε στο δρόμο για τις αγορές. Με το τι θα γυρίσουμε δεν προσδιόρισε βέβαια, αλλά στην τελική ο άνθρωπος προεξοφλούσε τα περιεχόμενα ογκώδη μνημονίων, σε μια τόση δα πρόβλεψη θα έχει πρόβλημα;

Άσε και το άλλο… ο Πρωθυπουργός μας είναι μονίμως στις επάλξεις. Μοιράζει εντολές από εδώ κι από κει… το λέει κι ο Ψυχάρης μέσω κάθε ιστότοπου του Αγιογραφικού Συγκροτήματος ΔΟΛ. Με εντολή Σαμαρά πέφτει το ΦΠΑ στην εστίαση του καθιστού πιτόγυρου… με εντολή Σαμαρά θα δουλεύουν οι Υπουργοί και τα ΣΚ… με εντολή Σαμαρά η οικονομία θα μπει στο δρόμο της ανάπτυξης. Δεν ξέρω για σένα, αλλά εγώ με το που ξημέρωσε 1^η Αυγούστου του 2013 την ένιωσα λίγη ανάπτυξη στο πετσί μου!

Τα πάντα υποτάσσονται στο δρόμο του Σαμαρά (τώρα μου έρχεται να φωνάξω “απεταξάμην”, αλλά θα το παλέψω)… κάτι σαν τα λεγόμενα του Σάκη (του Διονυσιακού βρακοφόρου ντε) στο ομώνυμο τραγούδι, στίχους του οποίου είχε γράψει ο Δαβαράκης (προ στενής αν δεν κάνω λάθος). Σχεδόν ωδή στην σαμαρική εντολή το άσμα σου λέει. Πρόσεξε στίχους και πες μου ότι κάνω λάθος:

«Θα κάνεις πάντα αυτό που θέλω με μάτια κλειστά, αλλιώς στο λέω, στο προαναγγέλλω θα κλάψεις πικρά» (…γιατί αν ο άντρας είναι μπεσαλής, με μια προαναγγελία κλάνουν όλοι μέντες, πατάτες και πόμολα μαζί και γίνεται δουλειά)

«Γιατί το ξέρεις καλά δεν βρίσκεις εύκολα σωστά παιδιά και πρέπει όταν τα βρεις να κάνεις άσκηση υποταγής» (…τσάκω και σπόντα στους αγανακτισμένους που με το που βγήκε ήπιαν το αμίλητο νερό και βέβαια ευθείες βολές στον κακό ΓΑΠ)

«Κακά τα ψέματα, δεν είμαστε ίσοι εσύ είσαι μωρό και το μωράκι μου αν ατακτήσει  γλυκά τιμωρώ» (…γιατί αγαπητέ μου το daddy figure ποτέ δεν απογοήτευσε κανέναν στην ελληνική πολιτική σκηνή)

«μην πεις κουβέντα τώρα, μόνο ν’ ακούς να μάθεις να υπακούς» (…ορίστε και το δόγμα της εντολής Σαμαρά, στο οποίο όλοι οι Έλληνες έχουν έμπρακτα υπακούσει)

Ειλικρινά τον σκέφτομαι, ακόμη και μετά το «γαμώ το κεφάλι μου» να στρέφεται προς τον καθρέφτη, να κλείνει το ήδη μπλαζέ της βλεφαρόπτωσης μάτι και να σιγοτραγουδά... «και μη ντρέπεσαι κανένα, σήκω, κάτσε εκεί και σήκω πάλι ξανά».

Αν οι εντολές πάντως Σαμαρά προκαλούν εμπράκτως τόση «υποταγή» ωσάν το Σάκη, τότε δεν πρέπει να μας ανησυχήσει πόσες έγιναν Ρουβίτσες μέσα στον τελευταίο χρόνο…;       

Καμήλες

Όταν οι άνθρωποι μεγαλώνουν δεν γίνεται τίποτα μαγικό, στο ορκίζομαι! Το μόνο που λαμβάνει χώρα είναι η προσθήκη άλλης μια μέρας πάνω στην καμπούρα του βίου μας. Τόσο απλά!

