Νατάσσα

Νομίζω ότι μια συναυλία είναι κατά βάση τρεις. Σου ακούγεται τόσο παράλογο σε πρώτη ανάγνωση; Αναλογίσου τι λέω. Μία είναι η καθεαυτή ερμηνεία πάνω στη σκηνή, αυτή με τα όργανα, τα φώτα, τα φωνητικά και τη φωνή. Μια άλλη είναι πίσω από τη σκηνή, σε εκείνο το αφανές κομμάτι της καλλιτεχνικής δημιουργίας που εγκλωβίζεται πίσω στις κουίντες, αναμένοντας το χαμόγελο της επιτυχίας ή το βλέμμα της απογοήτευσης, ανάλογα με το πώς θα τα φέρει το ζάρι. Η στερνή είναι αυτή που φυτεύεται, μεγαλώνει και τελικά γεννάται μέσα από το θεατή, τον φανερό ήρωα, τον τελικό αποδεκτή.

Δεν είμαι καλλιτέχνης, γεγονός αυτό. Δεν μπορώ να ξέρω τι βιώνει ο ερμηνευτής πάνω σε μια γεμάτη ή άδεια σκηνή. Δεν είμαι, όμως, ούτε τεχνίτης του λόγου για να μπορώ να αφουγκραστώ τα συναισθήματα των ανθρώπων που τρώνε τα νύχια τους πίσω από την κουίντα. Είμαι ένα ταπεινός θεατής, κείνος που πλήρωσε για να διασκεδάσει την αφήγηση μιας ιστορίας από έναν παραμυθά.

Μιας και τα χρόνια μου περνάνε, άλλοτε νιώθοντας ότι ξοδεύονται, άλλοτε πάλι ότι επενδύονται προσεκτικά, έχω υπάρξει μάρτυρας σε τέτοιες αφηγήσεις, πετυχημένες ή μη. Θυμάμαι ακόμα μια μαγική βραδιά στις κερκίδες του Θεάτρου Βράχων που άκουγα την σχεδόν νεραϊδίσια Dolores να τραγουδά το Dreams. Ορκίζομαι να μην ξεχάσω ποτέ τη χορογραφία των Ωρών από τη Σταχτοπούτα του Προκόφιεφ, μια νυχτιά στο Ηρώδειο. Στην αντίπερα όχθη βρίσκει κανείς τις ξοδεμένες, τις οποίες σκοπίμως δεν επιθυμώ να αναλύσω.

Την Τρίτη, ένα βράδυ που μας ταλάντεψε με την αναποφασιστικότητα του σχετικά με το αν θα βρέξει ή όχι, ο δρόμος με έβγαλε στην Τεχνόπολη. Συνοδευόμενος από την καρδιά και το μυαλό, αλλά και τη θύμηση ότι οι εμμονές έχουν αξία μόνο αν τις πολεμάμε. Έτσι βρέθηκα να ακούω για δεύτερη φορά τη Νατάσσα. Θυμάμαι πως η Μποφίλιου στα μάτια μου εκπροσωπούσε, πριν κάποια χρόνια, όλη την κίβδηλη κενότητα της «έντεχνης» μουσικής, το πολύτιμο πομπώδες ύφος που κάθε «ποιοτικιά» οφείλει να φέρει και να προστατεύει ωσάν την παρθενία της. Ακόμη και σήμερα, εμμονή γαρ, το ψήγμα του αναθέματος δεν έχει επιτευχθεί να ξυστεί τόσο ώστε να μη με γδέρνει, εσωτερικά, κάπου στο πίσω μέρος του εγκεφάλου. Ωστόσο, με τον καιρό, αλλά κυρίως τη δύναμη της υποχώρησης που φέρει ως τροϊκανό «προαπαιτούμενο» η αγάπη στο έτερον ήμιση, εκπαιδεύτηκα.

