Next stop...IMF?

Δεν είναι να το σκέπτεσαι. Όχι σου λέω! Το απόλυτο σκοτάδι. Η Μέρκελ έχει τσινήσει σαν γαϊδούρι που δεν θέλει να προχωρήσει. Παρένθεση…γιατί τα τριπολιτσιώτικα γαϊδούρια είναι τόσο διάσημα; Ο Σαρκοζί τη τραβάει από το γκέμι και η κοπελιά – μεγαλοκοπέλα για την ακρίβεια – δεν θέλει να κάνει βήμα. Οι Αμερικάνοι εμίλησαν εκ μέρους του Μπάρακ και αμαρτία ουκ έχουν. Το ΔΝΤ στη γωνία του δρόμου…περισσότερο σαν το Freddy serial killer σε όνειρο μου κάνει. Η ΕΕ αδύναμη να συμφωνήσει στα αυτονόητα…στην ύστατη ύπαρξη αλληλεγγύης.

Δεν πίστευα ποτέ στη πολιτική ένωση της Ευρώπης…πόσο μάλλον σε μια κοινωνική σύγκλιση. Εδώ βλέπεις ότι τελικά και η οικονομική ένωση είναι μάλλον ένα δίκοπο μαχαίρι. Δεν υπήρξα ποτέ Ευρωσκεπτικιστής επίσης…την αμαρτία μου τη λέω. Δεν ξέρω κύριε «αείμνηστε» ή «εθνάρχη»…διαλέξτε και πάρτε…που ανήκουμε. Προσωπικά ανήκω στον ελλαδικό χώρο και αυτό μου φτάνει για αυτοπροσδιορισμό…έστω γεωγραφικά.

Οι Βρυξέλες – χρησιμοποιείται ο όρος λες και η πόλη έχει δική της βούληση – ποτέ νομίζω δεν κατάλαβαν το αυτονόητο, δηλαδή ότι για να έχεις μια όποια ενοποίηση…σύγκλιση…πάντρεμα βρε αδερφέ…πρέπει να έχεις τουλάχιστον την ίδια βάση. Αυτή η βάση, αγαπητές μου Βρυξέλες, είναι οι θεσμικές δομές. Προσοχή…όχι οι θεσμοί με την απλή έννοια, αλλά με μια βαθύτερη ουσία. Οι οραματιστές το λησμόνησαν αυτό…εξαρχής νομίζω…αλλιώς θα καταλάβαιναν τη ματαιότητα κάθε κόπου. Το πρόβλημα φίλοι μου εκ της Δύσεως δεν είναι ούτε η Ελλάδα, ούτε η Πορτογαλία, ούτε η Ιρλανδία…ούτε σίγουρα η τύχη μας η μαύρη. Το πρόβλημα είναι ότι οι θεσμικές δομές ανάμεσα ακόμα και στις χώρες της Ευρωζώνης είναι εκ διαμέτρου αντίθετες. Γιατί όσο παράξενο κι αν ακούγεται…τα ελλείμματα της Ελλάδας είναι αποτέλεσμα της θεσμικής της οργάνωσης με την ευρεία έννοια.

Θέλω να δω τη μέρα μετά τη νύχτα. Και το θέλω κάτι τέτοιο γιατί όσο και να μη πιστεύω σε μια πιθανή κοινωνική ενοποίηση της Ευρώπης…βαθιά μέσα νομίζω ότι το θέλω. Μόνο δεν θέλω να φανταστώ την Άνγκελα να τραγουδάει ποτέ στη θέση της Furtado…

Life as a Weekend

Νομίζω ότι ζούμε για τα Σαββατοκύριακα … ό,τι και να σημαίνει αυτό! Η βδομάδα είναι γεμάτη υποχρεώσεις, τρέξιμο, ψάξιμο. Μόνο όταν ήμουν απλά φοιτητής ένιωθα ότι κάθε μέρα είναι Σάββατο. Ήταν ωραίες εποχές εκείνες. Ίσως από τις καλύτερες που έχω περάσει ποτέ. Και αν είχα πάρει και κάποιες άλλες αποφάσεις πιο νωρίς, ίσως να ένιωθα τώρα πολύ πιο ήρεμος.