Μολαταύτα, η μέρα που ήρθες σ’ αυτόν τον μάταιο κόσμο έχει αναμφίβολα κάτι το ιδιαίτερο, κάτι το σημειολογικά άξιο λόγου, βλέπεις είναι λίγο πολύ ο λόγος που υπάρχεις! Αν το καλοσκεφτείς, εσύ ήσουν πριν χρόνια το πιο γρήγορο σπερματοζωάριο, εσύ ήσουν εκείνος που μεγάλωνε επί 9 μήνες μέσα σε μια κοιλιά για να βγει τελικά ως άλλο alien από αυτή μπλαβιασμένος, ενώ εσύ πάλι ήσουν εκείνος που του έλαχε η μοναδική ευκαιρία να ζήσει μια ζωή και μόνο. Λίγο πολύ, λοιπόν, εσύ είσαι ο πρωταγωνιστής του έργου, αν υποθέσουμε ότι η μέρα των γενεθλίων σου είναι μια ταινία blockbusterικών διαστάσεων, γιατί όχι κιόλας όταν εσύ είσαι ο σκηνοθέτης, ο πρωταγωνιστής και ο παραγωγός.

Δεν νιώθω με τα χρόνια πιο βαρύς, τουλάχιστον όχι μεταφορικά, το κυριολεκτικό μέρος είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία. Η ελαφρότητα μου είναι τέτοιου βαθμού που αδυνατώ να αφουγκραστώ τους ανθρώπους που πέφτουν σε βαριά κατάθλιψη τη μέρα των γενεθλίων τους. Και όλα αυτά γράφονται από έναν άνθρωπο που δεν είναι σε καμιά περίπτωση συμβιβασμένος με τον εαυτό του.

Είναι μέρες που τα γενέθλια μου πέρασαν και βάρυνε η ράχη. Έχω μπει αποφασιστικά στην τρίτη καμπούρα, κι ως άλλη καμήλα αποθηκεύω επιμελώς το νερό μου για μια ώρα ανάγκης, νερό πάντα στιγμιαίο. Αν για ένα πράγμα είμαι απόλυτα ευτυχισμένος, είναι ότι εδώ και κάποια χρόνια πίνω νερό μαζί με μια άλλη υπέροχη καμήλα, δικάμπουρη αυτή. Βλέπεις, ο δρόμος για την όαση είναι πάντα πιο στρωτός όταν βολτάρεις με παρέα!

Semantics^18

Πηγή: http://www.eugeniorecuenco.com/

Στην Ελλάδα των Μνημονίων, εκεί που το ΕΕΤΗΔΕ έχει γίνει η συνήθεια που έγινε λατρεία, τα air-conditions έχουν μπει σε φάση ελαχίστης κατανάλωσης ή όπως λένε και οι αγαπημένες εταιρείες κινητής τηλεφωνίας υπό καθεστώς «πολιτικής ορθής χρήσης». Μιας που είπα ΕΕΤΗΔΕ, έλαβα τις προάλλες λογαριασμό της ΔΕΗ χωρίς το συστημικό χαράτσι, τέτοια χαρά είχα να πάρω από τότε που η Παπαρίζου κέρδισε τη Eurovision επί «καταλληλότερου» κι εγώ έκαψα κάτι πατάτες φούρνου από την αίσθηση του «τα μυαλά στα κάγκελα». Που πήγαν οι «καλές» μέρες που η Δεξιά ήταν στο πλάι του πολιτισμού και της τέχνης; Πάλι καλά που του χρόνου το Εθνικό Θέατρο θα πλημμυρίσει από τις αντισυστημικές φωνές του Μπέζου, του Φιλιππίδη και του…Λαζόπουλου! «Πιο Σαμαράς πεθαίνεις», που θα μπορούσε άνετα να τραγουδά και η Ελένη Φουρέιρα.  