Η εμμονή, ωστόσο, σε έναν ξεροκέφαλο άνθρωπο σαν εμένα μένει, λειασμένη σαφώς, αλλά ελαφρώς σαγρέ, τόσο που μαγκώνει η κλωστή από το πουλόβερ που και που. Θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι την Τρίτη υπήρξαν στιγμές που αφέθηκα – και θα είναι και αλήθεια – ειδικά στον ήχο του «Αν σ' αγαπούν να μάθουν να το λένε κι αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβεις». Γεράσιμε, ακόμα κι αν δεν έχω μετανιώσει, μέχρι σήμερα, που συμπεριέλαβα το «Μέχρι το τέλος» στα Semantics μου, πρέπει να παραδεχτώ ότι πολλές αράδες σου έχουν χτυπήσει σαν βέλος κέντρο στην καρδιά. Γιατί μπορεί να είμαι ανάποδος πεισματάρης, αλλά όχι χαλκευτής αληθειών.

Μέσα στον κόσμο, με το 3G να χαροπαλεύει, με την Καρδιά μου να μου ζητάει να του στρίψω τσιγάρο, με την Σταχτοπούτα να ομολογεί πως εκτός από την καρδιά που πονάει όταν ψηλώνει, πονάει και η μέση με τόση ορθοστασία, αλλά και τον Αργεντίνο να τραγουδά δίπλα στο αυτί μου, όταν τουλάχιστον δεν καφριλεύαμε τους γύρω και δεν απειλούσαμε ότι θα φύγουμε να πάμε στον Κάνδαυλο, έζησα μια ακόμη αφήγηση που δεν ξοδεύτηκε.

Κλείνοντας θα σημειώσω με post-it το παράπονο της βραδιάς: «Ξανθιά εμμονή, σήμερα όλα καλα..αλλά πάλι μου τα χάλασες που δεν είπες τους Πρώην. Μόνο με πριβέ εκτέλεση η εξιλέωση!»   

  

    

Προτεραιότητες

Στη φρενίτιδα του αντιμνημονιακού αγώνα, δεν χωρά καμία στήριξη στα ανθρώπινα δικαιώματα. Βλέπεις, ο σκοπός εκτός από το να αγιάζει τα μέσα, μετατοπίζει, μάλλον, και τις προτεραιότητες. Όπως θα έλεγε και κάποιος ινστρούχτορας του ΚΚΕ: «Σύντροφοι, ο αγώνας είναι ένας, η ανατροπή των καπιταλιστών! Όλα τα άλλα είναι ιμπεριαλιστική προπαγάνδα και εγκατάλειψη της πραγματικής μάχης». Ωστόσο, καλό είναι να θυμόνται οι κυβερνώντες και μη ότι η όποια κριτική εδράζεται τόσο ως προς τα γενόμενα, αλλά παραδόξως και ως προς τα μη-γενόμενα.

Ο Βασίλης Ξυδιάς, θεολόγος καθηγητής μέσης εκπαίδευσης (τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτό τον κόσμο), έγραψε ένα άρθρο στο tvxs.gr με θέμα το δίλημμα ανάμεσα στην πολιτική ορθότητα ή την πολιτική επιλογή. Κάτω από την παντιέρα του αντιμνημονιακού αγώνα, εκείνου που συσπείρωσε τη δεξιά, την «αριστερά», τους φασίστες, τους καμένους Έλληνες και πάσης φύσεως παρελκόμενα, νοσηρά ή μη, ο κ. Ξυδιάς αναρωτιέται κατά πόσο πρέπει διάφορα κοινωνικά ζητήματα να κάνουν ένα βήμα πίσω προς χάριν της θεάρεστης αντιμνημονιακής πάλης. Ο θεολόγος καθηγητής απορρίπτει, ως μη αναγκαία επί των παρουσών συνθηκών (ενδεχομένως και διαστρεβλωτική), την όποια προοδευτικότητα – κάλπικη ή χαζή κατά τη γνώμη του – γιατί ο εχθρός του γένους αυτή τη στιγμή είναι ένας…το Μνημόνιο. Ουδέτερο ουσιαστικό, βαριά χαρακτηρισμένο από τα κύματα «αγανακτισμένων», ιδεολογικά ασημάδευτων, εν πολλοίς καιροσκόπων και σφετεριστών, το Μνημόνιο θα απασχολήσει στο μέλλον – κατά την ταπεινή μου γνώμη – πολλούς ιστορικούς και επιστήμονες.