Νιώθω πάνω μου το βάρος του Σαββατοκύριακου. Έχει μια αβάσταχτη δικτατορία στη χαρά και την ευτυχία. Σαν αυτοσκοπός … στερώντας κάθε ιδιαιτερότητα στις άλλες μέρες της βδομάδας. Μόνη εξαίρεση … αυτή η ριμάδα η Παρασκευή.

Δεν έχω την ανάγκη να γράφω πια τόσο όσο πιο παλιά. Θα το έχετε παρατηρήσει. Η ζωή κλέβει την παράσταση; Όχι πάντα για καλό. Έχω την αίσθηση ότι περνάω άλλη μια φάση αλλαγής. Η πρώτη έγινε σχεδόν τρία χρόνια πίσω. Ήταν τότε μια συνειδητή επιλογή να αλλάξω τη ζωή μου πάνω κάτω. Τώρα δεν ξέρω αν είναι τόσο συνειδητή ή απλά μια αυτόματη διαδικασία. Τουλάχιστον, όμως, ξέρω ότι το κάνω με μια παράξενη ηρεμία και διαύγεια. Τόση που με κάνει ακόμα και μένα να εκπλήσσομαι.

Τον τελευταίο καιρό χάθηκα από πρόσωπα αγαπημένα. Λάθος μου. Λάθος γιατί έπεσα σε μια λούμπα χωρίς καν να το καταλάβω. Δεν πειράζει, όμως, έμαθα ακόμη και από αυτό. Είναι καιρός να επιστρέψω εκεί που με άφησα πριν καιρό. Εκεί που ένιωθα όμορφα. Εκεί που ένιωθα χαρά με το όνομα μου … και όχι με το διαδικτυακό μου ψευδώνυμο. Γιατί τελικά είμαι η «λατρεία» και ο «μικρός» …περισσότερο από ότι ο «Μηδενικός».

Words: Τσούλα

Σήμερα σκεφτόμουν πόσο εύκολα χρησιμοποιούμε κάποιες λέξεις που φέρουν ένα συγκεκριμένο ηθικό βάρος, αλλά τελικά δεν καταλαβαίνουμε ότι πίσω από κάθε μία από αυτές τις λέξεις κρύβεται μια ολόκληρη ιδεολογία, η οποία μπορεί και να διαφοροποιείται από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Υπάρχει μια λέξη (και με αφορμή το προηγούμενο post) που χρησιμοποιούμε με περισσή ευκολία και συνήθως είναι φορτισμένη με ιδιαίτερο αρνητισμό, ο οποίος και πάλι προέρχεται από καθαρά κοινωνικά και χριστιανικά ερείσματα.

Τσούλα: Η γυναίκα που κάνει σεξ με ευκολία με εναλλασσόμενους συντρόφους. Προέρχεται από το ισπανικό chulo -a που σημαίνει όμορφος /-η. Στα λιμάνια οι πουτάνες είναι chulas και οι Έλληνες ναυτικοί το έφεραν ως συνώνυμο της πουτανιάς.

Τι είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο «τσούλα»; Είναι η συχνή εναλλαγή συντρόφων; Κι αν αυτό γίνεται με συνέπεια και καμία προσβολή σε τρίτους ή τους ενίοτε εραστές του/της, τότε γιατί αυτό είναι κατ’ ανάγκη αρνητικό; Γιατί κρίνουμε αρνητικά έναν άνθρωπο (και βάζω και τον εαυτό μου μέσα ότι το έχω κάνει) που απλά και συνειδητά αρέσκεται στο σεξ; Επιμένω ότι δεν συμπεριλαμβάνω τους ανθρώπους που πουλάν έρωτα απλά και μόνο για να ρίξουν κάποια/ κάποιον στο κρεβάτι. Και να ρωτήσω πάλι, αν η όποια αρνητική φόρτιση της ελεύθερης σεξουαλικής πράξης δεν είναι κοινωνικά, ηθικά και χριστιανικά φορτισμένη … τότε τι είναι;

Θα ήθελα τη γνώμη σας…

Rules rule!