Είπα Φουρέιρα και θυμήθηκα το θέμα αυτής της ανάρτησης. Τις προάλλες άκουσα το νέο ερμηνευτικό πόνημα της Ελενίτσας… ναι εκείνη που θα έκανε το Ραγκούση να σκίσει το νόμο της ιθαγένειας πολύ προτού ο Σαμαράς του τον κάνει χαρτί περιτυλίγματος για σουβλάκια… άντε πάλι «πιο Σαμαράς πεθαίνεις». Το τραγούδι «Ραντεβού στην Παραλία» είναι αναμφισβήτητα το απόλυτο meta-politics hit του φετινού καλοκαιριού. Μερικές δεκαετίες μετά το εμπνευσμένο hit “Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το αγόρι μου», η Φουρέιρα επιστρέφει με το καθυστερημένο τραγούδι motto των Αγανακτισμένων… ναι… εκείνων που τέλειωσαν την επανάσταση μόνο και μόνο επειδή τους καλούσαν οι παραλίες της Μυκόνου (κάτω πλατεία), της Ικαρίας (πάνω πλατεία), του Ποσειδιού (κεντρική πλατεία) και της Λούτσας (πάνω δεξιά πλατεία, βλ. ΧΑ).

Ο ήλιος και η ζέστη στο άσμα της καλλιτέχνιδος βέβαια μπορεί να μεταφραστεί ποικιλοτρόπως, από το χαράτσι της ΔΕΗ και την εισφορά αλληλεγγύης, μέχρι το τέλος επιτηδεύματος ελευθέρων επαγγελματιών και των φόρων που περιμένουν τις καθυστερημένες μας δηλώσεις στο μονίμως πεσμένο taxisnet. Μέγλα! Στα δύσκολα, λοιπόν, είναι αφιερωμένο το εν λόγω καλοκαιρινό τραγούδι, αντιπροτείνοντας βέβαια την πάγια λύση του «εμείς»… τύπου «μαζί θα το πιούμε και το ποτήρι αυτό αγάπη μου στην παραλία».

Το πνεύμα της εντολής Σαμαρά διαπνέει όλο το τραγούδι, με σαφείς αναφορές και βαριές κατηγόριες σε προδοτικές φιγούρες της μεταπολίτευσης που ακούν στο όνομα της οικογένειας Παπανδρέου… αλλιώς δεν εξηγείται ο στίχος «μωρό μου μ' έκαψε ο ήλιος και ζεσταίνομαι πολύ»! Από την άλλη, η παραλία μπορεί να ειδωθεί ως το αναδυόμενο όραμα του Σαμαρά για τη Νέα Ελλάδα, σε αυτή που όλα θα λύνονται με υπουργικές αποφάσεις Αδωνικού χαρακτήρα, ενίοτε και με ένα Βοριδικό τσεκούρι να καρτερεί στη γωνία. Ραντεβού, λοιπόν, στην παραλία του Σαμαρά, αυτή που άλλωστε όλοι έχουν αποφασίσει τυφλά να ακολουθήσουν… και εννοώ όλοι… απορίας άξιον πού διοχετεύτηκε τόση αντί-Παπανδρεϊκή αγανάκτηση, μάλλον σε μια ιδεατή «παραλία». Ξέρεις… η εξιδανίκευση είναι τέτοιου βαθμού που φτάσαμε να θεωρούμε τον καταστροφικό Καραμανλή κάτι σαν το Coppertone μας, με μυρωδιά γουρουνόπουλου... ενίοτε και «πιο Καραμανλής πεθαίνεις».