«Αν δηλαδή οι ομοφυλόφιλοι περιμένουν μερικά ακόμα χρόνια χωρίς να μπορούν να κάνουν μήνυση σ’ αυτούς που τους λοιδορούν θα πάθουν πολύ μεγάλη ζημιά;», αναρωτιέται «επαναστατικά» ο κ. Ξυδιάς. Μιας και, όμως, η πραγματικότητα είναι αδυσώπητη, μια μέρα μετά έρχεται η είδηση για την επίθεση σε δύο νεαρούς ομοφυλόφιλους στο Παγκράτι για του πετάξει την αντιμνημονιακή σούπα στη μάπα. Ευτυχώς να λέμε που τα παιδιά δεν κηδεύτηκαν την επόμενη μέρα!

Έτσι κρύα όπως στάζει η σούπα στο πρόσωπο του κ. Ξυδιά, να αναρωτηθώ κι εγώ με τη σειρά μου: «πόσο θα μπορέσει αυτή η χώρα να αντέξει με τόση βλακεία που δέρνει τους πολίτες της;». Γιατί αν όντως ο πυρήνας της δημοκρατίας είναι ο πολίτης, τότε πραγματικά η δημοκρατία μας είναι, μάλλον, τζούφια…         

Discounting

Δύο λογοτεχνικά μου «μίση» είναι ευρέως διαδεδομένα ανάμεσα στους φίλους και γνωστούς μου. Πρώτον, εκείνο το οκνηρό τσουλάκι η Σταχτοπούτα και δεύτερον το άλλο το κνώδαλο η Αντιγόνη. Και ενώ για την τελευταία, τα μίση μου έχουν λειανθεί τα τελευταία χρόνια – ίσως γιατί της δίνω χάρη στο ότι δεν είχαν εφευρεθεί ακόμη τα Zanax – στην πρώτη δεν προτίθεμαι να κάνω βήμα πίσω. Άτεγκτος θα σταθώ, σαν σιδερένια βέργο-σωλήνα…

Τα περισσότερα παραμύθια, με τα οποία μας κοίμιζαν οι γονείς μας κάθε βράδυ, θεωρώ πως έδρασαν καταλυτικά – ως άλλη εξελιγμένη υπνοθεραπεία – στη διάπλαση του χαρακτήρα μας (πλάι βέβαια σε τόσα άλλα νοσηρά πρότυπα συμπεριφοράς). Αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της ιδιαίτερης διαπαιδαγώγησης είναι και το δόγμα του «για πάντα»! Θα μου πεις, πού σου ήρθε τώρα αυτό καλοκαιριάτικα, με το κορμί να λιώνει από τη ζέστη και τα μπετόν να πυρώνουν; Η αλήθεια είναι ότι αρχικά διάβασα τον αγαπημένο Ιθάκη-man. Ωστόσο, η ανάγνωση αυτή ήρθε και έπεσε πάνω σε μια συζήτηση που είχα για τη σημασία του σεξ στο πλαίσιο μια ερωτικής σχέσης. Συγκεντρώνοντας τελικά όλο αυτό το υλικό δεν μπορώ παρά να σκεφτώ: Πόση προεξόφληση μπορούμε να κάνουμε σε μια σχέση;

Το μυστικό με τον συντελεστή, βέβαια, προεξόφλησης – αυτό ίσως που δεν σκέφτεται κανένας – είναι ότι για να μπορείς να τον υπολογίσεις θέλεις a priori την περίοδο ροής κεφαλαίου. Μπινιά μεγάλη σε λέω! Γιατί, θα με ρωτήσεις εσύ τώρα; Γιατί μάνα μου πρέπει να έχεις υποθέσει το τέλος… εκείνη την περίοδο Τ – στο μέλλον – στην οποία το «παιχνίδι» θα λάβει τέλος. Είδες, λοιπόν, γιατί λες «για πάντα»; Γιατί βολεύει! Γιατί κανείς δεν θα κάτσει να υπολογίσει το discount factor.