Γύρω μας υπάρχουν κανόνες. Δεν περνάς ποτέ ένα φανάρι που έγινε μόλις κόκκινο. Δεν μπαίνεις πρώτος σε έναν χώρο, πριν ανοίξεις τη πόρτα σε μια κυρία. Δεν εκμεταλλεύεσαι έναν άνθρωπο που είναι μεθυσμένος. Όλοι οι κανόνες αρχίζουν με έναν απαγορευτικό όρο. Ακόμα και ο Θεός όταν μας κληροδότησε με εκείνες τις ριμάδες εντολές, μας έπρηξε στο «Ου». Η κατάφαση δεν υπήρξε ποτέ συνώνυμο κανενός κανόνα. Ενώ από την άλλη, η καταπάτηση τους είναι συνώνυμη με τη παραβατικότητα και ενίοτε την ανηθικότητα.

Οι άνθρωποι είναι σίγουρο ότι έφτιαξαν τους κανόνες για να κάνουν τη ζωή τους πιο εύκολη. Και η αλήθεια είναι ότι την κάνουν! Οι γνωστές αντιδράσεις, βέβαια, θα είναι ότι οι κανόνες, όμως, υπάρχουν για να καταλύονται. Πολλοί θα μπορούσαν να υποστηρίξουν κάτι τέτοιο, και ενδεχομένως να μην είχαν και πολύ άδικο. Στη πραγματικότητα, ωστόσο, δεν υπάρχει ούτε το άσπρο, ούτε το μαύρο, αλλά μια παλέτα με άπειρους τόνους του γκρι. Ο καθένας μας διαλέγει που θα κινηθεί και πως θα ζωγραφίσει στο προσωπικό του καμβά.

Ένας κανόνας που ενυπάρχει στην απανταχού straight ζωή είναι ότι ποτέ δεν μπορεί να υπάρξει αληθινή φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα. Πάντα θα παραμονεύει ο ερωτικός πόθος που θα καταστρέψει τα πάντα ή εναλλακτικά θα αποκαταστήσει τη «παγκόσμια ισορροπία», αν όλα παν καλά βεβαίως. Μπορεί με ευκολία κάποιος να πιστοποιήσει ότι η σαφής αντιστοιχία υπάρχει και στο gay κόσμο. Δεν μπορεί άραγε ποτέ να υπάρξει αληθινή φιλία ανάμεσα σε δυο άντρες;

Για να προλάβω ενδεχόμενες αντιδράσεις, να τονίσω ότι αναφέρομαι σε δυο καθόλα ερωτεύσιμους άρρενες. Ο Φοίβος προφανώς θα δυσκολευόταν να αναλογιστεί τον εαυτό του στο ίδιο κρεβάτι με το Κουασιμόδο. Πρωταρχικά βέβαια γιατί ήταν τσιμπημένος με το μαυροτσούκαλο την Εσμεράλδα, αλλά ας παρακάμψουμε αυτή την αδιαμφισβήτητη λογοτεχνική αλήθεια και ας κάνουμε μια εξαίρεση για χάρη της απορίας μας. Δευτερευόντως όμως, δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει κάτι τέτοιο, γιατί ο Φοίβος περιγράφεται ως ένας κούκλος και ο Κουασιμόδος ως μια τερατογένεση.