Το «καλοκαίρι» στην Ελλάδα δεν ήταν ποτέ μια εύκολη υπόθεση θα μου πεις… #fact αυτό. Ήλιος, ζέστη, εγκαύματα… μπάνια του λαού στις «παραλίες». Τι γίνεται, όμως, όταν σε μια χώρα το «μπάνιο» και η επίσκεψη στην «παραλία» γίνεται 24/7 όλο το χρόνο…;  

Μεγαλούπολη

Οι μεγάλες πόλεις φτιάχτηκαν για τους βιαστικούς ανθρώπους. Δεν θα ‘πρεπε κατά πως νομίζω ή, για να είμαι πιο συνεπής, δεν θα ‘πρεπε μόνο, αλλά η πράξη τούτο μας δείχνει. Ακόμα κι αργός να είσαι σε μια μεγαλούπολη, κατά πολλές και διαφορετικές, πολύχρωμες όσες και μια παλέτα ανά χείρας, έννοιες, τότε πρέπει να δεχτείς πως κάποια θα κινούνται πιο γλήγορα από σένα που ακροβατείς στο περιθώριο. Η ζωή βλέπεις δεν καμώθηκε ποτέ για τους οκνηρούς, μα για τους γοργούς παίκτες.

Στις μεγάλες πόλεις, εκείνες τουλάχιστον που ξέρω εγώ, οι κανόνες πρέπει να παρατίθενται σε σειρά, σ’ αράδες, από τους γλήγορους, εκείνους που στην κυλιόμενη σκάλα του μετρό κινούνται από τα αριστερά, σπάνιο πράγματι ιδίωμα της συγκεκριμένης κατεύθυνσης, καθώς θαρρεί κανείς πως η όποια κινητικότητα θα της άρμοζε να γίνεται στα ζερβά. Σε όσες μεγάλες πόλεις κι αν έχω ταξιδέψει πάντα αυτός ήταν ο κανόνας, ίσιος χάρακας για να χαράσσει ξεκάθαρα τη γραμμή από πέρα εις πέρα. Μονάχα εδώ μπορώ να πω πως ό,τι έχω μάθει σαλεύει αντίστροφα, μια ιδιότυπη Αγγλετέρα που σοβινιστικά στυλώνει τα πόδια ωσάν μουλάρι.

Χρόνια ολάκερα προσπαθώ να αφουγκραστώ την ανάσα του αργού ανθρώπου, από όπου κι αν το πιάσεις, τι είναι εκείνο το στοιχείο που τον διαφεντεύει από την κορφή ως τα νύχια και τον καθιστά πιο ξεροκέφαλο, με ασθενή μνήμη και προσαρμοστικότητα, ωσάν το χρυσόψαρο. Πρώτος, αυτός ο αργόσυρτος άνθρωπος, στο διαρκές ξεπέζεμα της λογικής, μονίμως σε μια διάθεση σιέστας σε ένα ατέλειωτο θαρρείς απομεσήμερο, σε μια κυλιόμενη σκάλα που όλοι πατάνε κι ανελκύονται δυο-δυο και πάντα πλάι-πλάι. Διέξοδος καμιά, παρά η καρτερική αναμονή στο πίσω σκαλοπάτι, ενώ εσύ αρνείσαι πεισματικά να πας σαν τον Χιώτη.

Στο πλήρωμα του χρόνου, στη μεγαλούπολη που έτη συναπτά αρνείται να κινήσει, ο ρυθμιστής ταχύτητας συνάπτει νέο νόμο, πιλοτικά θαρρώ πως το ονόμασε. Κατά πως πονηρά, δοκώ πως όρισε πως τα της πολλαπλής εισόδου τεκταινόμενα οφείλουν πλέον να περιοριστούν σε μία μόνο, το διάβα της οποίας οφείλει – λέξη μαγική – να στέκει κλειστότερο κι από του «λειτουργήματος» του απανταχού ταρίφα. Εντός εκτός και επί ταύτα δεν έχει, μόνο εντός, μόνο εκτός.