Μπορεί να μην είμαι από τους ανθρώπους που τους τρομάζει τόσο το «για πάντα» (τι περιμένεις εξάλλου από άνθρωπο Καρκίνο με ωροσκόπο στον Καρκίνο;). Ωστόσο, δεν μπορώ, παράλληλα, να αγνοήσω ότι η υπόσχεση του «για πάντα» είναι τόσο αβάσιμη όσο να υποσχεθεί ο Σαμαράς ότι «η ανάπτυξη είναι προ των πυλών» (τι εννοείς ότι το έχει κάνει;). Σε μια τέτοια περίπτωση είτε βλάκας είσαι, είτε απατεώνας. Κι ενώ στον έρωτα, άνετα διαλέγω το πρώτο, στην περίπτωση του Σαμαρά δεν μπορώ παρά να επιλέξω χωρίς σκέψη το δεύτερο.

Μπορεί ο έρωτας και η παραμονή σε μια σχέση να είναι σίγουρα μια μορφή επένδυσης. Ωστόσο, οι νόμοι και οι φόρμουλες του υπολογισμού του κινδύνου, δεν λειτουργούν αναγκαστικά στην περίπτωση του έρωτα. Θα έλεγα ότι περισσότερο είναι σαν να αφήνεις τα λεφτά σου σε κάποιο συρτάρι και ελπίζεις να μείνουν εκεί για πάντα… άλλες φορές αλώβητα, άλλες πειραγμένα κι άλλες ακόμη και αυγατισμένα. Ζήσε κάθε στιγμή, διατήρησε το μυστήριο και την έκπληξη και πίεσε το Τ όσο πιο πέρα μπορείς. Πάντως το μόνο σίγουρο… Μην υπολογίζεις στον έρωτα παρούσες αξίες! Γιατί αγάπη μου, αν στον έρωτα ξέρεις το συντελεστή προεξόφλησης… τότε φασκελοκουκούλωστα!

Myths

Οι μύθοι και τα παραμύθια έχουν χρηστικές και ψυχαγωγικές πλευρές. Από τη σύλληψη έως την εξιστόρησή και μεταλαμπάδευσή τους επιτελούν ένα διττό ρόλο, άλλοτε διασκεδαστικό κι άλλοτε διδακτικό – ενίοτε και συνεκτικό. Σε κάθε περίπτωση αποτελούν σπανίως εξολοκλήρου δείγματα του αληθινού κόσμου, αλλά ψήγματα ηθελημένων νοητικών κατασκευασμάτων με αφηγητική διάθεση και συμπυκνωμένους συμβολισμούς.

Κάθε 25^η Μαρτίου, παρέα με τον μπακαλιάρο και τη σκορδαλιά, αναλογίζομαι σε τι βαθμό έχει επηρεάσει το σημερινό meta-Νεοέλληνα ο εθνικός μύθος της παλιγγενεσίας του 1821. Ανάθεμα θα μου πεις κι αν αυτός ο έρμος και αξιοθρήνητος «απόγονος» γνωρίζει τις λεπτομέρειες του επαναστατικού αγώνα. Σπάνια θα αγχωνόταν εξάλλου για κάτι περισσότερο από τα goals που έφαγε ο Ολυμπιακός, τι θα κάνει το ερχόμενο τετραήμερο και το πόσο γαϊδούρα είναι η Μέρκελ.

Παραταύτα, δεν μπορώ παρά να αναρωτιέμαι πόσο διαφορετική θα ήταν αυτή η χώρα αν αντί να κομπάζει για σχεδόν 200 σχεδόν χρόνια πάνω σε έναν εθνικό μύθο, προσπαθούσε να ξεπεράσει τα ίδια προβλήματα που την ταλάνιζαν και τότε. Υποθετικές ερωτήσεις θα σου δώσουν σαφώς υποθετικές απαντήσεις! Αν όμως οι προεστοί του τότε έγιναν μεταγενέστερα συνδικαλιστές του σήμερα – εθνοπατέρες και στις δύο των περιπτώσεων – για πόσο θα μπορούμε να βασιζόμαστε στην «καλοσύνη» των ξένων; Όχι τίποτε άλλο Μπλανς  μου, αλλά κι αυτοί οι ξένοι ιδιοτελείς άνθρωποι είναι…     

Recollection

Ο σωστός άνθρωπος τιμά το παρελθόν του... αρχή απαράβατη. Και αγαπητέ μου, όπου παρελθόν παρακαλώ να συγκαταλέξεις όχι μόνο τα ορθά που έπραξες, αλλά πρωτίστως τα λάθη. Η αναγνώριση των λαθών σου είναι αυτή που θα σε βελτιώσει, θα σε κάνει ανώτερο, όταν κοιτάς αφ’ υψηλού πλέον τις περίτρανες μαλακίες που πίστευες, έλεγες, υποστήριζες ή έκανες.