Η επιτακτικότητα της σεξουαλικότητας ανάμεσα σε δυο άτομα μπορεί κάποιες φορές να καταντήσει σχεδόν ρατσιστική. Και αυτό δεν περιορίζεται σε καμιά περίπτωση στις ομοφυλοφιλικές σχέσεις. Σε κάθε σχέση – ακόμα και φιλική - υπάρχει ένας λανθάνων ερωτισμός, ο οποίος συνήθως εκφράζεται με το έκδηλο ενδιαφέρον και τη στοργή στον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου. Μπορεί η αρχή μιας σχέσης να είναι το αρχέγονο ένστικτο της φυσικής έλξης, αλλά η συνέχεια της ορίζεται από άλλους παράγοντες, ιδιαιτέρως κοινωνικούς και ψυχολογικούς.

Τι είναι αυτό που ουσιαστικά απαγορεύει το σεξ ανάμεσα σε δυο φίλους; Αν είναι η αμοιβαία έλλειψη ερωτικής επιθυμίας, έχει καλώς. Εκεί λίγα πράγματα μπορούν να ειπωθούν και ακόμη λιγότερα να γίνουν. Αν, όμως, υπάρχει φυσική έλξη, τότε τι είναι αυτό που καθιστά το σεξ απαγορευτικό; Πρακτικά δεν θα έπρεπε τίποτα να σε εμποδίζει. Ωστόσο, η απάντηση βρίσκεται στη κοινωνική ενοχοποίηση της σεξουαλικής πράξης. Αν ζούσαμε σε μια επί της ουσίας σεξουαλικά απελευθερωμένη κοινωνία, στην οποία βέβαια η οικογένεια δεν θα είχε σαφώς καμιά θέση, ένας τέτοιος κοινωνικός συμβιβασμός δεν θα είχε ποτέ πρακτική εφαρμογή. Κι ενώ στη κοινωνία των gay δεν υπάρχει ο θεσμός της οικογένειας, θα περίμενε κανείς το σεξ να είναι τελείως απελευθερωμένο. Εν πολλοίς, αυτό μπορεί να πει κάποιος ότι ισχύει, αλλά αν προσέξει καλύτερα θα καταλάβει ότι και η gay ιδεολογία έχει κληροδοτηθεί καθόλα με τις συμβάσεις της straight ζωής.

Σαφώς, δεν ανακαλύπτεις και τη πυρίτιδα με μια τέτοια διαπίστωση, αλλά τουλάχιστον αναλογίζεσαι πόσο υποκριτικό είναι όλοι να βαλτώνουν μες στη συντηρητικότητα, αλλά να μην μπορούν να δεχθούν ότι με το κολλητό σου…είστε απλά φίλοι…

Δεν είναι ποτέ αργά...

Δεν είναι ποτέ αργά να καταλάβεις και να μάθεις κάποια πράγματα.

Πρώτον, δεν είναι ποτέ αργά να κατανοήσεις ότι έχεις κάνει λάθη. Αλί σε εκείνον που δεν έχει κάνει λάθη.

Δεύτερον, δεν είναι ποτέ αργά να μάθεις ότι η αλήθεια – όσο σκληρή και να είναι – είναι προτιμότερη από το κάθε ψέμα και την κάθε δικαιολογία. Δεν είπε κανείς ότι με την αλήθεια δεν πονάς, αλλά τουλάχιστον δεν παραμυθιάζεσαι.

Τρίτον, δεν είναι ποτέ αργά να μάθεις ότι για κάποιους μπορεί να απέτυχες ως «άνθρωπος». Συνεπώς, πρέπει και αυτοί να ξαναβγούν στη γύρα για να «ψάξουν έναν καινούργιο άνθρωπο». Στην αγορά τελικά της ζωής…όλα πουλιούνται και όλα αγοράζονται.

Τέταρτον, δεν είναι ποτέ αργά να μάθεις ότι έπεσες αρκετά έξω για άτομα και καταστάσεις. Κατανοώντας πάντα ότι είναι και κομμάτι ευθύνης σου η όποια λαθεμένη γνώμη, γιατί απλά δεν ήθελες να δεις τα σημάδια.