Κι σε ρωτώ καλέ μου άνθρωπε και απάντα μου σε όποιο Θεό πιστεύεις, πόση ελπίδα δόκεις στον άνθρωπο, εκείνον τον αργό, τούτον που μοιάζει με αξίωμα των μαθηματικών το μέγα, τη σκάλα που δεν μπόρεσε στο νου του να χωρέσει, το χώρο που δεν άντεξε στη γκλάβα του να βάλει χρόνια ολάκερα, την είσοδο και έξοδο να νιώσει. Βρε το παιχνίδι έχασε για πάντα η ακινησία κι εσύ ζητάς σ’ επόμενο επίπεδο, κείνο της κίνησης, να πάει.   

Κοντολογίς, μη σε βαστώ και άδικα, αναρωτούμε, πόσο μπορεί ένας γοργός δρων μονίμως να ξοδεύεται από τον βραδύ, τούτον τον αργοτάξιδο να καθορίζεται;

υ.γ. …για μια βοήθεια πατήστε εδώ.  

Ένσταση

Σπανίως μπαίνω στη διαδικασία να αφιερώσω ολόκληρη ανάρτηση – και δη τόσο μακροσκελή - στο σχολιασμό ενός άρθρου που διάβασα στο διαδίκτυο, τη δουλειά αυτή βλέπεις την εξυπηρετούν πλέον αρκούντως αποτελεσματικά το Twitter και άλλα πιο λακωνικά κοινωνικά δίκτυα. Αν και θα σπάσω αυτό τον κανόνα σήμερα, θα ήθελα να τονίσω ότι παραθέτω αυτές τις αράδες, όχι γιατί το εν λόγω άρθρο το αξίζει, αλλά περισσότερο γιατί εξεπλάγην με την ταύτιση κάποιων ατόμων με τις θέσεις του συγκεκριμένου άρθρου.

Το θέμα της ομοφυλοφιλίας αποτελεί αναμφίβολα ένα από τα πιο πολυσυζητημένα, αλλά και συνάμα χείριστα διαχειριζόμενα, θέματα του σύγχρονου δημόσιου διαλόγου, μια καυτή πατάτα που ουδείς επιθυμεί να πιάσει και είτε την πασάρει στον επόμενο, είτε χλευάζει με προβιά ρήτορα και κατ’ επίφαση δημοκρατικότητα. Χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της τάσης αποτελεί και το άρθρο με τίτλο «Γιατί οι gay έχουν το δικαίωμα να με προκαλούν;» που αναρτήθηκε επώνυμα την περασμένη Κυριακή στο portal Neopolis. Με την ευκαιρία του Pride, ο υπογράφων του άρθρου αναλύει του λόγους για τους οποίους ανθίσταται στη δημόσια έκφραση της όποιας διαφορετικότητας - και λέω όποιας γιατί είναι ευδιάκριτο ακόμα και για τον πιο αδαή ότι η ανάλυση του γράφοντα μπορεί κάλλιστα να επεκταθεί στην όποια μορφή διαφορετικότητας, από αυτό που συμβατικά θα ονομάσω «μέσο». Αν για παράδειγμα, για εμένα και μια κρίσιμη μάζα είναι αποκρουστικό το θέαμα ενός χοντρού ανθρώπου που τρώει λαίμαργα στο δρόμο, ας πούμε σε ένα παγκάκι, τότε σύμφωνα με τη βασική λογική του άρθρου έχω το καθόλα δημοκρατικό (sic) δικαίωμα να εναντιωθώ σε αυτή την επιλογή. Περιττό να τονίσω ότι αυτό το απλό λογικό πείραμα μπορεί κάποιος να το επεκτείνει στην όποια μορφή διαφορετικότητας π.χ. φυλετική, σεξιστική, εμφανισιακή, κλπ. Για να προβοκάρω μάλιστα το συγγραφέα, μπορώ κάλλιστα να σημειώσω ότι η πρωτοβουλία των γυμνόστηθων αναγνωστριών που περιγράφει εδώ, θέαμα στο οποίο αυτός και κάποιοι άλλοι έρχονται ενδεχομένως σε πολλαπλούς οργασμούς, σε εμένα και κάποιους άλλους μπορεί να προκαλεί αηδία. Αυτό σημαίνει ότι οφείλω να διαμαρτυρηθώ ενάντια του; Ενδεχομένως να μπορώ στη βάση της δημοσίας αιδούς! Σε αυτή τη βάση όμως και αν ο γράφων συνειρμικά προτείνει και οι ομοφυλοφιλικές περιπτύξεις να οριοθετηθούν στο πλαίσιο της δημοσίας αιδούς, κοντολογίς στοιχειοθετεί μια ωραιότατη ποινικοποίηση, κάτι που έρχεται σε άμεση αντιπαράθεση με τις δηλώσεις του περί ελευθερίας της σεξουαλικής επιλογής.  