Φερ’ ειπείν, δεν με αφορά αν στο παρελθόν ψήφισες ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ ή ό,τι άλλο θες. Το πρόβλημα μου είναι όταν ενώ ήσουν στα κάγκελα για τον ΓΑΠ, λες και θα έφερνε την αλλαγή ως άλλος Martin Luther King, τώρα τον λοιδορείς ως καθυστερημένο. Αγάπη μου αν ήταν καθυστερημένος τότε, πώς γίνεται να μην το έβλεπες εσύ ο φωστήρας;

Ούτε από την άλλη με πειράζει να ψήφισες Καραμανλή, την εποχή που είχε διορισθεί μέχρι και η 5^η ανιψιά της Θείας μου της Αμερσούδας στο Δημόσιο με σύμβαση. Αλλά τώρα μην μου εκφράζεις απορίες του τύπου «μα καλά ποιος τον έβγαζε τον μπούλη που έπαιζε όλη μέρα Play-station;».    

Παρομοίως… και έτσι για συμβουλή εις τη μεθαύριον που τα πράγματα αλλάζουν, μην σε ακούσω να κατηγορείς τον sexy Alexis που δεν έσκισε τελικά το Μνημόνια στο προαύλιο της Κουμουνδούρου, γιατί μεταξύ μας το μόνο που προσωπικά θα ανέμενα να σκίσει θα ήταν το Votre Beauté με τη νέα κολεξιόν της Burberry. Αντίστοιχα, μην πέσεις πάλι από το συννεφάκι σου αν ο Πρώην της Βίσση – call me και νυν Πρωθυπουργός – φέρει νέα μέτρα προς ψήφιση. Δεν θα είναι εξάλλου η πρώτη φορά που θα κάνει κωλοτούμπα, μην σου πω και διπλό λουτς και τετραπλό τόλουπ… μαιτρ στο είδος σου λέει ο Πρώην της Άννας.

Το παρελθόν αγάπη μου είναι για να το τιμάμε, όχι για να το ξεχνάμε. Πρόσεχε… όχι για να αρνιόμαστε ότι σφάλαμε… αυτό είναι απλή κουφιοκεφαλιά! Σε αυτό τον μάταιο κόσμο κανείς δεν ήπιε το αλάθητο νερό από το ιερό δισκοπότηρο… κανείς! Όμως, αν σέβεσαι έστω και λίγο τον εαυτό σου, προσπάθησε τα παρελθόντα και παρόντα λεγόμενα να τιμάνε τις παρελθούσες και παρούσες πράξεις. Μην ξεχνάς ότι η γυναίκα του Καίσαρα, ακόμα και στη σύγχρονη εποχή της εικόνας και της ταχύτατα ανακυκλούμενης είδησης, δεν πρέπει μόνο να φαίνεται τίμια… αλλά – την τύχη μου μέσα – να είναι και τίμια…   

Xmas-Blogging

Σπίτι ακούγοντας χριστουγεννιάτικα CDs (ναι είμαι τόσο ρετρό), με την κουβερτούλα στα πόδια (ναι είμαι τόσο παππούς-φάση) και με το δέντρο να φεγγοβολά από τα λαμπάκια (ναι είμαι τόσο κιτς τα Χριστούγεννα)… κάπως έτσι με βρίσκει η δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων. Θα μου πεις τώρα εσύ – και με το δίκιο σου – χέστηκα πως σε βρίσκει. Δεν πάει και να σε βρει τ’ ανάσκελα με σαράντα πυρετό; Επειδή, όμως, ξέρω αναγνώστες μου – ναι εσάς τους 5-6 λέω – ότι βασικά ενδιαφέρεστε για μένα, ακόμη κι αν δεν το παραδέχεστε… είπα να σας ενημερώσω για τα καθέκαστα.