Πέμπτον (και θεμελιακό), δεν είναι ποτέ αργά για να μάθεις τον εαυτό σου και να είσαι συνεπής με αυτόν και τους γύρω σου. Τελικά αυτό είναι το μόνο που με σώζει. Γιατί ακόμα και αν κάνω ένα λάθος μια στο τόσο…ξέρω ότι το έκανα…και έχω τα αρχίδια να πω στον άλλον κατάματα όλη την αλήθεια.

Η Βίσση (ναι…εκείνη το Δεκέμβρη του `57) τραγουδάει:

«Τελικά την ουσία στη ζωή μου
τη δώσανε οι φίλοι μου, οι άνθρωποι μου
όλα στο σήμερα μετράνε
και το ξέρω επειδή θέλει προσπάθεια τρελή
αν θες να ζήσεις μια ζωή με δύναμη και πάθος
κι ας βγεις και κάπου λάθος»

«Πιο κοντά είναι η απάντησή μου
το ξέρουνε οι φίλοι μου , μα κι οι εχθροί μου
πως το συναίσθημα με πάει και με φέρνει πιο κοντά
σ αυτό που είμαι τελικά
και μου χαρίζει μια καρδιά με δύναμη και πάθος
κι ας βγω σε όλα λάθος»

Καλά τα λες βρε Άννα…ή μάλλον Μυρτώ…

υ.γ. Καλή συνέχεια…και καλό ψάξιμο για τον άνθρωπο…στο εύχομαι από καρδιάς.

Δέκα σημεία...για μια βδομάδα στο Βερολίνο

Γύρισα για να μου μοστράρει η Αφροδίτη της Μήλου με το κωλοδάκτυλο στη φάτσα. Αχ να δεις…πως το είπε η Όλγα και τα παρεάκι της σήμερα (που λέει και ο Apos); Αααα ναι…δακτυλοδεικτούσα…φοβερό εεε; Κι εγώ την Αφροδίτη την είχα αφήσει να με κωλό-δείχνει πάνω σε ένα σεμεδάκι σε μια γερμανική ταβέρνα. Και ορίστε και τα τεκμήρια για του λόγου το αληθές. Βρήκα κι εγώ χώρα να πάω! Δεν διάλεγα μια Μαγαδασκάρη; Τι παρεξηγήσεις μπορούσαμε να δημιουργήσουμε με τους Μαγδάσιους; Δεν τους έχουμε δει καν τους ανθρώπους…πόσο μάλλον δε να τους κρατήσουμε και μούτρα ή να τους ζητάμε και πολεμικές αποζημιώσεις. Πάντως με μια πρόχειρη ματιά που έριξα στο άρθρο…μια χαρά μας τα λέει…ασχέτως αν δεν φθάνει ούτε κι αυτό στο μεδούλι του προβλήματος…αφήνοντας να φανούν ανερυθρίαστα οι πολιτικές του εν μέρει σκοπιμότητες…μη ξεχνάμε ότι είναι ένα άρθρο κατά παραγγελία.

Το Βερολίνο αγαπητοί μου είναι σε αυτό το blog από τη πρώτη του σχεδόν κιόλας μέρα. Ήταν τότε που με είχε βοηθήσει να ξεπεράσω κάποιες άσχημες σκέψεις και κυρίως άτολμα άτομα, αλλά και μου είχε φέρει και έναν από τους λίγους μου έρωτες. Τώρα και πάλι με άφησε να ξεκαθαρίσω μια και καλή το παρελθόν μου με τους άδικους τελικά έρωτες…και άγνωστο το τι μου επιφυλάσσει από εδώ και πέρα. Το αγαπάω το Βερολίνο…νομίζω ότι είναι από τις λίγες πόλεις που νιώθω τέτοια οικειότητα και ηρεμία. Δεν ξέρω γρι γερμανικά, αλλά νομίζω ότι όπου και να βρεθώ…σε όποιον δρόμο του…θα βγάλω με κάποιο τρόπο την άκρη. Το Βερολίνο βέβαια το βρήκα χιονισμένο και έτσι ολοκλήρωσα την εικόνα, αφού τη προηγούμενη φορά το είχα δει ολάνθιστο.