Αναμφίβολα εδώ ανακύπτει το κλασικό θέμα του ανθρώπινου δικαιώματος. Τι δηλαδή καθιστά δικαίωμα για ένα άτομο; Υπάρχουν φυσικά ή κοινωνικά όρια στην ελευθερία; Ταυτίζεται η ελευθερία με τις προτιμήσεις κάποιου ή με άλλα κριτήρια; Ο συγγραφέας του άρθρου, παρότι δηλώνει από την πρώτη κιόλας γραμμή «μη-ρατσιστής» (κάτι που σημειολογικά και μόνο αποτελεί αντικίνητρο για να συνεχίσεις την ανάγνωση), παραδίδει στο κοινό ένα εξ ορισμού ρατσιστικό μανιφέστο, αφού το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου το εδράζει στην αυστηρή ατομική προτιμησιακή του ιεράρχηση, π.χ. αυτό με ενοχλεί γιατί δεν μου αρέσει αισθητικά. Έννοιες όπως οι ισότητα, ισονομία, ισοπολιτεία – οι βάσεις δηλαδή της κοινωνικής ελευθερίας και του δημοκρατικού πολιτεύματος – εκλείπουν από τη φιλοσοφία του κειμένου. Η κατ’ επίφαση δημοκρατικότητα περιορίζεται στη γραμμή υπεράσπισης του ηθελημένα τυφλού: «αν δεν το βλέπω, τότε απλά δεν υπάρχει…και συνεπώς δεν με ενοχλεί». Μα αγαπητοί μου, για τη μάχη ενάντια σε αυτές ακριβώς τις βαθύτατα αντιδημοκρατικές αρχές και πρακτικές οφείλουν να ξεσηκώνονται οι όποιες διαμαρτυρίες. Ιστορικά, οι πανανθρώπινοι αγώνες έγιναν για την ισότητα των δικαιωμάτων, με την αντίθετη (πάντα πλειοψηφία, μην το λησμονούμε αυτό) πλευρά να υπερασπίζεται σθεναρά το αυστηρά ατομικό της κεκτημένο, συνήθως προτιμησιακό. Η ελευθερία, όπως σωστά τόνισε και ο nm96027 δεν πηγάζει από το τι (δεν) αρέσει σε κάποιους, αλλά από την κοινωνική δράση δίχως καταναγκασμούς για όλες τις πλευρές. Εξαναγκασμός δεν είναι να βλέπεις ένα ζευγάρι να φιλιέται, εξαναγκασμός είναι να απαγορέψεις σε ένα ζευγάρι να φιλιέται. Γιατί αν ένα ομοφυλοφιλικό φιλί καθιστά εξαναγκασμό για έναν straight σε αισθητική βάση, τότε και ένα straight φιλί κάλλιστα θα μπορούσε να καθιστά εξαναγκασμό για έναν gay για τους ίδιους επακριβώς λόγους. Το δίχως άλλο, μια τέτοια λογική είναι εξ ορισμού παιδαριώδης και αφελής (αν επιχειρήσω να γίνω λίγο πιο κακός μπορώ κάλλιστα να την πω και συγκαλυμμένα φασιστική)!