Ξέρετε πολύ καλά ότι στο blog έχω καταντήσει να γράφω πιο αργά και από τον ερχομό του success story και της σαμαρικής ανάπτυξης. Θα μου πεις βέβαια ποιός γράφει στις μέρες μας; Πού είναι εκείνες οι παλιές καλές εποχές που δεν προλάβαινα να διαβάσω τις αναρτήσεις που έρχονταν στον αδικοχαμένο και μακαρίτη google reader. Εκείνες ήταν οι καλές εποχές του blogging. Σήμερα μας έφαγαν τα Facebook και τα Twitter. Αχ Παναΐα μου… τι κακό μας βρήκε (σαν γριά ακούγομαι τώρα που το σκέφτομαι)!

Λίγο πριν αλλάξει ο χρόνος. Λίγο πριν φύγει το 2013 (και μεταξύ μας… παρακαλώ να μην ξανάρθει), ήθελα να γράψω όπως έγραφα παλιά, τότε που το Blogging είχε ζωή, τότε που ήταν mainstream! Έτσι βρε αδερφέ, σαν μνεία σε εκείνο το χαζό παιδί με το τσουλούφι που τόνιζε ότι κατοικούσε στην Αθήνα, λες και αυτό ήταν η ουσία της ύπαρξής του. Έπειτα η μετεξέλιξη δύο γραμμάτων v και k ήταν να γίνει ένα ολοστρόγγυλο μηδενικό – από κάθε άποψη – και κάπως έτσι να ψάχνει μέχρι και σήμερα το δρόμο του στην κλίμακα των αριθμών… με την ελπίδα κάποτε να φτάσει στο άπειρο… ή και πάλι σε κάποιο μηδέν.

Καλές γιορτές να έχουμε γεμάτες αγάπη και συντροφικότητα. Σας φιλώ και τους 5-6 αγαπημένους μου αναγνώστες… 

Δριμύ κατηγορώ του Πρωθυπουργού για τα παρεκβατικά κοινωνικά δίκτυα των Αθηνών

Ο Πρωθυπουργός σε πρόσφατη συνέντευξη τύπου
που παρουσίασε το όραμά του για
νέο κοσμοδρόμιο στη Μεσσήνη

Σε μεγάλο πολιτικό θέμα εξελίσσεται η επιδότηση με ποσοστό 1% των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων στην ακριτική περιφέρεια της Μεσσηνίας από τον ΟΑΕΔ. Το θέμα ανέκυψε σήμερα μέσω των κοινωνικών δικτύων, τα οποία κύκλοι του Μεγάρου Μαξίμου χαρακτήρισαν ως πράγματα του Διαβόλου που με τη βοήθεια της Παναγίας θα πάνε από εκεί που ήρθαν. Η Κυβέρνηση απάντησε με δεικτικό τόνο στις κατηγορίες, τονίζοντας ότι η Μεσσηνία είναι μια κατ’εξοχήν ακριτική περιοχή, καθώς δεν έχει ούτε Τερκενλή, ούτε Attica, ούτε αυθαίρετο Mall του Λάτση, αλλά κυρίως ούτε μόνιμες εμφανίσεις της Πάολας και του Παντελίδη. Ο Εκπρόσωπος Τύπου της Κυβέρνησης, κ. Κεδίκογλου, στρεφόμενος προς όλες τις κατευθύνσεις, δήλωσε χαρακτηριστικά, ότι τα κοινωνικά δίκτυα των Αθηνών έδειξαν ακόμη μια φορά το σκληρό τους πρόσωπο απέναντι στον Πρωθυπουργό της καρδιάς μας, ενώ πρόσθεσε ότι η παρεκβατικότητα αυτή εκ μέρους κάποιων δυνάμεων του διαδικτύου δεν θα σταθεί, σε καμιά περίπτωση, εμπόδιο στις προγραμματικές δηλώσεις του Πρωθυπουργού για δωρεάν wi-fi σε όλη την ελληνική επικράτεια.