Το ταξίδι αυτή τη φορά είχε και παρέα κολλητό…ο οποίος βέβαια έχασε τη πτήση της αναχώρησης. Πόσο κλασσικός είναι ώρες-ώρες; Οπότε και αναγκαστήκαμε να πάμε με διαφορετικές πτήσεις. Πάλι καλά δεν γυρίσαμε και με διαφορετικές…

Βασικά συμπεράσματα και σημεία αυτού του ταξιδιού:

Οι πιλότοι της Lufthansa ήταν παρόντες σε όλα τα μαθήματα της απογείωσης, αλλά σε αυτά της προσγείωσης κάναν πολλές κοπάνες για φραπέ στο καφέ της γωνίας. Καρατσεκαρισμένο σας λέω…

Ο κόσμος στο εξωτερικό τελικά…κοιτάει. Σε αντίθεση με τον ξινισμένο κόσμο της Αθήνας που αν τολμήσεις και κοιτάξεις…που για καλό θα είναι εν τέλει…μπορεί να σου γυρίσει και να σου αστράψει και καμία. Στο Βερολίνο μπορείς να κάνεις παιχνίδι μέσα στο Bar, αλλά και μέσα στο metro ή ακόμα και στο δρόμο.

Στο Βερολίνο μπορείς να δεις τα πιο ευφάνταστα και κιτς bars…και να φανταστείτε ότι δεν πήγαμε τελικά στο Kit Kat! Το Roses στο Kreuzberg ή αλλιώς το bar φλοκάτη είναι μια πραγματική αποκάλυψη…μιας και τα λόγια είναι πτωχά για να περιγράψουν το μέγεθος του κιτς μεγαλείου. Στο οποίο και γίναμε ρεζίλι κι εγώ και κολλητός…αφού θάβαμε έναν τύπο μπροστά (εγώ συμπαθητικό τον έλεγα)…και ο οποίος τελικά βρέθηκε να είναι μάλλον Κύπριος…και προφανώς να ξέρει ελληνικά…χαχαχα!! Καλύτερα να μασάμε παρά να μιλάμε!

Στο Βερολίνο, καθώς και σε όλη τη Γερμανία, συμφέρει να πίνεις μπύρα με τα λίτρα και όχι νερό! Αφού η τυπική μπύρα τιμολογείται στα 2-3 ευρώ, ενώ το τυπικό νερό…στα 5!!!

Μάθαμε στους Γερμανούς βέβαια τι είναι το υποβρύχιο…και ενώ τα κατεβάζαμε το ένα μετά το άλλο…ο barman στο SchwuZ…είχε μείνει μαλάκας…και όλοι οι γύρω βέβαια!!

Αναπτύξαμε πλήρως την επιχειρηματική ιδέα ενός club-εκκλησία, το οποίο και θα κατοχυρώσουμε ως πατέντα…μιας και θα κάνει την απόλυτη θραύση στη νυχτερινή ζωή της Αθήνας!

Βρήκα τη ξαδέρφη της Απόλυτης…η οποία είναι λίγο πιο μεγάλη βέβαια…και λέγεται Fatou. Ίδια σας λέω…χαχαχα...και μπορείτε να την δείτε όλοι σας...στο Ζοο...!!!