Είναι η κοινωνική ελευθερία ένα ουτοπικό ιδεώδες, φτάνει με λίγα λόγια ποτέ στην αποθέωση της; Η απάντηση είναι προφανώς και όχι. Οι νόρμες, οι κανόνες που αποτελούν το συνεκτικό ιστό των κοινωνιών, ορίζονται πάντα από τις πλειοψηφίες, αυτές καθημερινά υπηρετούν τον εμποτισμό των ατόμων έτσι ώστε να διατηρούν το status quo, το σύστημα. Όταν ο συγγραφέας του άρθρου γράφει «Έχετε δει ποτέ άνθρωπο να λέει «Είμαι στρέιτ και γουστάρω!»; Ή να περπατάει και να φωνάζει «Μ’ αρέσουν οι γυναίκες ρεεεε!»; Σας απαντάω εγώ, όχι!», τότε εμφανώς και ψεύδεται (δεχόμενος πάντα ότι δεν είναι αφελής). Αντίθετα, καθημερινά είμαστε μάρτυρες μια κοινωνίας που φωνάζει για τον ετεροφυλοφιλικό της χαρακτήρα, είτε άμεσα, είτε έμμεσα (media, κοινωνικές ομάδες, δημόσιες μορφές έκφρασης κα). Για να προλάβω τις όποιες αντιδράσεις, αυτό προφανέστατα δεν είναι μεμπτό (αν γίνεται στο πλαίσιο της δημοκρατικότητας και όχι του προσηλυτισμού), συνεπώς γιατί είναι αμέσως μεμπτό το αντίθετο; Αν για χρόνια οι κοινωνίες είχαν αποφασίσει να θάβουν κάτω από το χαλί την ομοφυλοφιλία, όπως θάβανε διαχρονικά άπειρα άλλα ζητήματα (π.χ. γυναικεία δικαιώματα, πολιτικά δικαιώματα, παιδική εργασία, αναλφαβητισμό, ισότιμη πρόσβαση στην υγεία και την εκπαίδευση κα.), αυτό σαφώς και δε σημαίνει ότι η πρακτική αυτή οφείλει να διαιωνίζεται. Ο κοινωνίες στο ρου της ιστορίας αναπτύσσονται!

Το αν το Pride και το κάθε Pride είναι μια αποτελεσματική μορφή διαμαρτυρίας, είναι μια άλλη συζήτηση που δεν αφορά ούτε ουσιαστικά το εν λόγω άρθρο (παρότι μπορεί φαινομενικά να μοιάζει ότι αυτό αφορά), αλλά ούτε με ενδιαφέρει να το αναλύσω εδώ. Παράλληλα, δεν θα μπω καν στη διαδικασία να προασπιστώ το γεγονός ότι ένας gay δεν είναι ψυχολογικά άρρωστος και ασταθής, κατά τα πρότυπα της Χιτλερικής προπαγάνδας, έτσι όπως ο συγγραφέας επιχειρεί στην τελευταία του παράγραφο.

Πάει καιρός που κατάφερα να μη νιώθω άσχημα για το ότι είμαι ομοφυλόφιλος. Πάει καιρός που ξέρω ότι οφείλω να έχω τα ίδια δικαιώματα με κάθε άλλο άνθρωπο, ακόμα κι αν δεν επιθυμώ ποτέ να τα χρησιμοποιήσω. Κι αν αγαπητέ μου πράγματι δεν θα ήθελα ποτέ να μεγαλώσω ένα παιδί στην ελληνική κοινωνία είναι γιατί θα αναγκαζόταν εκ των πραγμάτων να έρθει σε επαφή με τους φορείς της λογικής του κειμένου σου, ενδεχομένως και των εμποτισμένων απογόνων τους.