Η Κουμουνδούρου από τη μεριά της έβγαλε ανακοίνωση στην οποία καταγγέλλει τον τεχνοφασισμό από όπου κι αν προέρχεται, αλλά κατηγορεί παράλληλα τον Πρωθυπουργό για ευκαιριακή εκμετάλλευση των λαϊκών στρωμάτων της περιφέρειας, ενώ κάλεσε για μια ακόμη φορά τον ελληνικό λαό σε επανάσταση.  

Η Τζάκρη εξοργισμένη με τις φήμες για προσχώρησή της στη συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ «Λάτρεις του Louboutin»

«Γελοιότητες» χαρακτήρισε η ανεξάρτητη βουλευτής Θεοδώρα Τζάκρη τις φήμες που τη θέλουν να προσχωρεί στο ΣΥΡΙΖΑ μετά τη διαγραφή της από το ΠΑΣΟΚ.  Αρκετά δημοσιεύματα ήθελαν την κα. Τζάκρη να συμμετέχει στη σχετικά προσφάτως σχηματισθείσα συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ με την επωνυμία «Λάτρεις του  Louboutin». Ενοχλημένη η ανεξάρτητη πλέον βουλευτής τόνισε «Αν ήθελα να πάω στο ΣΥΡΙΖΑ θα είχα πάει από το 2011 και θα είχα επανεκλέγει πιο εύκολα», ενώ πρόσθεσε ότι σε πείσμα των καιρών έμεινε στο ΠΑΣΟΚ με κίνδυνο να χάσει την ετήσια συνδρομή της στο Attica, αλλά και στο Golden Hall.

Η κα. Τζάκρη σημείωσε χαρακτηριστικά ότι είναι «παιδί του ΠΑΣΟΚ» και ότι θα αγωνιστεί για την ανασύσταση του ιδεολογικού χώρου του Christian Dior και της Escada, ακόμα κι αν χρειαστεί να χτυπήσει και τη γόβα στο έδρανο της Βουλής. Για την πιστοποίηση της αλήθειας, κυκλοφόρησε η ίδια στον Τύπο φωτογραφία της από την κούνια (βλ. δίπλα), η οποία αποδεικνύει περίτρανα ότι οι γονείς της την μεγάλωσαν από τα γεννοφάσκια της με τον πράσινο ήλιο του ΠΑΣΟΚ.  

Στο πνεύμα των δηλώσεων Τζάκρη, ο εκπρόσωπος τύπου του ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε ότι «Οι βουλευτές έχουν ευθύνη απέναντι σε αυτούς που τους ψηφίσαν και έχουν ελευθερία συνείδησης», ενώ απευθυνόμενος προς του πολίτες της Πέλλας σημείωσε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να είναι ένα αριστερό κόμμα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ξέρει από μόδα, υπερτονίζοντας την προτίμηση του Προέδρου του κόμματος στα Burberry και στα Hilfiger.

«Όχι» Βενιζέλου σε δημοσιονομικά μέτρα

Σαφής και κατηγορηματικός υπήρξε ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, κ. Βενιζέλος, μετά τη συνάντηση που είχε με τον Πρωθυπουργό στο Μέγαρο Μαξίμου. Απέρριψε κάθε ενδεχόμενο νέων δημοσιονομικών μέτρων για το 2014, ενώ τόνισε ότι θα επιλεχθούν μόνο διαρθρωτικά μέτρα.

Σε ερώτηση των δημοσιογράφων, γιατί δεν έχουν γίνει τόσο καιρό, απάντησε ότι το 2009-2011 ήταν πρωθυπουργός ο κ. Παπανδρέου ο οποίος είχε το μυαλό του μόνο σε δημοψηφίσματα, το 2012 οι προετοιμασίες για την εθνική συμμετοχή της Ελλάδος στη Eurovision ήταν πυρετώδεις και δεν μας επέτρεψαν λοιπές κινήσεις διαρθρωτικού περιεχομένου, ενώ το 2013 ήταν ανάδρομος ο Ερμής και η κα. Πατέρα συμβούλεψε να μην κινηθούμε σε αυτή την κατεύθυνση. Αντιθέτως, μετά τις διαβεβαιώσεις τις κα. Άσης Μπίλιου και της EBU, το 2014 είναι ιδιαίτερα ευνοϊκός χρόνος για την ενίσχυση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, μιας και δεν θα αναμένουμε καν 12άρι από την Κύπρο.