Σκαρφαλώσαμε σε μνημείο του 19^ου αιώνα του Bismark!! Ευτυχώς που δεν πέρναγε καμιά αστυνομία εκείνη την ώρα να μας μαζέψει μια και καλή…και να περνάγαμε το βράδυ μας με τα γερμανικά όργανα της ασφάλειας….γιατί δεν πέρασε δυστυχώς είπαμε η αστυνομία; Χαχαχα!!

Κυκλοφορούσαμε σαν τους τρελούς με τα γυαλιά ηλίου και είχαμε γίνει ο περίγελος του Βερολίνου…αλλά μαντέψτε κάτι τέλειο…ΔΕΝ μας ένοιαζε!!!

Ο κολλητός μου είχε τρελό σουξέ στους Γερμανούς και πολύ το χάρηκα…γιατί το βλαμμένο είναι κουκλί και δεν λέει να το καταλάβει! Έλεος! Βλάκα…αφού στα λέμε και εγώ…και ο Mahler!!!

Θέλω να πάω πίσω…σας το είπα; Γιατί είμαι εδώ; Ουφ…πολύ γκρίνια!! Άντε…να είμαστε καλά…να ξαναπάμε...και αυτή τη φορά να προλάβουμε να δούμε και Όπερα!! Σας αφήνω με την Inva Mula που για μια μέρα τη χάσαμε...

Οι Μονόλογοι ενός Blogger: Η Μεσημβρία του Blogging

[Θα αναρωτιέστε τι έγινε με το Χάρη και αν τον είδα ποτέ εεε;]

Όλα στην ώρα τους. Από μικρός έμαθα πως όταν θέλουμε κάτι πάρα πολύ…όλο το σύμπαν…σε αντίθεση με τις χαζομάρες που λέει ο Κοέλο…θα συνωμοτήσει για να μη το πετύχουμε. Υπάρχει πάντα μια παράξενη κοσμική σχεδόν έλξη, όμοια με την αρχή της βαρύτητας, που μας ωθεί στην αποτυχία. Είναι το ανθρώπινο, όμως, πείσμα που μπορεί να αποτελέσει την αντίδραση στη παντοτινή δύναμη της φύσης και της τελεολογίας. Οι άνθρωποι ελπίζουν και μοχθούνε…και αυτό είναι που τους κάνει να προχωράνε και να ξεχωρίζουν από το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο. Η ελπίδα λέτε να μας σώσει;

Μετά την εξομολόγηση του Χάρη, η αλήθεια είναι ότι βρέθηκα σε ένα δίλημμα. Να πιστέψω ή όχι σε μια αβάσιμη αλήθεια…την όποια αλήθεια του Χάρη. Ομολογώ ότι τελικά δεν τον πίστεψα στην αρχή. Η επανάληψη όμως εκτός από μητέρα της μάθησης, είναι και μητέρα της συνήθειας…και μετά από κάποιους μήνες επικοινωνίας και διακριτικού flirting έφθασα να έχω πέσει σε μια λούμπα που όμοια δεν είχα ξαναζήσει. Όταν δεν έχουμε βιώσει κάτι είναι η αλήθεια ότι τα πράγματα είναι παράξενα. Δεν μπορείς να διακρίνεις αν αυτό που νιώθεις είναι αληθινό ή μεγεθυμένο!

Χωρίς να το καλοκαταλάβω, η ζωή μου μπήκε σε μια αδράνεια. Το blogging; Ακόμα χειρότερα. Έγραψα ό,τι μελό μαλακία μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Τα κείμενα εκείνης της περιόδου είναι το απαύγασμα του Μπάμπη. Τόσο που ο Αλέξανδρος του σήμερα, σχεδόν τα απωθεί μετά βδελυγμίας. Το μόνο που κρατήθηκε από εκείνη τη περίοδο είναι ο συναισθηματισμός, ο οποίος παντού και πάντα θα πουλάει. Ακόμα και ένα κρεβάτι να θες να κάνεις, αν το πλασάρεις με λίγο συναισθηματισμό, το έχεις σίγουρο…στο τσεπάκι σου λέω! Αδερφές ή όχι…όλοι ψυχορραγούμε για λίγο κομμάτι ψυχικής κατάθεσης…λίγο δράμα…λίγο έρωτα βρε αδερφέ. Σας το λέει ο Αλέξανδρος που το έκανε πράξη. Και για να καταλάβεις τον επίπλαστο συναισθηματισμό…θέλει πολλά στραπάτσα και μεγάλα αρχίδια…που ο Μπάμπης δεν τα είχε.