Για να κλείσω (και συγνώμη για το μακροσκελές του κειμένου) θα παραθέσω τα λόγια του Κουβανού José Martí: «Το μαχαίρι που καρφώνεται στο όνομα της Ελευθερίας, καρφώνεται στο στήθος της Ελευθερίας»…

     

  

SMASH

Ήρθε η ώρα να ομολογήσω ότι είμαι τέκνο της παγκοσμιοποίησης. Με λίγα λόγια, γνήσιο σκλαβάκι της Coca-Cola (zero παρακαλώ…τι άλλο θα μπορούσα), λάτρης της pop κουλτούρας, άμεσα αντιδραστικός στους ήχους ρυθμικών beats και προσκυνητής των αλογίσιων Burger King. Για όλα τα παραπάνω δεν είμαι ενδεχομένως περήφανος, αλλά δηλώνω πιστός σκλάβος των παθών μου, μη νομίζεις, μόνο και μόνο για να επιβεβαιώσω το δόλιο τον Hume.

Σαν γνήσιο, λοιπόν, παιδί της εποχής του καπιταλισμού, και δη του αμερικάνικου, αγαπώ τα αμερικάνικα serials. Ορίστε, το έβγαλα από πάνω μου και ησύχασα. Ιδιαίτερα από τότε που τα torrents έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής διολισθαίνω όλο και πιο πολύ στο δρόμο της αμαρτίας να κρυφοκοιτάζω από την κλειδαρότρυπα την αμερικάνικη κοινωνία, τόσο αυτή που πραγματικά είναι, όσο κι αυτή που οι πάσης φύσεως παραγωγοί θέλουν να μας δείχνουν.

Μέσα στο συνονθύλευμα των serials, τις δύο τελευταίες season ξεχώρισα μια παραγωγή ιδιαίτερη. Ως λάτρης των musicals, δεν μπορούσα παρά να ξεχωρίσω το SMASH, το οποίο αφορούσε τον άγνωστο για πολλούς κόσμο του Broadway, την κοιτίδα του αμερικάνικου θεάτρου. Δολοπλοκίες, έρωτες, αμερικάνικα όνειρα, ιδρώτας, μίση, αγάπες, φιλίες, πρόβες, castings, όλα μπλέκουν υπέροχα σε ένα serial που κράτησε δύο μόνο seasons. Οι ήρωες εξαιρετικά δομημένοι, με τα όνειρα και τα εμπόδια του καθενός να προβάλλουν σε κάθε επεισόδιο, προχώρησαν δύο ολόκληρες seasons, με τη δεύτερη να είναι σκάλες ανώτερη, πληρέστερη και αισθητικά πιο άρτια από την πρώτη (πράγμα εξαιρετικά σπάνια για τηλεοπτικό προϊόν).

Παρότι, το Glee χρονικά προπορεύεται του SMASH, μπορούμε επί της ουσίας να μιλάμε για δύο τελείως διαφορετικά προϊόντα. Πρώτα από όλα το SMASH διαθέτει συνεκτικό storyline και πλήρεις χαρακτήρες, σε αντίθεση με το εφηβικό και παράταιρο Glee. Επιπλέον, το τελευταίο στηρίχθηκε αποκλειστικά στη διασκευή γνωστών τραγουδιών, ενώ το SMASH προχώρησε ένα βήμα πιο πέρα, με το μισό πλήθος των τραγουδιών να είναι original συνθέσεις. Για το τέλος, αξίζει κάποιος να σημειώσει και τα μεγάλα ονόματα που θα δει κανείς στο SMASH, όπως οι Anjelica Huston, Debra Messing, Jack Davenport, Katharine McPhee, Christian Borle και Megan Hilty, ενώ στο τιμόνο της παραγωγής συναντάμε τον Steven Spielberg.

Σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να εισέλθετε στον κόσμο του SMASH, εκεί που η απλή γκαρσόνα έχει δικαίωμα να γίνει πρωταγωνίστρια, λιώστε στο παραμύθι που μπορεί να σας πουλήσει ο λαμπερός κόσμος του Broadway και κουνηθείτε στους ρυθμούς της μουσικής, με ένα αυθεντικό αμερικάνικο προϊόν. Being gay…is always a plus!

Motto του serial είναι “Τα αστέρια δεν γεννιούνται, δημιουργούνται”. Ευκαιρία να γίνεται μάρτυρες αυτής της διαδικασίας… χωρίς καθόλου ενοχές…