Για το ζήτημα των πλειστηριασμών, ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, στάθηκε επίσης κατηγορηματικός, σημειώνοντας ότι η κυβέρνηση όρισε Επιτροπή με πρόεδρο τον βουλευτή κ. Τζαμτζή, η οποία ορίζει το κατώτατο όριο διαβίωσης, άρα και «κόκκινη γραμμή» για την άρση των πλειστηριασμών, στα € 5.700 μηνιαίως.

Τέλος για το ζήτημα της φοροδιαφυγής και του ελέγχου δήλωσε ότι πρότεινε στον Πρωθυπουργό να διεξαχθεί μεγάλη συζήτηση για το, αλλά αν είναι δυνατόν αυτό να γίνει από την επόμενη βδομάδα, γιατί αυτή έχει να μεταβεί στην Ελβετία και το Λουξεμβούργο για τη διεκπεραίωση κάτι προσωπικών του υποθέσεων. 

Τι κρύβει η ξαφνική συνάντηση Μέρκελ-Σαμαρά;

Έκπληξη προκάλεσε η πρόσκληση στον Έλληνα Πρωθυπουργό από την Καγκελαρία της Γερμανίας για μια συνάντηση στις 21 Νοεμβρίου. Ακόμα και οι κύκλοι του Μαξίμου θορυβήθηκαν, αλλά με ανεπίσημες (μα έγκυρες) πηγές τόνισαν ότι «η κα Μέρκελ νιώθει άσχημα που ξεπέταξε τον Πρωθυπουργό τις προάλλες μέσα σε πέντε λεπτά».

Ο Υπουργός Οικονομικών, κ. Στουρνάρας, σε έντονους τόνους, σημείωσε ότι «η συνάντηση Μέρκελ-Σαμαρά σε καμιά περίπτωση δεν θα υπονομεύσει την κοινωνική επιταγή μας για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, όπως τη μείωση του double-dot στις φετινές πίστες τα Χριστούγεννα», ενώ πρόσθεσε «ότι το δικαίωμα στην Πάολα δεν μπορεί να είναι προνόμιο μόνο των πλουσίων». Το ΚΚΕ εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση στην οποία εκφράζει την αλληλεγγύη του στη συντρόφισσα Πάολα και καταγγέλει «τις ιμπεριαλιστικές πρακτικές του υπουργού Οικονομικών, που προβοκατόρικα μανιπιουλάρει την κοινή γνώμη με καπιταλιστικά τερτίπια υπέρ των κεφαλαιοκρατών ιδιοκτητών νυχτερινών μαγαζιών».

Στο ανησυχητικό κλίμα της επερχόμενης μυστηριώδους συνάντησης Μέρκελ-Σαμαρά, έρχεται να προστεθεί και η ανεπίσημη πληροφορία για το κλείσιμο του επαγγέλματος του σουβλατζή. Από το γραφείο του κ. Σταϊκούρα, πληροφορίες φέρουν την κυβέρνηση να ανησυχεί που το 90% των start-ups αποτελούν χώρους εστίασης (και ειδικά σουβλατζίδικα). Ο υφυπουργός προτίθεται να καταθέσει σχέδιο νόμου, με το οποίο θα κλείνει το επάγγελμα του σουβλατζή. Οι λεπτομέρειες του σχεδίου δεν έχουν δει ακόμα το φως της δημοσιότητας. Έτσι πλάι στους δικηγόρους, τους συμβολαιογράφους και πολλά άλλα επαγγέλματα, έρχεται να προστεθεί και το εθνικό επάγγελμα του εστιάτορα. Ο ΣΥΡΙΖΑ με ανακοίνωση του καλεί την κυβέρνηση «να έρθει στα συγκαλά της», ενώ αρνείται να κατηγορήσει το σουβλάκι «από όπου και να προέρχεται».