Έπεσα, λοιπόν, στην ανάγκη του ψηφιακού έρωτα…εγώ όπως και χιλιάδες άλλοι bloggers. Δεν είναι δα και τόσο παράξενο! Ο Μπάμπης δέσμιος ενός Χάρη…κάπου στη Θεσσαλονίκη…που ήταν κάπως στο πρόσωπο…που είχε μια κάποια δουλειά…που διέθετε μια κάποια προσωπικότητα. Όλα κάπως και κάπου. Ένας έρωτας…ο Θεός να τον κάνει…και αυτός στο περίπου!

Οι προσπάθειες μου να βρεθώ με το Χάρη πάντοτε απέβαιναν άκαρπες. Πάντοτε δεν ήταν έτοιμος. Πάντα ο καιρός δεν βοηθούσε. Πάντα είχε κάτι να κάνει. Τελικά δεν άντεξα και μια μέρα παίρνω το πρώτο αεροπλάνο και ανεβαίνω Θεσσαλονίκη. Τον παίρνω τηλέφωνο και του λέω είμαι στο Λευκό Πύργο και σε περιμένω. Απάντηση λιτή…ότι αυτός δεν είναι εκεί! Τσάμπα ταξίδι…τσάμπα όλα!

Απογοητευμένος, αλλά συνάμα και με συναίσθηση της πιθανής αποτυχίας της απεγνωσμένης αυτής μου κίνησης…βγαίνω για καφέ με έναν Blogger άλλο…που μιλάγαμε καιρό και είχαμε συμπαθήσει ο ένας τον άλλον. Χημεία έκδηλη στην ατμόσφαιρα…καθόλου ερωτική βέβαια…αλλά αυτό το ξέραμε εκ των προτέρων. Ο Μπάμπης έτσι κι αλλιώς δεν πίστευε ποτέ στους διαδικτυακούς έρωτες…ή τελοσπάντων πλην μιας εξαίρεσης! Η κουβέντα προχώραγε κανονικά μέχρι που το θέμα έφτασε στη «Μοναχική Ψυχή»…στο λόγο αυτού του εσπευσμένου μου ταξιδιού.

Έχετε ποτέ δει ένα πύργο με τραπουλόχαρτα να καταρρέει; Εεεε αυτό ακριβώς έγινε. Η μοναχική ψυχή…δεν ήταν και τόσο μοναχική τελικά…αφού την ίδια ιστορία…παράλληλα με μένα…την έπαιζε και με τον έτερο Θεσσαλονικιό blogger που έπινα καφέ…χωρίς βέβαια ποτέ να έχουν ειδωθεί. Και για πρώτη και τελευταία φορά ο Μπάμπης ήρθε σε επαφή με το άλλο πρόσωπο του blogging. Με τον καιρό έμαθα ότι η μοναχική ψυχή…δεν ήταν διόλου μοναχική, αλλά ούτε και μοναδική. Διατηρούσε κάμποσες διαδικτυακές ταυτότητες…με άλλους Bloggers είχε βρεθεί…με άλλους είχε πηδηχτεί…με άλλους είχε κάνει και σχέση…πολυάσχολη μάλλον ψυχή…παρά μοναχική…

Νομίζω ότι Αλέξανδρος γεννήθηκε εκείνο το απόγευμα στη παραλία της Θεσσαλονίκης…και ο Μπάμπης μπήκε μια και καλή…στο ντουλάπι…